ಶೌಚಾಲಯ ಯೋಜನೆ ಇಲ್ಲೇಕೆ ಸಫಲವಾಗಲಿಲ್ಲ?

ಬೆಳಗಿನ ಹೊತ್ತಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಸಂಜೆಯ ಮಬ್ಬುಗತ್ತಲಿನಲ್ಲಾಗಲಿ ಹಿಂದುಳಿದ ಹೈದರಾಬಾದ್ ಕರ್ನಾಟಕದ ಒಂದು ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು, ಶೌಚಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಿರುವ ದೃಶ್ಯಗಳು ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಊರ ಮುಂದಿನ ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳೇ ಶೌಚಕ್ಕೆ ಕೂರುವ ಜಾಗಗಳಾಗುತ್ತವೆ.

ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಸ್ವಚ್ಛ ಭಾರತ ಅಭಿಯಾನ ಆರಂಭಿಸಿ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಸ್ವಚ್ಛತೆಗಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರಾದ್ಯಂತ ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜು, ಸಂಘ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ವಿವಿಧ ಇಲಾಖೆಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಆಯೋಜನೆಗೊಂಡವು. ಕೆಲವು ಕಡೆ ರಸ್ತೆ ಸ್ವಚ್ಛತೆ, ಶೌಚಾಲಯ ನಿರ್ಮಾಣ, ಕೈ ತೊಳೆಯುವ ಅಭಿಯಾನಗಳು ನಡೆದವು. ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅವಲೋಕಿಸುವುದಾದರೆ, ಸಾಕಷ್ಟು ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಆದವು. ಉತ್ಸಾಹಿ ಜನ ಸ್ವಚ್ಛತಾ ಅಭಿಯಾನದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಬದುಕು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲಾಯಿತು. ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಹುತೇಕ ಹಳ್ಳಿಗಳು ಬಯಲು ಶೌಚಾಲಯ ಮುಕ್ತ ಎಂದು ಘೋಷಣೆಯೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡವು. ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯತ್‌ನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಜಿಲ್ಲಾ ಪಂಚಾಯತ್‌ನವರೆಗೂ ಹತ್ತಾರು ಜಾಗೃತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ನಡೆದವು. ‘ಬಯಲು ಶೌಚ ಮುಕ್ತ ಜಿಲ್ಲೆ’ ಎಂಬ ಪಾರಿತೋಷಕಗಳೂ ಬಂದವು. ಬಯಲು ಶೌಚ ತಡೆಯಲು ಎಷ್ಟೋ ಕಡೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ತಮಟೆ ಚಳವಳಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಬಯಲು ಶೌಚಕ್ಕೆ ಹೋದವರಿಗೆ ಗುಲಾಬಿ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಹೀಗೆ ನಾನಾ ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗಗಳು ನಡೆದವು.

ಆದರೆ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಸ್ವಚ್ಛತೆ ಅಭಿಯಾನ ಫಲಶೃತಿ ನೀಡಿತೇ? ಏನಾದರೂ ಹೊಸ ಧನಾತ್ಮಕ ಬದಲಾವಣೆ ಉಂಟು ಮಾಡಿತೇ? ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡರೆ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಹುತೇಕ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಅಭಿಯಾನ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಚಲನ ಉಂಟು ಮಾಡಲಿ ಲ್ಲವೆನ್ನಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಥಾ ಸ್ಥಿತಿ ಬಹುತೇಕ ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ಇದೆ. ಯಾವ ಬದಲಾವಣೆಗಳೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಜನರ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೋ, ಆಡಳಿತದ ವೈಫಲ್ಯವೋ, ತಿಳುವಳಿ ಕೆಯ ಕೊರತೆಯೋ, ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ನಿರ್ಲಕ್ಷವೋ, ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ನಡೆಯುವ ಚಾಳಿಯೋ, ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ತೆರೆದು ಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಸೋತಿದೆ. ಬೆಳಗಿನ ಹೊತ್ತಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಸಂಜೆಯ ಮಬ್ಬುಗತ್ತಲಿ ನಲ್ಲಾಗಲಿ ಹಿಂದುಳಿದ ಹೈದರಾಬಾದ್ ಕರ್ನಾಟಕದ ಒಂದು ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು, ಶೌಚಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಿರುವ ದೃಶ್ಯಗಳು ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಊರ ಮುಂದಿನ ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳೇ ಶೌಚಕ್ಕೆ ಕೂರುವ ಜಾಗಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಊರ ಗಟಾರದ ನೀರು, ಅಲ್ಲೆ ಬಿದ್ದು ಒದ್ದಾಡೊ ಹಂದಿಗಳ ಹಿಂಡು...ದಾರಿ ಹೋಕರಂತೂ ಕೊಂಚ ಯಾಮಾರಿದರೂ ಶೌಚ ಕಾಲಿಗೆ ಮೆತ್ತಿ ಪಡಬಾರದ ಪೀಕಲಾಟ ಪಡಬೇಕು. ಮೂಗು ಮುಚ್ಚಿ ಇನ್ನೂರು ಮುನ್ನೂರು ಮೀಟರ್ ನಡೆದು ರಸ್ತೆ ಕ್ರಮಿಸುವುದರೊಳಗೆ ಜೀವ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮದ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಹೊಲಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯಲಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಹೊಲದ ಮಾಲಕರು ಜಮೀನಿನ ಒಳಗೆ ಜನ, ಹಂದಿಗಳು ಬರಬಾರದೆಂದು ದೊಡ್ಡ ಮುಳ್ಳಿನ ಬೇಲಿಯನ್ನೇ ಹಾಕಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ರಸ್ತೆ ಬದಿ ಶೌಚಕ್ಕೆ ಕೂರುವುದು ಇಲ್ಲಿನ ಹೆಚ್ಚಿನವರಿಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಕಡೆ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಂತೂ ಶೌಚಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು ಎಂದರೆ ಯಮ ಯಾತನೆ. ಇದು ಮಕ್ಕಳು, ವಯಸ್ಸಾದವರು, ಹದಿ ವಯಸ್ಸಿನವರಿಗೆ ಬಹಳ ತ್ರಾಸದಾಯಕ ಹಿಂಸೆಯೇ ಸರಿ. ಊರು ಕೊಂಚ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದ್ದು ಸರಕಾರಿ ಪಾಳು ಜಮೀನು, ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡಗಳಿಲ್ಲದೆ ಸಮತಟ್ಟಾದ ಎರೆ ಜಮೀನು ಊರ ಸುತ್ತಲೂ ಇದ್ದರೆ ಕತೆ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ನರಕ ಸದೃಶವಾದ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಗಂಡಸರು ಒಂದು ಚೆಂಬು ನೀರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಎಲ್ಲೋ ರಾಜಾರೋಷವಾಗಿ ಹೋಗಿ ಶೌಚ ಮುಗಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಹೆಂಗಸರ ಕತೆ? ಹೆಂಗಸರು ಶೌಚಕ್ಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಸೂರ್ಯ ಉದಯದ ಪೂರ್ವ, ಇಲ್ಲ ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ರೂಢಿಮಾಡಿಕೊಳ್ಳ ಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ. ಈ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಭಯ ಆತಂಕ ಮುಜುಗರದಲ್ಲೇ ಮುಗಿಸಬೇಕು. ಶೌಚಕ್ಕೆ ಓಣಿಯ ನಾಲ್ಕಾರು ಹೆಂಗಸರು ಜೊತೆಗೂಡಿ ಹೋಗಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯ ಇದೆ. ಸುಶಿಕ್ಷಿತ ಹೆಂಗಳೆಯರಿಗೆ ಇದೊಂದು ಅಪಮಾನವೇ ಸರಿ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿರುವ ಸಿರಿವಂತ ಮನೆತನಗಳಿಗೂ ನಗರದವರು ಹೆಣ್ಣು ಕೊಡಲು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಾರೆ.

 ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಹುತೇಕ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಮನೆಗಳು ಗುಂಪು ಗುಂಪಾಗಿ ಇರುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಮನೆ ಗೋಡೆ ಇನ್ನೊಂದು ಮನೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಊರಿನ ಒಳಗೆ ಸುತ್ತಾಡಲು ದೊಡ್ಡ ರಸ್ತೆಗಳು ಇರುವುದು ತೀರಾ ಅಪರೂಪ. ಮನೆಯ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಶೌಚಾಲಯ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಜಾಗವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದುವೇಳೆ ಜಾಗ ಇದ್ದರೂ ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ಥರು, ಮಡಿವಂತಿಕೆ ಉಳ್ಳವರು, ಹಳೆಯ ತಲೆಮಾರಿನವರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶೌಚಾಲಯ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇನು ಹೊಲಸು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಇನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಶೌಚಾಲಯ ಕಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಪಿಟ್ ಗುಂಡಿ ತೆಗೆಯಲು ಜಾಗ ಇರಲಾರದು. ಎರೆ ಭೂಮಿ ಇರುವ ಕಡೆ ಪಿಟ್ ನಿರ್ಮಾಣ ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಣೆ ಬಹಳ ಕಷ್ಟಕರವೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಶೌಚಾಲಯಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಕೂಡು ಕುಟುಂಬಗಳ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ಸದಸ್ಯರು ಇರುವ ಕಾರಣ ಒಂದು ಶೌಚಾಲಯ ಬಳಕೆಗೆ ಸಾಕಾಗದು. ಶೌಚಾಲಯ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸರಕಾರ ಏನೋ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಣ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಈ ಹಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕೆಲವರು ಶೌಚಾಲಯ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹಣ ಪಡೆದುಕೊಂಡರೇ ವಿನಃ ಅದನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ಬಳಸುವುದು ತೀರಾ ಅಪರೂಪ. ಬಹುತೇಕ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಅಭಾವ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನಲ್ಲಿ ನೀರು ಬರುವುದು ವಾರದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ. ಅದೂ ಪೈಪ್ ಲೈನ್ ಸರಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ. ಬಂದ ನೀರು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಪ್‌ಗಳೂ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಮೇಲಾಗಿ ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ಬಿಂದಿಗೆ ನೀರು ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನೀರು ನಿಂತು ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ತುಂಬಿಕೊಂಡ ನೀರು ಮನೆ ಬಳಕೆಗೆ ಸರಿ ಹೋಗುವುದು. ಹೀಗಾಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶೌಚಾಲಯಗಳು ಇದ್ದರೂ ಅವುಗಳ ಬಳಕೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ನೀರಿನ ಅಗತ್ಯ ಇರುವ ಕಾರಣ ಶೌಚಾಲಯಗಳು ಕಟ್ಟಿಗೆ, ಬೆರಣಿ ಪೇರಿಸಿಡುವ ಗೂಡುಗಳಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಸಣ್ಣ ಕುಟುಂಬದ, ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇರುವ ಮನೆಯವರು ಮಾತ್ರ ಶೌಚಾಲಯ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ.
ಕೆಲವೆಡೆ ಸರಕಾರಿ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗಾಗಿ ಸಾಮೂಹಿಕ ತೆರೆದ ಶೌಚಾಲಯಗಳು ಸ್ಥಳೀಯ ಆಡಳಿತದ ವತಿಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಡಲಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇವು ಸೂಕ್ತ ನಿರ್ವಹಣೆ ಇಲ್ಲದೆ ಬಳಕೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಟ್ಟಡವು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಲೂ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಹಾಕಿರುವುದು ಇಲ್ಲವೇ, ಎತ್ತರದ ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಿಸಿ ಕೆಳಗೆ ಓಪನ್ ಇಟ್ಟಿರುವುದು ಕಾಣಬಹುದು. ಕಕ್ಕಸ್ಸು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಸಂಗ್ರಹವಾಗುವುದರಿಂದ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಅಸಾಧ್ಯ ವಾಸನೆ ಹರಡಿರುತ್ತದೆ. ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವವರಿಗಂತೂ ನಿತ್ಯದ ಬದುಕು ಬಹಳ ಕಷ್ಟಕರವಾದದ್ದು. ಸಾಮೂಹಿಕ ಆಧುನಿಕ ಶೌಚಾಲಯ ನಿರ್ಮಾಣಮಾಡಿದರೂ ಅವುಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಳಜಿ ಮುತುವರ್ಜಿ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ನೀರಿನ ಅಗತ್ಯವೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಭ್ರಷ್ಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಶೌಚಾಲಯಗಳು ಉದ್ಘಾಟನೆಗೊಂಡು ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ, ಸರಕಾರಿ ಕಡತಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ ಹೊರತು ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾದ ಶೌಚಾಲಯಗಳು ಒಂದು ವಾರವೂ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
   ಗ್ರಾಮಗಳ ಹಳೆಯ ಮನೆಗಳ ನಿರ್ಮಾಣದ ಶೈಲಿಯೇ ಶೌಚಾಲಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಹುದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು ಎನ್ನಬಹುದು. ಜನರ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಸಾಕಷ್ಟು ತಿಳುವಳಿಕೆಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ, ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಸಹಕಾರ ಮುತುವರ್ಜಿ, ಕಾಳಜಿ ಬೇಕಿದೆ. ಶೌಚಾಲಯ ಬಳಕೆಗೆ ಯೋಗ್ಯ ಪೂರಕ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯತೆ ಇದೆ. ಕೂಡು ಗ್ರಾಮಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಆಧುನಿಕ ಶೌಚಾಲಯಗಳ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ.
ಹೈದರಾಬಾದ್ ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಶೌಚಾಲಯ ಬಳಕೆ ಮಾಡಲು ಬೆಳಗ್ಗೆ ತಮಟೆ ಚಳವಳಿ ಮಾಡುವುದು, ಗುಲಾಬಿ ನೀಡುವುದು. ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಜಾಹೀರಾತು ನೀಡುವುದು ಇವೆಲ್ಲ ಆಭಾಸ ಎನಿಸುತ್ತವೆ. ಜನರು ನೋಡಿ ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಾರೆ ವಿನಃ ಶೌಚಾಲಯ ಬಳಸಲಾರರು. ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಶೌಚಾಲಯಗಳೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಬಳಕೆಯ ಮಾತು ಬಹು ದೂರವೇ ಉಳಿದೀತು.
  ಶೌಚಾಲಯಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ ಬಳಕೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಪೂರಕ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ಯೋಜನೆಗಳು ರೂಪಿಸಿ ಹೊಸತನದ ಸಂಚಲನ ಮೂಡಿಸದ ಹೊರತು ಯಾವ ಬದಲಾವಣೆಗಳೂ ಆಗಲಾರವು. ಇನ್ನೂ ನೂರು ವರ್ಷ ಕಳೆದರೂ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಜಾಹೀರಾತುಗಳು, ಭಾಷಣಗಳು, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಧನ ಸರಕಾರದ ಹಣ ಪೋಲು ಮಾಡುವ ಸಾಧನಗಳಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ.

 

‘ವಾರ್ತಾ ಭಾರತಿ’ ನಿಮಗೆ ಆಪ್ತವೇ ? ಇದರ ಸುದ್ದಿಗಳು ಮತ್ತು ವಿಚಾರಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ತಲುಪುತ್ತಿರಬೇಕೇ? 

ಬೆಂಬಲಿಸಲು ಇಲ್ಲಿ  ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

The views expressed in comments published on www.varthabharati.in are those of the comment writers alone. They do not represent the views or opinions of varthabharati.in or its staff, nor do they represent the views or opinions of  Vartha Bharati Group, or any entity of, or affiliated with, Vartha Bharati Group. varthabharati.in reserves the right to take any or all comments down at any time.
 

Refrain from posting comments that are obscene, defamatory or inflammatory, and do not indulge in personal attacks, name calling or inciting hatred against any community. It is obligatory on www.varthabharati.in to provide the IP address and other details of senders of such comments, to the authority concerned upon request. 

Help us delete comments that do not follow these guidelines by informing us (vbwebdesk@gmail.com). Let's work together to keep the conversation civil. 

www.varthabharati.in ನ ಕಮೆಂಟ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಆ ಕಮೆಂಟ್ ಬರೆದವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಮಾತ್ರ. ಅವು  www.varthabharati.in ನ ಅಥವಾ ಅದರ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ, ಅಥವಾ 'ವಾರ್ತಾ ಭಾರತಿ' ಬಳಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಯಾರದ್ದೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಲ್ಲ. ಈ ಕಮೆಂಟ್ ಗಳನ್ನು ಯಾವುದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಹಾಕುವ ಹಕ್ಕನ್ನು  ' ವಾರ್ತಾ ಭಾರತಿ' ಕಾದಿರಿಸಿದೆ. 

ಅಶ್ಲೀಲ, ಮಾನಹಾನಿಕರ ಅಥವಾ ಪ್ರಚೋದನಕಾರಿ ಕಮೆಂಟ್ ಗಳನ್ನು ಹಾಗು ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಸಂಸ್ಥೆ , ಸಮುದಾಯಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಹಿಂಸೆ ಪ್ರಚೋದಿಸುವಂತಹ ಕಮೆಂಟ್ ಗಳನ್ನು ಹಾಕಬೇಡಿ. ಅಂತಹ ಕಮೆಂಟ್ ಹಾಕಿದವರ ಐಪಿ ಅಡ್ರೆಸ್ ಹಾಗು ಇತರ ವಿವರಗಳನ್ನು ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಕೇಳಿದಾಗ  ನೀಡುವುದು 'ವಾರ್ತಾ ಭಾರತಿ' ಗೆ ಕಡ್ದಾ ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ.  ಆ ರೀತಿಯ ಯಾವುದೇ ಕಮೆಂಟ್ ಗಳು ಕಂಡು ಬಂದಲ್ಲಿ ಕೂಡಲೇ ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿ (vbwebdesk@gmail.com) ಅದನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕಲು ನೇರವಾಗಿ. ಆರೋಗ್ಯಕರ ಚರ್ಚೆಗೆ ಸಹಕರಿಸಿ.

Back to Top