ಆ ರೇಡಿಯೊ ದಿನಗಳ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ... | Vartha Bharati- ವಾರ್ತಾ ಭಾರತಿ

--

ಆ ರೇಡಿಯೊ ದಿನಗಳ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ...

 ► ಸ್ಮಿತಾ ಮೈಸೂರು | ಹಿರಿಯ ಬಾನುಲಿ ಪ್ರಸಾರಕಿ

ಆಕಾಶವಾಣಿ ಅಂದರೆ ರೇಡಿಯೊನೆ ಆಗಿದ್ದ ಕಾಲವದು. ಆಗ ಆಕಾಶವಾಣಿ ಶಬ್ದವೇ ರೋಮಾಂಚನಕಾರಿ. 60, 70ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಏಕಮೇವ ಅದ್ವಿತೀಯ ಶಬ್ದ ಮಾಧ್ಯಮ. ಈಗಿನಂತೆ 24 ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಸುದ್ದಿ, ಚಲನಚಿತ್ರಗೀತೆ, ಜಾಹೀರಾತುಗಳ ಅಬ್ಬರವಿಲ್ಲದ ಕಾಲವದು. ಹೆಸರಾಂತ ಸಾಹಿತಿಗಳು, ಕವಿಗಳು, ಸಂಗೀತಗಾರರು, ತಮ್ಮನ್ನು ಆಕಾಶವಾಣಿಯೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲವದು. ಅನೇಕ ಸಂಗೀತ ಕಲಾವಿದರು ರೇಡಿಯೊ ಸ್ಟಾರ್ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಕರೆಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಯುದ್ಧ ಕಾಲವಿರಲಿ, ಚುನಾವಣೆಯ ಸಮಯವಿರಲಿ ನೈಸರ್ಗಿಕ ವಿಪತ್ತು, ಹವಾಮಾನ ವೈಪರೀತ್ಯವಿರಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ರೇಡಿಯೊಕ್ಕೆ ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು ಆಲಿಸಿ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ತಿಳಿಯ ಬೇಕಿತ್ತು. ಆಕಾಶವಾಣಿಯು ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಲು ಈ ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳಿದ್ದರೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಕಾಮೆಂಟರಿ ಮೂಲಕ. ಯುವ ಜನತೆ ರೇಡಿಯೊ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ವೀಕ್ಷಕ ವಿವರ

ಣೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಆಸ್ಥೆಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗಿನಂತೆ ಜನ ಪ್ರತಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ರೇಡಿಯೊ ಹೊಂದಿರುವಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತರಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊಟೇಲಿನಲ್ಲಿ, ಯಾರದೋ ಉಳ್ಳವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗುಂಪಾಗಿ ಕುಳಿತು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕಾಮೆಂಟರಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಭಾರತ ಗೆದ್ದಾಗ ಅಥವಾ ನೆಚ್ಚಿನ ಆಟಗಾರರು ಸಿಕ್ಸರ್, ಬೌಂಡರಿ ಬಾರಿಸಿದಾಗ ‘‘ಹೋ’’ ಎಂದು ವಿಪರೀತ ಗದ್ದಲ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಕಾಲದ ರೇಡಿಯೊ ನೆನಪೇ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಪುಳಕ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ರೇಡಿಯೊ ಕೇಳಿದ್ದು ಸುಮಾರು 80 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ. ಯುರೋಪ್ ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ರೇಡಿಯೊ ಬಂದು ಆಗಲೇ ಎರಡು ದಶಕಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಆಗ ರೇಡಿಯೊ ಜನರ ನಿತ್ಯ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗಲೇ ಮಾಧ್ಯಮ ಪುರೋಹಿತ ಮಾರ್ಶಲ್ ಮ್ಯಾಕಲ್ ಹಾನ್ ರೇಡಿಯೊವನ್ನು ಗುಡ್ಡಗಾಡು ಜನರ ‘‘ನಗಾರಿ’’ (Tribal Drum) ಎಂದು ಕರೆದ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ರೇಡಿಯೊ ಬಂದಾಗ ನಾವು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಆಗ ದೇಶದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಶೇಕಡಾ 80ರಷ್ಟು ಜನರು ನಿರಕ್ಷರಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಇಂತಹ ನಿರಕ್ಷರಿಗಳ ದೇಶದಲ್ಲಿ ರೇಡಿಯೊ ಕರ್ಣಯಜ್ಞವನ್ನೇ ಆರಂಭಿಸಿತು. ಭಾರತದ ಬಾನಲ್ಲಿ ನುಡಿ ಅಲೆಯಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಇಲ್ಲದವರ ಧ್ವನಿಯಾಗಿ ಮೂಡಿ ಬರತೊಡಗಿತು. ಕವಿವರ್ಯ ಬೇಂದ್ರೆ ಅವರು ಇದನ್ನು ‘ನಭೋವಾಣಿ’ ಎಂದು ಕರೆದರು. 1936ರಲ್ಲಿ ದಿಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದ ರೇಡಿಯೊ ಶೀಘ್ರವೇ ತನ್ನ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ಇಡೀ ದೇಶದ ತುಂಬೆಲ್ಲ ವಿಸ್ತರಿಸಿತು. ‘ಬಹುಜನ ಹಿತಾಯ ಬಹುಜನ ಸುಖಾಯ’ ಎಂಬ ತನ್ನ ಧ್ಯೇಯ ವಾಕ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಜನರಿಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಜೊತೆಗೆ ಮನರಂಜನೆ, ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನೀಡತೊಡಗಿತು. ಇಂದು ಸುಮಾರು 400ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ದೇಶದ ಉದ್ದಗಲಕ್ಕೂ ಹೊಂದಿರುವ ಆಕಾಶವಾಣಿಯು ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಧ್ಯಮದ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿದೆ. 2-3 ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸುಮಾರು 180 ಆಡುಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಭಾರತದಂತಹ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಭಾಷೆ, ಧರ್ಮ ಇರುವ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶವಾಣಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮನಾದ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿ ಆ ವೈವಿಧ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ.

ಆಕಾಶವಾಣಿ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸರಕಾರದ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹೊಂದಿದ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ಹೀಗಾಗಿ ಸರಕಾರದ ಯೋಜನೆಗಳು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಯಾವುದೇ ಟೀಕೆ ಅಥವಾ ವಿಮರ್ಶೆ ಇಲ್ಲದೆ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿನ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಸರಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯವನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ತೆಗೆದು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ನಿಬಂಧನೆ, ನಿರ್ಬಂಧಗಳು ಇದ್ದರೂ ರೇಡಿಯೊ (ಆಕಾಶವಾಣಿ) ಒಂದು ಜನಪ್ರಿಯ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿಯೋ ಬೆಳೆಯಿತು. ಮಾಧ್ಯಮ ಮಿತ್ರರು ಆಕಾಶವಾಣಿಯ ಸುದ್ದಿ ಸಮಾಚಾರ ಸಂಚಿಕೆಗಳನ್ನು ಅಗೋಚರ ವೃತ್ತಪತ್ರಿಕೆಯೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆಕಾಶವಾಣಿ ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯವಾಯಿತು. ಕಾರಣ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಸರಳವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. (ಕೇವಲ 100ರೂ. ಗಳಿಗೆ ರೇಡಿಯೊ ಸಿಗುವಂತಾಯಿತು) ಕೇಳುವ ಕಿವಿಯಿದ್ದರೆ ಸಾಕು. ಸುದ್ದಿ, ಮನರಂಜನೆ, ಸಂಗೀತ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕೇಳಲು ಸಿಗತೊಡಗಿದವು. ತಮ್ಮ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿಯ ಹಾಡುಗಳು ತಮ್ಮ ನಡುವೆ ಇರುವ ಪಾತ್ರಗಳ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವ ತಳೆದಾಗ ಕೇಳುವ, ಅರಿಯುವ ಕುತೂಹಲ ಸಹಜವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಾಗ ತೊಡಗಿತು. ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ನೇರಪ್ರಸಾರವಾಗತೊಡಗಿದವು.

ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ರೇಡಿಯೊ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಧ್ವನಿ ಮುದ್ರಣ ಮಾಡದೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಊರುಗಳಿಗೆ, ಗ್ರಾಮಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಭೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೇಳುಗರ ಬೇಡಿಕೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಂತೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದವು. ಒಬ್ಬ ಕೇಳುಗ ಹೊಲದಲ್ಲೋ, ಗುಡ್ಡದಲ್ಲೋ, ಮನೆಯಲ್ಲೋ ಕುಳಿತು ತನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ತನ್ನ ಹೊಲದ, ಮನೆಯ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪರಿಹಾರ ಪಡೆಯ ತೋಡಗಿದ.

ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಬಾನುಲಿ ಸಮುದಾಯದ ನೈಜ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ವೃತ್ತ ಪತ್ರಿಕೆಯಂತೆ, ಕಲಾ ವೇದಿಕೆಯಂತೆ, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದಂತೆ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕೇಂದ್ರದಂತೆ, ಮನರಂಜನೆಯ ಕಂಪೆನಿಯಂತೆ ಜನರಿಗೆ ತಲುಪ ತೋಡಗಿತು. ಬೇರೆಬೇರೆ ಭಾಷೆ, ಜನ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಸಂಪ್ರದಾಯ, ಜಾತಿ, ಮತ ಪಂಥಗಳ ನೂರಾರು ವೈವಿಧ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಐಕ್ಯತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ರೇಡಿಯೊಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರಿಗಾಗಿ, ಯುವಕರಿಗಾಗಿ, ಮಹಿಳೆಯರಿಗಾಗಿ, ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ, ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗಾಗಿ, ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲ ವರ್ಗಗಳ ಜನರ ಹಿತವನ್ನು ಲಕ್ಷದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಕೊಂಡು ತಿಳುವಳಿಕೆ ಕೊಡುವ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡುವ, ಮನರಂಜನೆ ಒದಗಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಪ್ರಸಾರವಾಗ ತೊಡಗಿದವು.

ಭಾರತದ ಬಾನುಲಿಯ ಅತ್ಯಂತ ಬೃಹತ್ ಸಾಧನೆ ಎಂದರೆ ಕೃಷಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಂದ ಅದು ಹಬ್ಬಿಸಿದ ಹಸಿರು ಕ್ರಾಂತಿ. ‘ಹೊಲ ಮನೆ’ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಂದ ಕೃಷಿ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೊಸಹೊಸ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ರೈತರಿಗೆ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮುಖ್ಯ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ‘ಹೊಲ ಮನೆ’ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವಿಭಾಗವನ್ನೇ ತೆರೆಯಲಾಯಿತು.

ಇನ್ನೊಂದು ಸಾಧನೆಯೆಂದರೆ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ವಿಷಯ ಸಂಪನ್ನರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಯುವಕರ ಆಲೋಚನೆ, ಅಭಿಪ್ರಾಯ, ಪ್ರತಿಭೆಗಳಿಗೆ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿ ಯುವವಾಣಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು.

ಬಾನುಲಿಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಅಂಶವೆಂದರೆ ಅದು ಸರಕಾರಿ ಸ್ವಾಮ್ಯದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪ್ರಸಾರ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಪ್ರಸಾರ ಭಾರತಿ ಮಂಡಳಿಯ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟಿದ್ದು. ನಂತರ ಖಾಸಗಿಯವರಿಗೆ ಚಾನೆಲ್‌ಗಳನ್ನು ತೆರೆಯಲು ಪರವಾನಿಗೆ ನೀಡಿ, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಸಮುದಾಯ ರೇಡಿಯೊ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ್ದು. ಈ ಪ್ರಮುಖ ಘಟನೆಗಳ ಹೊರತಾಗಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆದಂತೆ ಪ್ರಸಾರ ಭಾರತಿಯ ರೇಡಿಯೊ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಪರಿಷ್ಕರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಫೋನ್ ಇನ್, ವಾಯ್ಸಾ ಮೇಲ್, ರೇಡಿಯೊ ಬ್ರಿಡ್ಜ್, ರೇಡಿಯೊ ಆನ್ ಡಿಮಾಂಡ್, ನ್ಯೂಸ್ ಆನ್ ಫೋನ್, ರೇಡಿಯೊ ಪೇಜಿಂಗ್, ಸ್ಕಾಯ್ ರೇಡಿಯೊ, ಸೆಟಲೈಟ್ ರೇಡಿಯೊ ಮುಂತಾದ ಸೇವೆಗಳು ಈಗ ಲಭ್ಯವಾಗಿದೆ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಕೆಲವೇ ಪ್ರಸಾರ ಯಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ 500 ಕಿ.ವ್ಯಾ. ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಪ್ರಸಾರಯಂತ್ರವನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗಿದ್ದು ಅದು ಕರ್ನಾಟಕದ ದೊಡ್ಡ ಬಳ್ಳಾಪುರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಖಾಸಗಿಯವರಿಗೆ ವಹಿಸಿಕೊಟ್ಟಿರುವ ಎಫ್. ಎಂ. ಕೇಂದ್ರಗಳು ನಿರೀಕ್ಷೆಯಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ವಾಣಿಜ್ಯ ವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನು ಲಕ್ಷದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಈ ಸೇವೆಗಳು ಯುವ ಜನರಿಗಾಗಿ ಮನರಂಜನಾ ಕೇಂದ್ರಗಳಾಗಿವೆ. ಅವುಗಳ ಪ್ರಭಾವ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಹಲವಾರು ಕೇಂದ್ರಗಳು ಬಳಸುವ ಭಾಷೆ, ನೀಡುವ ಸಂಗೀತ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಲಿನ್ಯವಾದಂತಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಮಾತುಗಳೂ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿವೆ.

ಒಂದು ಸಶಕ್ತ ಸಮೂಹ ಮಾಧ್ಯಮ ವೃತ್ತಿಪರರಲ್ಲದವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿದಾಗ ಅದು ಸಮೂಹದಿಂದ ಹೇಗೆ ದೂರಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಭಾರತದ ಬಾನುಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸ ಹೊಂದಿರುವ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಇದುವರೆಗೆ ‘ಬಾನುಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ’ ಎಂಬ ಪ್ರಕಾರ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ, ‘ಬಾನುಲಿ ಸಂಗೀತ’ ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲ, ಭಾರತೀಯ ಸಂಗೀತಕ್ಕಿಂತ ಭಾರತೀಯ ಸಂಗೀತಗಾರರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಚಾರ ನೀಡಿದ ಬಾನುಲಿ ಸುಗಮ ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಕಾಣಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡಿದೆ.

ಬಾನುಲಿ ಕೇಳುವುದು ಮತ್ತೆ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ, ಬಾನುಲಿ ಮರುಹುಟ್ಟು ಪಡೆದಿದೆ, ಟಿ.ವಿ. ಯುಗದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದ ಬಾನುಲಿ ಈಗ ಮತ್ತೆ ಅದಕ್ಕೆ ಜೀವ ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ಮುಂತಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಎಫ್. ಎಂ. ಎಂಬ ಯಂತ್ರದ ಅನುಕೂಲತೆ. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಬಾನುಲಿ ಇನ್ನೂ ವೃತ್ತಿಪರತೆಯ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈ ಮಾಧ್ಯಮ ಅನಾಥವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ವೃತ್ತಿಪರತೆಯ ಕೊರತೆ, ದೂರದೃಷ್ಟಿಯ ಅಭಾವ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿಯ ಕೊರತೆಯಲ್ಲದೆ, ಸರಕಾರದ ದಿವ್ಯ ನಿರ್ಲಕ್ಷವೂ ಸೇರಿ ಬಾನುಲಿಯನ್ನು ಅಗೋಚರ ಧ್ವನಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದವರು ಒಳಗಿನವರೇ ಎಂದು ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಹೇಳಬಹುದು.

 

‘ವಾರ್ತಾ ಭಾರತಿ’ ನಿಮಗೆ ಆಪ್ತವೇ ? ಇದರ ಸುದ್ದಿಗಳು ಮತ್ತು ವಿಚಾರಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ತಲುಪುತ್ತಿರಬೇಕೇ? 

ಬೆಂಬಲಿಸಲು ಇಲ್ಲಿ  ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

The views expressed in comments published on www.varthabharati.in are those of the comment writers alone. They do not represent the views or opinions of varthabharati.in or its staff, nor do they represent the views or opinions of  Vartha Bharati Group, or any entity of, or affiliated with, Vartha Bharati Group. varthabharati.in reserves the right to take any or all comments down at any time.
 

Refrain from posting comments that are obscene, defamatory or inflammatory, and do not indulge in personal attacks, name calling or inciting hatred against any community. It is obligatory on www.varthabharati.in to provide the IP address and other details of senders of such comments, to the authority concerned upon request. 

Help us delete comments that do not follow these guidelines by informing us (vbwebdesk@gmail.com). Let's work together to keep the conversation civil. 

www.varthabharati.in ನ ಕಮೆಂಟ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಆ ಕಮೆಂಟ್ ಬರೆದವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಮಾತ್ರ. ಅವು  www.varthabharati.in ನ ಅಥವಾ ಅದರ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ, ಅಥವಾ 'ವಾರ್ತಾ ಭಾರತಿ' ಬಳಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಯಾರದ್ದೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಲ್ಲ. ಈ ಕಮೆಂಟ್ ಗಳನ್ನು ಯಾವುದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಹಾಕುವ ಹಕ್ಕನ್ನು  ' ವಾರ್ತಾ ಭಾರತಿ' ಕಾದಿರಿಸಿದೆ. 

ಅಶ್ಲೀಲ, ಮಾನಹಾನಿಕರ ಅಥವಾ ಪ್ರಚೋದನಕಾರಿ ಕಮೆಂಟ್ ಗಳನ್ನು ಹಾಗು ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಸಂಸ್ಥೆ , ಸಮುದಾಯಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಹಿಂಸೆ ಪ್ರಚೋದಿಸುವಂತಹ ಕಮೆಂಟ್ ಗಳನ್ನು ಹಾಕಬೇಡಿ. ಅಂತಹ ಕಮೆಂಟ್ ಹಾಕಿದವರ ಐಪಿ ಅಡ್ರೆಸ್ ಹಾಗು ಇತರ ವಿವರಗಳನ್ನು ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಕೇಳಿದಾಗ  ನೀಡುವುದು 'ವಾರ್ತಾ ಭಾರತಿ' ಗೆ ಕಡ್ದಾ ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ.  ಆ ರೀತಿಯ ಯಾವುದೇ ಕಮೆಂಟ್ ಗಳು ಕಂಡು ಬಂದಲ್ಲಿ ಕೂಡಲೇ ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿ (vbwebdesk@gmail.com) ಅದನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕಲು ನೇರವಾಗಿ. ಆರೋಗ್ಯಕರ ಚರ್ಚೆಗೆ ಸಹಕರಿಸಿ.

ಇಂದು ಹೆಚ್ಚು ಓದಿದ್ದು


Back to Top