ಯುಜಿಸಿ ತಾರತಮ್ಯ ತಡೆಗಟ್ಟುವ ನೀತಿಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ವಿರೋಧವೇಕೆ?

ಯುಜಿಸಿ ತಾರತಮ್ಯ ತಡೆಗಟ್ಟುವ ನೀತಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ವರ್ಗದವರಿಂದ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿರುವ ಇಷ್ಟೊಂದು ವಿರೋಧ, ಕೇವಲ ಒಂದು ನಿಯಮಾವಳಿಯ ದೋಷಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಅದು ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸಮಾನತೆ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಎದುರಾಗುತ್ತಿರುವ ಆಳವಾದ ಪ್ರತಿರೋಧದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವಾಗಿದೆ.

ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯ ಧನಸಹಾಯ ಆಯೋಗವು ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ದಶಕಗಳಿಂದ ಮುಂದುವರಿದಿರುವ ಜಾತಿ ಆಧಾರಿತ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ತಡೆಯುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡಿರುವ ‘University Grants Commission (Promotion of Equity in Higher Education Institutions) 2026’ Regulations’ ಎಂಬ ನಿಯಮಾವಳಿಯು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಸುಧಾರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ನೀತಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ತಕ್ಷಣವೇ, ಕೆಲವು ಸಾಮಾನ್ಯ ವರ್ಗದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಂದ ತೀವ್ರ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರುವುದು, ಕೇವಲ ಒಂದು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರದ ಭಾವನೆ, ಅದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಭಯ ಮತ್ತು ಸಮಾನತೆಯ ಅರ್ಥದ ಕುರಿತು ಇರುವ ತಪ್ಪುಗ್ರಹಿಕೆಗಳ ಪ್ರತಿಫಲವಾಗಿದೆ. ‘ಸಮಾನತೆ’ ಎಂಬ ಪದವೇ ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಅಸಹನೆ ಮತ್ತು ಆತಂಕವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತಿರುವುದು, ಈ ವಿರೋಧದ ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಮುಖ ಸೂಚಕವಾಗಿದೆ.

ಸಾಮಾನ್ಯ ವರ್ಗದವರ ವಿರೋಧದ ಮೊದಲ ಮತ್ತು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವೆಂದರೆ ‘ರಿವರ್ಸ್ ಡಿಸ್ಕ್ರಿಮಿನೇಷನ್’ ಎಂಬ ಭಾವನೆ. ಅಂದರೆ, ಈ ನಿಯಮಾವಳಿ ಜಾರಿಯಾದರೆ ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅನ್ಯಾಯ ನಡೆಯುತ್ತದೆ, ತಮ್ಮ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಮಹತ್ವ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ತಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧ ಸುಳ್ಳು ದೂರುಗಳು ದಾಖಲಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ ಎಂಬ ಆತಂಕ. ಆದರೆ ಈ ಭಯ ವಾಸ್ತವದ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವೇ ಅಥವಾ ದಶಕಗಳಿಂದ ನಿರ್ವಿಘ್ನವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತ ಬಂದಿರುವ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಬಲ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವ ಸವಾಲಿನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯುಜಿಸಿ 2026 ನಿಯಮಾವಳಿ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ವರ್ಗದ ವಿರುದ್ಧ ಕ್ರಮಕೈಗೊಳ್ಳಲು ರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದಲ್ಲ; ಅದು ಜಾತಿ, ಲಿಂಗ, ಅಂಗವಿಕಲತೆ ಮೊದಲಾದ ಆಧಾರಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೊಳಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿತನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಉದ್ದೇಶಿತವಾದ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿದೆ. ಆದರೂ, ಈ ನೀತಿಯನ್ನು ‘‘ನಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧದ ಕಾನೂನು’’ ಎಂದು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನೋಭಾವವೇ, ಸಮಾನತೆ ಎಂಬ ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಮೌಲ್ಯದ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿರುವುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವೆಂದರೆ, ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಜಾತಿ ಆಧಾರಿತ ತಾರತಮ್ಯ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಕಟು ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಇರುವ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ನಿರಾಕರಣೆ. ‘‘ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜಾತಿಯೇ ಇಲ್ಲ’’, ‘‘ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮಾನತೆಯ ಸ್ಥಳಗಳು’’ ಎಂಬಂತಹ ವಾದಗಳು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಈ ಹೇಳಿಕೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿರುವ ವಾಸ್ತವವೇನೆಂದರೆ, ಎಸ್‌ಸಿ, ಎಸ್‌ಟಿ, ಒಬಿಸಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಹಿಂದುಳಿದ ಸಮುದಾಯಗಳ ಅನೇಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ದಶಕಗಳಿಂದ ಅವಮಾನ, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಬಹಿಷ್ಕಾರ ಹಾಗೂ ತೀವ್ರ ಮಾನಸಿಕ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ರೋಹಿತ್ ವೇಮುಲಾ ಅವರಂತಹ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ದುರಂತಗಳಲ್ಲ; ಅವು ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಳಗೆ ಆಳವಾಗಿ ನೆಲೆಯೂರಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥಾತ್ಮಕ ಅಸಮಾನತೆಯ ಕಠಿಣ ಪ್ರತೀಕಗಳಾಗಿವೆ. ಈ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯವಿಲ್ಲದ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯಿಂದಲೇ, ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮನೋಭಾವದಿಂದಲೇ ಯುಜಿಸಿ ನೀತಿಗೆ ವಿರೋಧ ಮೂಡುತ್ತಿದೆ.

ಸಾಮಾನ್ಯ ವರ್ಗದ ವಿರೋಧದ ಹಿಂದೆ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವೆಂದರೆ ‘ಮೆರಿಟ್’ ಎಂಬ ಪದದ ಬಳಕೆ. ಮೆರಿಟ್ ಅನ್ನು ಕೇವಲ ಅಂಕಗಳು, ರ್ಯಾಂಕ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಪರೀಕ್ಷಾ ಫಲಿತಾಂಶಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕಾದುದು ಏನೆಂದರೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ಆರ್ಥಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಸಮಾನತೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಬೆಳೆದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಸಾಧನೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು, ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಹಾಗೂ ಭದ್ರತೆ ಲಭ್ಯವಿದ್ದ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಸಾಧನೆ ಒಂದೇ ತೂಕದ್ದೇ ಎಂಬುದು. ಈ ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ‘ಮೆರಿಟ್’ ಎಂಬ ಘೋಷಣೆಯ ಹಿಂದೆ ಮರೆಮಾಚಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಯುಜಿಸಿ 2026 ನಿಯಮಾವಳಿ ಮೆರಿಟ್ ಅನ್ನು ರದ್ದುಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಮೆರಿಟ್ ಅರಳಲು ಅಡ್ಡಿಯಾಗುವ ತಾರತಮ್ಯ, ಭಯ ಮತ್ತು ಅವಮಾನಗಳ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವುದೇ ಅದರ ನೈಜ ಉದ್ದೇಶ. ಆದರೆ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಹಾಗೂ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಅರ್ಥವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸದೆ, ಮೆರಿಟ್‌ಗೆ ಧಕ್ಕೆ ಎಂಬ ಸರಳ ಘೋಷಣೆಯಡಿ ವಿರೋಧವನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಲಾಗುತ್ತಿರುವುದು, ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ವಾಸ್ತವದಿಂದ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

ಇದಲ್ಲದೆ, ಹೊಸ ನಿಯಮಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ದೂರುಗಳಿಗಾಗಿ 24x7 ಹೆಲ್ಪ್‌ಲೈನ್, ಆನ್‌ಲೈನ್ ಪೋರ್ಟಲ್, ಇಕ್ವಿಟಿ ಸಮಿತಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಮಯಬದ್ಧ ತನಿಖಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ, ‘ಸುಳ್ಳು ದೂರುಗಳ ಭಯ’ವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಇದು ಸಮರ್ಥನೆಯಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದರೂ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ 2012ರ ಹಿಂದಿನ ಯುಜಿಸಿ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಗಳು ಕೇವಲ ಸಲಹಾತ್ಮಕ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಅನೇಕ ನಿಜವಾದ ದೂರುಗಳು ದಾಖಲೆಯಾಗದೆ ಅಥವಾ ದಾಖಲಾಗಿದ್ದರೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು ಎಂಬ ಕಠಿಣ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲಾಗುತ್ತಿದೆ. 2026ರ ನಿಯಮಾವಳಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಠಿಣವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣವೇ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮುಂದುವರಿದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ, ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸದೆ, ಹೊಸ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ‘ಅತಿಯಾದ ಕಠಿಣತೆ’ ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸುವುದು, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ವಿಳಂಬಗೊಳಿಸಿದ್ದ ಹಳೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ವಿರೋಧದ ಹಿಂದೆ ರಾಜಕೀಯ ಹಾಗೂ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಪ್ರಭಾವವೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಮೂಲಭೂತ ಚರ್ಚೆಯಿಂದ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ, ‘ವರ್ಗಾಧಾರಿತ ಆತಂಕ’ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸುತ್ತಿವೆ. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಯುಜಿಸಿ ತಾರತಮ್ಯ ತಡೆಗಟ್ಟುವ ನೀತಿ ಒಂದು ಅಗತ್ಯವಾದ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಹಾಗೂ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸುಧಾರಣೆಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದ್ದದ್ದು, ರಾಜಕೀಯ ಸಂಘರ್ಷ ಮತ್ತು ಧ್ರುವೀಕರಣದ ವಿಷಯವಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡಿದೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಈ ನಿಯಮಾವಳಿ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ವರ್ಗದ ವಿರುದ್ಧವಲ್ಲ; ಅದು ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೇಲೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿತನ ಮತ್ತು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯದ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ತಳ್ಳುವುದರಿಂದ, ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲವಾದ ಜಾತಿ ಆಧಾರಿತ ತಾರತಮ್ಯ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಆತಂಕಕಾರಿ ಸಂಗತಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಗಂಭೀರ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಅನೇಕ ಸಾಮಾನ್ಯ ವರ್ಗದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ‘ಸಾಮಾನ್ಯ’ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಸ್ಟೆಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಅವಮಾನಿಸಲ್ಪಡದಿರುವುದು, ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರಿಂದ ತಿರಸ್ಕಾರಕ್ಕೊಳಗಾಗದಿರುವುದು ಅಥವಾ ಅನುಮಾನಿಸಲ್ಪಡದಿರುವುದು, ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಯಿಂದ ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದವಾಗಿ ನೋಡಲ್ಪಡದಿರುವುದು, ಇವೆಲ್ಲವೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶಗಳಂತೆ ಕಾಣಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ಇವು ಸವಲತ್ತುಗಳು. ಈ ಸವಲತ್ತುಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಅರಿವು ಇಲ್ಲದೆ, ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ‘ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಸವಲತ್ತುಗಳು’ ಅಥವಾ ‘ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಪ್ರಯೋಜನಗಳು’ ಎಂದು ನೋಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಯುಜಿಸಿಯ ತಾರತಮ್ಯ ವಿರೋಧಿ ನೀತಿಯ ವಿರುದ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಾದ ಅಸಹನೆ ಮತ್ತು ವಿರೋಧವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ತೀವ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಈ ಮನೋಭಾವವೇ.

ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಯುಜಿಸಿ 2026 ನಿಯಮಾವಳಿ ಭಾರತದ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಮಾನವೀಯ, ಹೆಚ್ಚು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸುವ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಎಸ್‌ಸಿ, ಎಸ್‌ಟಿ ಅಥವಾ ಒಬಿಸಿ ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾದ ನೀತಿಯಲ್ಲ; ಲಿಂಗ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರು, ಅಂಗವಿಕಲರು ಹಾಗೂ ಆನ್‌ಲೈನ್ ಮತ್ತು ದೂರ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆಯುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೂ ಸಮಾನ ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಗೌರವವನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದೇ ಇದರ ವ್ಯಾಪ್ತಿ. ಆದರೆ ವಿರೋಧದ ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಸಮಗ್ರ ಮತ್ತು ಸಮಾವೇಶಾತ್ಮಕ ಸ್ವರೂಪವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸರಿದಿದೆ. ಅದರ ಬದಲು, ನೀತಿಯನ್ನು ‘ನಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧ’ ಎಂಬ ಸೀಮಿತ ಮತ್ತು ಆತ್ಮರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದಲೇ ನೋಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಇದು ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಸಮಾನತೆಯ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಮರೆಮಾಚುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಟ್ಟಾರೆ, ಯುಜಿಸಿ ತಾರತಮ್ಯ ತಡೆಗಟ್ಟುವ ನೀತಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ವರ್ಗದವರಿಂದ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿರುವ ಇಷ್ಟೊಂದು ವಿರೋಧ, ಕೇವಲ ಒಂದು ನಿಯಮಾವಳಿಯ ದೋಷಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಅದು ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸಮಾನತೆ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಎದುರಾಗುತ್ತಿರುವ ಆಳವಾದ ಪ್ರತಿರೋಧದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವಾಗಿದೆ. ಸಮಾನತೆ ಎಂದರೆ ಅಧಿಕಾರ ಅಥವಾ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಲ್ಲ; ಅದು ದಶಕಗಳಿಂದ ಮುಂದುವರಿದಿರುವ ಅಸಮಾನತೆಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವ ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಈ ಮೂಲ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಬೆಳೆಯುವ ತನಕ, ಇಂತಹ ನ್ಯಾಯೋಚಿತ ನೀತಿಗಳು ವಿರೋಧವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಹತ್ವದ ಸುಧಾರಣೆಯೂ ಮೊದಲಿಗೆ ವಿರೋಧವನ್ನೇ ಕಂಡಿದೆ. ಆ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಯುಜಿಸಿ 2026 ನಿಯಮಾವಳಿಯೂ ಅದೇ ಇತಿಹಾಸಾತ್ಮಕ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ದೀರ್ಘಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಾನ, ಮಾನವೀಯ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದನ್ನು ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ನಾಗರಿಕರು ಮರೆಯಬಾರದು.