2030ರ ವೇಳೆಗೆ ಭಾರತದಿಂದ ಮಲೇರಿಯಾ ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಸಾಧ್ಯವೇ?

2016ರಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾ ನಿರ್ಮೂಲನೆಗಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚೌಕಟ್ಟಿನಡಿ (2016–2030) 2030ರ ವೇಳೆಗೆ ಮಲೇರಿಯಾ ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡುವ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ ಗುರಿಯನ್ನು ಭಾರತ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದೆ. 2025ರ ಅಂತ್ಯದ ವೇಳೆಗೆ, ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬ ಕಲ್ಯಾಣ ಸಚಿವಾಲಯದ (MOHFW) ಕಣ್ಗಾವಲು ಹಾಗೂ ನಿರಂತರ ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆಗಳ ಫಲವಾಗಿ 23 ರಾಜ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳ 160 ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ 2022ರಿಂದ 2024ರವರೆಗೆ ಮಲೇರಿಯಾ ಪ್ರಕರಣಗಳೇ ವರದಿಯಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದೆ. ಇದು ಮಹತ್ವದ ಮೈಲುಗಲ್ಲು ಎಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು.

ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆ (WHO) ಪ್ರಕಾರ, “ಎಲ್ಲಾ ಮಾನವ ಮಲೇರಿಯಾ ಪರಾವಲಂಬಿಗಳ ಸ್ಥಳೀಯ ಪ್ರಸರಣ ಸರಪಳಿಯು ಕನಿಷ್ಠ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಅಡಚಣೆಗೊಂಡಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಪ್ರಸರಣದ ಮರುಸ್ಥಾಪನೆಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಂಪೂರ್ಣ ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕ ಕಣ್ಗಾವಲು ಹಾಗೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಒಂದು ದೇಶಕ್ಕೆ ಮಲೇರಿಯಾ ನಿರ್ಮೂಲನಾ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣವನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ.” 2025ರ ಮಧ್ಯಭಾಗದ ವೇಳೆಗೆ 47 ದೇಶಗಳು ಅಥವಾ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳು ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಮಲೇರಿಯಾ ಮುಕ್ತ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣವನ್ನು ಪಡೆದಿವೆ.

ಭಾರತ ಯಾವ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ?

ವಿಶ್ವ ಮಲೇರಿಯಾ ವರದಿ–2025 ಪ್ರಕಾರ, ಭಾರತವು ತನ್ನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸ್ಥಳೀಯ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾ ಪ್ರಮಾಣ ಮತ್ತು ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದೆ. 2024ರಲ್ಲಿ ಭಾರತವು ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯ “ಹೈ ಬರ್ಡನ್ ಟು ಹೈ ಇಂಪ್ಯಾಕ್ಟ್” ಗುಂಪಿನಿಂದ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ನಿರ್ಗಮಿಸಿತು. 2015ರಿಂದ 2023ರವರೆಗೆ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಸುಮಾರು 80%ರಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿವೆ.

2024ರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಆಗ್ನೇಯ ಏಷ್ಯಾ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಂದಾಜು ಮಾಡಲಾದ 2.7 ಮಿಲಿಯನ್ ಮಲೇರಿಯಾ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ಪ್ರಕರಣಗಳ ಪ್ರಮಾಣ 73.3%ರಷ್ಟಿತ್ತು. ಜನರು ಪ್ರದೇಶಗಳ ನಡುವೆ ಚಲಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಗಡಿಯಾಚೆಯಿಂದ ವಲಸೆ ಬರುವ ಜನರಿಂದ ರೋಗ ಹರಡುವಿಕೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಸವಾಲುಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಭಾರತವು 2030ರ ಮಲೇರಿಯಾ ಗುರಿಗಳನ್ನು ತಲುಪುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದೆ. 2024ರ ವೇಳೆಗೆ ದೇಶವು 2015ಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಈಗಾಗಲೇ 70%ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮಲೇರಿಯಾ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದೆ. ಇದು 2025ರ ಅಂತ್ಯದ ವೇಳೆಗೆ 75% ಕಡಿತದ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

ತಮಿಳುನಾಡನ್ನು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ, ರಾಜ್ಯದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ತಡೆಗಟ್ಟುವ ಔಷಧ ನಿರ್ದೇಶನಾಲಯದ ದತ್ತಾಂಶವು ಮಲೇರಿಯಾ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಕುಸಿತವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. 2015ರಲ್ಲಿ 5,587 ಪ್ರಕರಣಗಳಿದ್ದರೆ, 2025ರಲ್ಲಿ ಅದು 321ಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದೆ. 2023ರಿಂದ 38 ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ಪೈಕಿ 33 ಜಿಲ್ಲೆಗಳು ಸ್ಥಳೀಯ ಪ್ರಕರಣಗಳೇ ಇಲ್ಲ (ಶೂನ್ಯ) ಎಂದು ವರದಿ ಮಾಡಿವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು “ವರ್ಗ–0” (ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪನೆ ತಡೆಗಟ್ಟುವ ಹಂತ)ಯಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲಾಗಿದೆ. ರಾಜಧಾನಿ ಚೆನ್ನೈ ಸೇರಿದಂತೆ ಉಳಿದ ಐದು ಜಿಲ್ಲೆಗಳನ್ನು “ವರ್ಗ–1” (ನಿರ್ಮೂಲನ ಹಂತ) ಎಂದು ವರ್ಗೀಕರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ Annual Parasite Incidence (API) — ಅಂದರೆ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವರ್ಷದೊಳಗೆ ಪ್ರತಿ 1,000 ನಿವಾಸಿಗಳಿಗೆ ದೃಢಪಟ್ಟ ಮಲೇರಿಯಾ ಪ್ರಕರಣಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ — ಅಪಾಯದಲ್ಲಿರುವ 1,000 ಜನಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಇದೆ.

ಮಲೇರಿಯಾ ನಿರ್ಮೂಲನೆಗೆ ಭಾರತ ಹೇಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ?

ಮಲೇರಿಯಾ ನಿರ್ಮೂಲನೆಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಲು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯವನ್ನು ವೇಗಗೊಳಿಸಲು ದೇಶವು ಎರಡು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿದೆ.

ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚೌಕಟ್ಟು (2016–2030): ಇದು ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಹೊಂದಿದ್ದು, 2030ರ ವೇಳೆಗೆ ಮಲೇರಿಯಾ ಮುಕ್ತ ಭಾರತ ಎಂಬ ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ದೇಶವನ್ನು ಪ್ರಕರಣಗಳ ಪ್ರಮಾಣದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ವಲಯಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸುತ್ತದೆ.

ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಯೋಜನೆ (2023–2027): ಇದು ತಕ್ಷಣದ ಕಾರ್ಯಯೋಜನೆ. 2027ರ ವೇಳೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ಥಳೀಯ ಹರಡುವಿಕೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಗುರಿಯೊಂದಿಗೆ “3Ts” ತಂತ್ರ (Testing, Treating and Tracking) ಅನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ. NSP ಪ್ರಕಾರ, ಮಲೇರಿಯಾ ನಿರ್ಮೂಲನೆಗಾಗಿ ಭಾರತ ಹುಡುಕಾಟ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣಾ ತಂತ್ರವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ರೋಗಿಗಳು ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯಗಳಿಗೆ ಬರುವವರೆಗೆ ಕಾಯುವ ಬದಲು, ಸಕ್ರಿಯ ಕಣ್ಗಾವಲು ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಔಷಧ ಕೋರ್ಸ್ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಮುಂದಿನ ಹರಡುವಿಕೆಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಪಾಯದ ಬುಡಕಟ್ಟು ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಔಷಧೀಯ ಹಾಸಿಗೆ ಪರದೆಗಳು ಮತ್ತು ಒಳಾಂಗಣ ಸಿಂಪಡಣೆಗೆ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಪ್ರವೇಶ ಒದಗಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾ ಪತ್ತೆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ತೀವ್ರಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಲಾರ್ವಾ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕ್ರಮಗಳನ್ನೂ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ತರಲಾಗಿದೆ. ವಲಸೆ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಪ್ರಮುಖ ಗಮನ ಕ್ಷೇತ್ರವಾಗಿದೆ. ಮಲೇರಿಯಾ ಪೀಡಿತ ನೆರೆಯ ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ಬರುವ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಮೇಲೆ ವಿಶೇಷ ಕಣ್ಗಾವಲು ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಸವಾಲುಗಳೇನು?

ಮಲೇರಿಯಾ ಪೀಡಿತ ನೆರೆಯ ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ವಲಸೆ ಬರುವುದು ಕಡಿಮೆ ಹರಡುವ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಮರುಪರಿಚಯದ ಅಪಾಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. NSP ಪ್ರಕಾರ, ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಮಲೇರಿಯಾ ನಿರ್ಮೂಲನೆಗೆ ವಿಭಿನ್ನ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಒಡ್ಡುತ್ತವೆ. ನಗರ, ಅರಣ್ಯ, ಬುಡಕಟ್ಟು, ಗಡಿ ಪ್ರದೇಶಗಳು, ತಲುಪಲು ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಮತ್ತು ವಲಸೆ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಂತಹ ಸವಾಲಿನ ಮಲೇರಿಯಾ ಮಾದರಿಗಳಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಗಮನ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅದು ತಿಳಿಸಿದೆ.

WHO ಆಗ್ನೇಯ ಏಷ್ಯಾ ಪ್ರದೇಶವು ಕಳೆದ ಎರಡು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಮತ್ತು ಮರಣ ಎರಡರಲ್ಲೂ ಗಮನಾರ್ಹ ಇಳಿಕೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದೆ ಎಂದು ವಿಶ್ವ ಮಲೇರಿಯಾ ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದೆ. ಆದರೆ, ಸವಾಲುಗಳು ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿವೆ. ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪ್ರಕರಣಗಳ ಸುಮಾರು ಎರಡು ತೃತೀಯಾಂಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ನಿರಂತರ ಪ್ಲಾಸ್ಮೋಡಿಯಂ ವೈವಾಕ್ಸ್ ಪ್ರಸರಣವು ನಿರ್ಮೂಲನಾ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಸಂಕೀರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಚಲನೆ ಮತ್ತು ಗಡಿಯಾಚೆಗಿನ ಆಮದು ಮೂಲಕ ಭಾರತ ಮತ್ತು ನೇಪಾಳದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಪ್ರಸರಣ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಉಪರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಮನ್ವಯ ಅಗತ್ಯವೆಂದು ವರದಿ ಹೇಳಿದೆ.

ಭಾರತದ ಇತರ ತಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಔಷಧ ನಿರೋಧಕತೆ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ, ಕೀಟನಾಶಕ ನಿರೋಧಕತೆ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಮತ್ತು ಪ್ಲಾಸ್ಮೋಡಿಯಂ ವೈವಾಕ್ಸ್ ಪ್ರಕರಣಗಳಿಗೆ 14 ದಿನಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಅನುಸರಣೆಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸೇರಿವೆ.

ವಿಶ್ವ ಮಲೇರಿಯಾ ವರದಿ–2025 ಮಲೇರಿಯಾ ವಿರೋಧಿ ಔಷಧ ನಿರೋಧಕತೆಯ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಬೆದರಿಕೆಯನ್ನು ಕೂಡ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದೆ. ಕ್ಲೋರೊಕ್ವಿನ್‌ನಂತಹ ಔಷಧಗಳು ವಿಫಲವಾದಂತೆಯೇ, ಆರ್ಟೆಮಿಸಿನಿನ್ ಈಗ “ಭಾಗಶಃ ಪ್ರತಿರೋಧ”ವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದರರ್ಥ ರೋಗಿಯ ರಕ್ತದಿಂದ ರೋಗಾಣುಗಳನ್ನು ತೆರವುಗೊಳಿಸಲು ಔಷಧ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಇದರಿಂದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಜೀವಿಗಳು ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ಹರಡಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಹಿಂದೆ ಆಗ್ನೇಯ ಏಷ್ಯಾಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಈಗ ಅದು ಆಫ್ರಿಕಾದ ಕನಿಷ್ಠ ಎಂಟು ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹರಡಿದೆ ಎಂದು ವರದಿ ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ದೊಡ್ಡ ಬೆದರಿಕೆಯಾಗಿದ್ದು, ಆರ್ಟೆಮಿಸಿನಿನ್ ಜೊತೆಗೆ ಬಳಸಲಾಗುವ ಇತರ ಔಷಧಗಳೂ ವಿಫಲಗೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸಿರುವುದು ಆತಂಕಕಾರಿ. ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ಔಷಧಗಳನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸದಿದ್ದರೆ, ದಶಕಗಳ ಪ್ರಗತಿ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟುವ ಅಪಾಯವಿದೆ ಎಂದು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಮುಂದಿನ ಹಾದಿ ಏನು?

2024–25ರ ವಾರ್ಷಿಕ ವರದಿ ಪ್ರಕಾರ, 2023ರಲ್ಲಿ 34 ರಾಜ್ಯಗಳು/ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳು ತ್ರಿಪುರ (5.69) ಮತ್ತು ಮಿಜೋರಾಂ (14.23) ಎಂಬ ಎರಡು ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ವಾರ್ಷಿಕ ಪರಾವಲಂಬಿ ಪ್ರಕರಣ ಸೂಚ್ಯಂಕವನ್ನು ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಿವೆ ಎಂದು ಕೇಂದ್ರ ಆರೋಗ್ಯ ಸಚಿವಾಲಯ ತಿಳಿಸಿದೆ.

ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ದತ್ತಾಂಶದ ನಿಖರತೆ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ. ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯರೂ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ವರದಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಕಣ್ಗಾವಲು ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಮಲೇರಿಯಾ ಶಂಕಿತ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನೂ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ವರದಿ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹಿರಿಯ ವೈರಾಲಜಿಸ್ಟ್ ಟಿ. ಜಾಕೋಬ್ ಜಾನ್ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾ ಇನ್ನೂ ಸವಾಲಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ. ಚೆನ್ನೈನಂತಹ ಮಹಾನಗರಗಳಲ್ಲಿ ತ್ವರಿತ ನಗರೀಕರಣ, ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಿರುವ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್ ಸಂಕೀರ್ಣಗಳು ನೀರು ಸಂಗ್ರಹಣೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ನೀರಿನ ಮೂಲ ಶುದ್ಧವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮನೆಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಮಿಳುನಾಡು ಸರ್ಕಾರದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ತಡೆಗಟ್ಟುವ ಔಷಧದ ಮಾಜಿ ನಿರ್ದೇಶಕ ಟಿ.ಎಸ್. ಸೆಲ್ವವಿನಾಯಗಂ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.