ಏಳು ರಾಜ್ಯಗಳು, 940 ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು: 2029ರಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಎದುರಿಸುವ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲಿವೆಯೇ ಈ ಚುನಾವಣೆಗಳು?

ಅಕ್ಟೋಬರ್ 29ರಂದು ನಡೆದ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶ ವಿಧಾನ ಪರಿಷತ್ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಅವರ ಲೋಕಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರವಾದ ವಾರಾಣಸಿಯ ಎರಡೂ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಬಿಜೆಪಿ, ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಾರ್ಟಿ (SP) ವಿರುದ್ಧ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ಒಂಭತ್ತು ಸಚಿವರು ಮತ್ತು ಏಳು ಶಾಸಕರು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಾರ ನಡೆಸಿದ್ದರೂ ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಸೋಲಾಯಿತು. ಇತ್ತ, ಆರ್ಎಸ್ಎಸ್ (RSS) ಪ್ರಧಾನ ಕಚೇರಿ ಇರುವ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ನಾಗ್ಪುರದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ನ ಅಭಿಜಿತ್ ವಂಜಾರಿ 3,271 ಮತಗಳ ಅಂತರದಿಂದ ಪದವೀಧರ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರು.

ಆದರೆ ಇದು ಬಿಜೆಪಿಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹಿನ್ನಡೆಯಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕು ರಾಜ್ಯಗಳ 28 ಶಿಕ್ಷಕರ ಮತ್ತು ಪದವೀಧರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಸ್ವತಃ 13 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಎನ್ಡಿಎ (NDA) ಮೈತ್ರಿಕೂಟ 16 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದುಕೊಂಡಿದೆ. ಕಳೆದ ಬಾರಿ ಮೈತ್ರಿಕೂಟ 18 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿತ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಗ್ಪುರದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತೃಪ್ತಿಪಟ್ಟುಕೊಂಡಿತು. ತನ್ನದೇ ಆಡಳಿತವಿರುವ ಕರ್ನಾಟಕದ ನಾಲ್ಕೂ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸೋಲನುಭವಿಸಿತು. ಇದನ್ನು ಪ್ರಧಾನಿ ಮೋದಿ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಗೇಲಿ ಮಾಡಿದರು. ಈ ಫಲಿತಾಂಶವು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ವಿರೋಧಿ ಅಲೆಯಾಗಲಿ ಅಥವಾ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ಚೇತರಿಕೆಯಾಗಲಿ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಬದಲಿಗೆ, ಮುಂಬರುವ ದೊಡ್ಡ ಚುನಾವಣಾ ಸವಾಲಿಗೂ ಮುನ್ನ ರಾಜಕೀಯ ಕಂದಕಗಳನ್ನು ಇದು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿದೆ.

2027ರಲ್ಲಿ ಏಳು ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯಲಿದೆ. ಈ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 940 ಶಾಸಕಾಂಗ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ 132 ಲೋಕಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿವೆ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶ, ಪಂಜಾಬ್, ಉತ್ತರಾಖಂಡ, ಗೋವಾ ಮತ್ತು ಮಣಿಪುರ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಫೆಬ್ರವರಿ-ಮಾರ್ಚ್ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿದೆ. ಗುಜರಾತ್ ಮತ್ತು ಹಿಮಾಚಲ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯಲಿದೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಈ ಏಳು ರಾಜ್ಯಗಳ ಪೈಕಿ ಐದರಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹಿಮಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೂ ಮತ್ತು ಆಮ್ ಆದ್ಮಿ ಪಾರ್ಟಿ (AAP) ಪಂಜಾಬ್ನಲ್ಲೂ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿವೆ.

ಈ 940 ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಪೈಕಿ 557 ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಇದೆ. ಅದರ ಮಿತ್ರಪಕ್ಷಗಳು 47 ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು, 12 ಪಕ್ಷೇತರ ಶಾಸಕರು ಮೈತ್ರಿಕೂಟವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಎನ್ಡಿಎ ಒಟ್ಟು 616 ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹೊಂದಿದೆ. ಅಂದರೆ, ಪ್ರತಿ ಮೂರರಲ್ಲಿ ಎರಡರಷ್ಟು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಮೈತ್ರಿಕೂಟದ ವಶದಲ್ಲಿವೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ 98 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. 2025ರ ಜುಲೈನಲ್ಲಿ ಇಂಡಿಯಾ (INDIA) ಒಕ್ಕೂಟದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಆಮ್ ಆದ್ಮಿ ಪಾರ್ಟಿ 101 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು, ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುಪಾಲು ಪಂಜಾಬ್ನಲ್ಲಿವೆ.

ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ಗುಜರಾತ್ ರಾಜ್ಯಗಳೆರಡೂ ಸೇರಿ 585 ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ 106 ಲೋಕಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. 2024ರ ಜೂನ್ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿಯ ಸ್ಥಾನಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ 240ಕ್ಕೆ ಕುಸಿದು, ಮೂರನೇ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರವು ತೆಲುಗು ದೇಶಂ ಪಾರ್ಟಿ (TDP) ಮತ್ತು ಜನತಾ ದಳ (ಯುನೈಟೆಡ್) ಮಿತ್ರಪಕ್ಷಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಎರಡೂ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಿಜೆಪಿಯ ಚೇತರಿಕೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಏಳು ರಾಜ್ಯಗಳ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಗಳು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು 2029ರ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಚುನಾವಣೆಗೂ ಮುನ್ನ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚಲಿವೆ.

ಈ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೋಲಾದರೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಬಹುಮತಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಧಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮೋದಿ ಅವರಿಗೆ ಎದುರಾಗಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಯೆಂದರೆ, 2024ರಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಹಿನ್ನಡೆಯಿಂದ ಬಿಜೆಪಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆಯೇ ಎಂಬುದು. ಆ ಚುನಾವಣೆಯ ನಂತರ ಎನ್ಡಿಎ ಮೈತ್ರಿಕೂಟವು ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸಿದೆ, ಅಸ್ಸಾಂ ಅನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ ಮತ್ತು ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿ ಅವರಿಂದ ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದೆ. ತನ್ನ ಪ್ರಮುಖ ಭದ್ರಕೋಟೆಗಳನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡರೆ, 2024ರ ಹಿನ್ನಡೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಅಡಚಣೆಯಷ್ಟೇ ಹೊರತು ಬಿಜೆಪಿಯ ಪತನದ ಆರಂಭವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸಾಬೀತಾಗಲಿದೆ. ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಪ್ರಮುಖ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು, ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ, ಪ್ರಮುಖ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಮೇಲಿನ ಪಕ್ಷದ ಹಿಡಿತದ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೆ ಅನುಮಾನಗಳು ಮೂಡಲಿವೆ.

ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಆಯಾಮವೂ ಇದೆ. ಹೊಸದಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗುವ ಶಾಸಕರು 2027ರ ಜುಲೈನಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಮತ ಚಲಾಯಿಸಲಿದ್ದಾರೆ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಶಾಸಕನ ಮತದ ಮೌಲ್ಯ 208 ಆಗಿದ್ದು, ಇದು ದೇಶದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಧಿಕ. ಆದ್ದರಿಂದ ರಾಜ್ಯದ 403 ಸ್ಥಾನಗಳು ಲಖನೌದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಮುಂದಿನ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಮತದಾರರ ಸಮೂಹಕ್ಕೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿವೆ. ಈ ಫಲಿತಾಂಶಗಳು ಮುಂಬರುವ ರಾಜ್ಯಸಭೆಯ ಸಂಖ್ಯಾಬಲವನ್ನೂ ನಿರ್ಧರಿಸಲಿವೆ.

2022ರಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ 403 ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಪೈಕಿ ಬಿಜೆಪಿ 255, ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಾರ್ಟಿ 111 ಮತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಕೇವಲ ಎರಡು ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದವು. ಪೂರ್ಣಾವಧಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ 37 ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಮೊದಲ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಗೆ ಯೋಗಿ ಆದಿತ್ಯನಾಥ್ ಪಾತ್ರರಾದರು. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಲೋಕದಳ (RLD) ಮತ್ತು ಸುಹೇಲ್ದೇವ್ ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜ ಪಾರ್ಟಿ (SBSP) ಎಸ್ಪಿ ಬಣದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ನಂತರ, ಎನ್ಡಿಎ ಬಲ ಈಗ 292 ಶಾಸಕರಿಗೆ ಏರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಎಸ್ಪಿಯ ನಾಲ್ವರು ಬಂಡಾಯ ಶಾಸಕರು ಕೂಡ ಮೈತ್ರಿಕೂಟದ ಪರವಾಗಿ ಅಡ್ಡ ಮತದಾನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ಸತತ ಮೂರನೇ ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸಿದರೆ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ನಂತರ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸತತವಾಗಿ ಮೂರು ಬಾರಿ ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ತಂದ ಮೊದಲ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಗೆ ಆದಿತ್ಯನಾಥ್ ಪಾತ್ರರಾಗಲಿದ್ದಾರೆ. 2024ರಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ರಾಜ್ಯದ 80 ಲೋಕಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಪೈಕಿ ಕೇವಲ 33 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಾಗ ಆದ ರಾಜಕೀಯ ಹಾನಿಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಇದು ನೆರವಾಗಲಿದೆ. ಇಂತಹ ಫಲಿತಾಂಶವು ಮೋದಿ-ಶಾ ನಂತರದ ಬಿಜೆಪಿ ನಾಯಕತ್ವದ ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ಆದಿತ್ಯನಾಥ್ ಅವರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರ ಹಿಂದುತ್ವ, ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಪೊಲೀಸ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಕಲ್ಯಾಣ ಯೋಜನೆಗಳ ಸಂಯೋಜನೆಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅನುಮೋದನೆ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಸೋಲು ಅಥವಾ ಬಹುಮತದಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಕುಸಿತ ಉಂಟಾದರೆ, ಬಿಜೆಪಿಯ ಜಾತಿ ಸಮೀಕರಣವನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಆದಿತ್ಯನಾಥ್ ಅವರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಏಳುತ್ತವೆ.

ಎಸ್ಪಿ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಅಖಿಲೇಶ್ ಯಾದವ್ ಅವರಿಗೆ ಈ ಚುನಾವಣೆಯ ಕಣ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಮಮತಾ ಅವರ ಸೋಲು, ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಎಂ.ಕೆ. ಸ್ಟಾಲಿನ್ ನಾಯಕತ್ವದ ಡಿಎಂಕೆ ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವುದು, ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಆರ್ಜೆಡಿಯ ಪತನ ಮತ್ತು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಉದ್ಧವ್ ಠಾಕ್ರೆ ಅವರ ಸ್ಥಾನ ಕುಸಿದಿರುವುದು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ಹಲವು ಶಕ್ತಿ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸಿವೆ. ಇದು 'ಇಂಡಿಯಾ' ಒಕ್ಕೂಟದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ನಾಯಕರಾಗಿ ಅಖಿಲೇಶ್ ಅವರನ್ನು ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತಂದಿದೆ. ಹಿಂದುಳಿದ, ದಲಿತ ಮತ್ತು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಮತದಾರರನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಅವರ 'ಪಿಡಿಎ' (PDA) ಸೂತ್ರವು 2024ರಲ್ಲಿ ಎಸ್ಪಿ 37 ಲೋಕಸಭಾ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ನೆರವಾಯಿತು. ಇದು ಬಿಜೆಪಿಗಿಂತ ನಾಲ್ಕು ಸ್ಥಾನಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದವು ಹಾಗೂ ಮಿತ್ರಪಕ್ಷ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಇನ್ನಿತರ ಆರು ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಸೇರ್ಪಡೆಗೊಳಿಸಿತ್ತು.

ಅಖಿಲೇಶ್ ಅವರ ತಕ್ಷಣದ ಪರೀಕ್ಷೆಯೆಂದರೆ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಮೈತ್ರಿ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕ್ಷೇತ್ರ ಹಂಚಿಕೆ ಮಾತುಕತೆಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ಹಳೆಯ ಗೊಂದಲಗಳನ್ನು ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತಂದಿವೆ. ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಇಬ್ಬರು ಶಾಸಕರನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸುಮಾರು 170 ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಕೋರಿದೆ ಎಂದು ವರದಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಎಸ್ಪಿ ನಾಯಕರು 60ರಿಂದ 70 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ನಲ್ಲಿ ರಾಹುಲ್ ಅವರ ಲೋಕಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರವಾದ ರಾಯ್ಬರೇಲಿಯಿಂದ ಅಖಿಲೇಶ್ ತಮ್ಮ ಪ್ರಚಾರವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದು, ಗೆಲ್ಲುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲಾಗುವುದು ಎಂಬ ನಿಲುವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ.

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಕ್ಷೇತ್ರ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲ ಸಂಘಟನೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ. ಅಖಿಲೇಶ್ ಬಳಿ ರಾಜ್ಯಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಪಡೆಯಿದೆ, ಆದರೆ ಮೈತ್ರಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಬೆಂಬಲಿಗರ ಮತಗಳು ಎಸ್ಪಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗಬೇಕಿದೆ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಆರ್ಎಲ್ಡಿ ಮತ್ತು ಎಸ್ಬಿಎಸ್ಪಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಸ್ಪಿಯ ಮಾಜಿ ಮಿತ್ರಪಕ್ಷಗಳು ಎನ್ಡಿಎ ಕೂಟವನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಬಹುಜನ ಸಮಾಜ ಪಾರ್ಟಿ (BSP) ದಲಿತ ಮತಗಳನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಮೂಲಕ ನಿಕಟ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿದೆ. ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮೀಕರಣವನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ಕ್ಷೇತ್ರ ಮಟ್ಟದ ಪೈಪೋಟಿಯಲ್ಲೂ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಈ ಮೈತ್ರಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿದೆ.

ಬಿಜೆಪಿ ಪ್ರಮುಖ ಸ್ಪರ್ಧಿಯಾಗಿಲ್ಲದ ಏಕೈಕ ರಾಜ್ಯವೆಂದರೆ ಪಂಜಾಬ್. 2022ರಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತಾರೂಢ ಆಮ್ ಆದ್ಮಿ ಪಾರ್ಟಿ 117 ಸ್ಥಾನಗಳ ಪೈಕಿ 92 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು, ದಿಲ್ಲಿಯಿಂದಾಚೆಗೆ ತನ್ನ ಆಡಳಿತ ನೆಲೆಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ರಾಷ್ಟ್ರ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನಂತರ, ಪಂಜಾಬ್ ಅನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಎಪಿ ಪಕ್ಷದ ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಿದೆ. ಪಂಜಾಬ್ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಭಗವಂತ್ ಮಾನ್ ಅವರು ಮಾದಕವಸ್ತು, ಉದ್ಯೋಗ, ಸಾಲ, ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಕೃಷಿ ಸಂಕಷ್ಟ ಹಾಗೂ ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿವಾದಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪರಿಶೀಲನೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಷ್ಟಿದ್ದರೂ, ಇತ್ತೀಚಿನ ಉಪಚುನಾವಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಪೌರಸಭೆ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಎಪಿಯ ಸಾಧನೆಯು ಅದರ ಸಂಘಟನಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿ ಇನ್ನೂ ಭದ್ರವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. 2022ರಿಂದ ನಡೆದ ಏಳು ವಿಧಾನಸಭಾ ಉಪಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಆರರಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲುವ ಮೂಲಕ ಎಎಪಿ ಬಲ 95ಕ್ಕೇರಿದ್ದರೆ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ 18ರಿಂದ 16 ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಕುಸಿದಿದೆ.

2024ರಲ್ಲಿ ಪಂಜಾಬ್ನ 13 ಲೋಕಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಪೈಕಿ ಏಳರಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಿರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಮರಳುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದೆ, ಆದರೆ ನಾಯಕತ್ವದ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಪಕ್ಷವನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿವೆ. ಶಿರೋಮಣಿ ಅಕಾಲಿ ದಳ (SAD) ತನ್ನ ಪ್ರಭಾವ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು, ಅಮೃತಪಾಲ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರ ಹೊಸ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಒಕ್ಕೂಟವು ಸಿಖ್ ರಾಜಕೀಯ ಮತಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಚದುರಿಸಬಹುದು. ಬಿಜೆಪಿ-ಅಕಾಲಿ ದಳ ಮೈತ್ರಿಯ ಕುರಿತು ಮತ್ತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಮಾತುಕತೆಗಳು ಮತ್ತೊಂದು ಹೊಸ ತಿರುವು ನೀಡಬಹುದು. ಈ ಎರಡೂ ಪಕ್ಷಗಳು ಮತ್ತೆ ಒಂದಾಗುತ್ತವೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದು ಎಎಪಿ ವಿರೋಧಿ ಮತಗಳು ಹೇಗೆ ಹಂಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲಿದೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸಿದರೆ ಅದರ ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ನೆಲೆಗೆ ಮರುಜೀವ ಸಿಗಲಿದೆ. ಅದೇ ಎಎಪಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಧಿಕಾರ ಹಿಡಿದರೆ ದಿಲ್ಲಿಯಿಂದಾಚೆಗೂ ತಾನು ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲಿದೆ.

2022ರಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಾಖಂಡದ 70 ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಪೈಕಿ 47 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಬಿಜೆಪಿ ಗೆದ್ದಿತ್ತು. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಪುಷ್ಕರ್ ಸಿಂಗ್ ಧಾಮಿ ಅವರು ತಮ್ಮದೇ ಖತೀಮಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸೋತರೂ, ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ಸರ್ಕಾರ ಬದಲಾಗುವ ರಾಜ್ಯದ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಬಿಜೆಪಿ ಮುರಿಯಿತು. ಆ ನಂತರ ಬದ್ರಿನಾಥ ಶಾಸಕ ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಸೇರಿದ ಬಳಿಕ ನಡೆದ ಉಪಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಹಾಗೂ ಮಂಗ್ಲೌರ್ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಗೆದ್ದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಸಂಖ್ಯಾಬಲವನ್ನು 19ರಿಂದ 20ಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಉದ್ಯೋಗ, ಗುಡ್ಡಗಾಡು ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ವಲಸೆ, ಪರಿಸರದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಮತ್ತು ಏಕರೂಪ ನಾಗರಿಕ ಸಂಹಿತೆ (UCC) ಮುಂಬರುವ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಚಾರವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲಿವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಬದಲಾದರೆ, ಬಿಜೆಪಿಯ ಬಲವಾದ ಸಂಘಟನೆಗೂ ಸ್ಥಳೀಯ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸಾಬೀತಾಗಲಿದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಬಿಜೆಪಿ ಅಧಿಕಾರ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶ, ಬಿಹಾರ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಕಂಡುಬಂದಂತೆ ಮತ್ತೊಂದು ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ನ ಸುದೀರ್ಘ ಹಿನ್ನಡೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗಲಿದೆ.

2012ರಿಂದ ಬಿಜೆಪಿ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿರುವ ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ವಿಭಿನ್ನ ಸವಾಲನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ. 2022ರಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ 40 ಸ್ಥಾನಗಳ ಪೈಕಿ 20 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿತ್ತು. ನಂತರ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ನ 11 ಶಾಸಕರ ಪೈಕಿ ಎಂಟು ಜನರನ್ನು ತನ್ನತ್ತ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ಪ್ರಸ್ತುತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ನ ಮೂರು ಸದಸ್ಯರ ಶಾಸಕಾಂಗ ಬಲವು, ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲುವುದು ಮತ್ತು ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎರಡು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸವಾಲುಗಳು ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ ಆಧಾರಿತ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ, ಭೂ ಬಳಕೆ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗದ ವಿಚಾರಗಳು ಪ್ರಮೋದ್ ಸಾವಂತ್ ಸರ್ಕಾರದ ಮೇಲಿನ ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಪ್ರಮುಖ ವಿಷಯಗಳಾಗಿವೆ. ಎಎಪಿ, ಗೋವಾ ಫಾರ್ವರ್ಡ್ ಪಾರ್ಟಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳು ಸಹ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ, ಆಡಳಿತ ವಿರೋಧಿ ಅಲೆಗಿಂತ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ಒಗ್ಗಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಲಿದೆ.

ಮಣಿಪುರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಕೇವಲ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಡಳಿತ ವಿರೋಧಿ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲ. 2023ರ ಮೇನಲ್ಲಿ ಜನಾಂಗೀಯ ಹಿಂಸಾಚಾರ ಭುಗಿಲೆದ್ದ ನಂತರ 250ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಹತ್ತು ಸಾವಿರಾರು ಜನರು ನಿರಾಶ್ರಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. 2022ರ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ 60 ಸ್ಥಾನಗಳ ಪೈಕಿ ಬಿಜೆಪಿ 32 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿತ್ತು, ಆದರೆ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನಡೆದ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಎರಡೂ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದುಕೊಂಡಿತು. ಎನ್. ಬಿರೇನ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ರಾಜೀನಾಮೆ, ಸುಮಾರು ಒಂದು ವರ್ಷದ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ಫೆಬ್ರವರಿ 2026ರಲ್ಲಿ ಕುಕಿ-ಝೋ ಹಾಗೂ ನಾಗಾ ಸಮುದಾಯದ ಉಪಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಯಮ್ನಮ್ ಖೇಮ್ಚಂದ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರನ್ನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ನೇಮಿಸಿರುವುದು ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಸರಿದೂಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಆದರೂ, ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಅಲ್ಲಿನ ಮೂಲಭೂತ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪರಿಹರಿಸಿಲ್ಲ.

ಮಣಿಪುರದ ಕಣಿವೆ ಮತ್ತು ಬೆಟ್ಟದ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಶಾಸಕಾಂಗ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಭದ್ರತೆ, ಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಭಿನ್ನವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿವೆ. ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಆಡಳಿತಕ್ಕಾಗಿ ಕುಕಿ-ಝೋ ಸಮುದಾಯದ ಬೇಡಿಕೆ ಮುಂದುವರಿದಿದ್ದು, ಸಮುದಾಯಗಳ ನಡುವಿನ ನಂಬಿಕೆ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದೆ. ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಸಮುದಾಯಗಳ ನಡುವೆ ಶಾಂತಿ ಸ್ಥಾಪಿಸದೆ ಗಳಿಸುವ ಚುನಾವಣಾ ಗೆಲುವು ಅಪೂರ್ಣವೆನಿಸಲಿದೆ. ಇತ್ತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ, ಈ ಸಂಘರ್ಷದ ಮೇಲಿರುವ ಜನರ ಆಕ್ರೋಶವನ್ನು ನಂಬಲರ್ಹ ಚುನಾವಣಾ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವುದು ಮತ್ತು ವಿಭಜಿತ ಸಮುದಾಯಗಳನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸುವ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಕಣಕ್ಕಿಳಿಸುವುದು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿದೆ. ಈ ಚುನಾವಣಾ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವು ಈ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಿದ ರೀತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ತೀರ್ಪು ಎಂದೇ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

2027ರ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಚುನಾವಣೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ರಾಜಕೀಯ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಲಿವೆ. ಪ್ರಧಾನಿ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಅಮಿತ್ ಶಾ ಅವರ ತವರು ರಾಜ್ಯವಾದ ಗುಜರಾತ್ನಲ್ಲಿ 1995ರಿಂದ ಬಿಜೆಪಿಯೇ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುತ್ತಿದೆ. 2022ರಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ದಾಖಲೆಯ 156 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದ ಬಿಜೆಪಿ, ನಂತರ ಪಕ್ಷಾಂತರಗಳ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಬಲ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡಿತು ಹಾಗೂ ಏಪ್ರಿಲ್ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಎಲ್ಲಾ 15 ಮಹಾನಗರ ಪಾಲಿಕೆಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದುಕೊಂಡಿತು. ಇದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಬಿಜೆಪಿ ಮತ್ತು ಎಎಪಿ ಎರಡರ ವಿರುದ್ಧವೂ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಉದ್ಯೋಗ, ರೈತರ ಕಾಳಜಿಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಪ್ರಬಲ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಸವಾಲೊಡ್ಡಲು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಇರುವ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗಗಳಾಗಿವೆ.

ಹಿಮಾಚಲ ಪ್ರದೇಶ ಇದಕ್ಕೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾದ ಸವಾಲನ್ನು ಒಡ್ಡುತ್ತಿದೆ. 2022ರಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ 68 ಸ್ಥಾನಗಳ ಪೈಕಿ 40 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು, ನಾಯಕರ ಬಂಡಾಯವನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತಿತ್ತು. 1985ರಿಂದ ಯಾವ ಆಡಳಿತಾರೂಢ ಸರ್ಕಾರವನ್ನೂ ಮರು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡದ ಈ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸುಖವಿಂದರ್ ಸಿಂಗ್ ಸುಖು ತೀವ್ರ ಆರ್ಥಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. 2024ರ ಫೆಬ್ರವರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ರಾಜ್ಯಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡ ಮತದಾನ ಮಾಡಿದ ಆರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಶಾಸಕರನ್ನು ಅನರ್ಹಗೊಳಿಸಿದ ನಂತರ ನಡೆದ ಒಂಭತ್ತು ಉಪಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಆರರಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ಶಾಸಕಾಂಗ ಬಲವನ್ನು ಮತ್ತೆ 40-28ಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಹಿಮಾಚಲ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಇತರ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನಡೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ತನ್ನ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದು ಸಾಬೀತಾಗಲಿದೆ.

ಈ ಎಲ್ಲಾ ಚುನಾವಣಾ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಯುವಜನರ ಅಸಮಾಧಾನದಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ಮತ್ತೊಂದು ರಾಜಕೀಯ ಅಲೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಪರೀಕ್ಷಾ ಅಕ್ರಮಗಳು, ನಿರುದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಕುರಿತು ಯುವಕರನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಲು 'ಕಾಕ್ರೋಚ್ ಜನತಾ ಪಾರ್ಟಿ' (CJP) ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬಂದಿದೆ. ನೀಟ್-ಯುಜಿ (NEET-UG) ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಮತ್ತು ದಿಲ್ಲಿಯ ಜಂತರ್ ಮಂತರ್ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಜುಲೈನಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವ ಧರ್ಮೇಂದ್ರ ಪ್ರಧಾನ್ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿದ್ದರು. ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗದಲ್ಲಿ ನೋಂದಾಯಿತ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷವಲ್ಲದ ಸಿಜೆಪಿ, ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯ ವಿಶೇಷ ಸಮಗ್ರ ಪರಿಷ್ಕರಣೆ (SIR) ವಿರುದ್ಧದ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳಲ್ಲೂ ಭಾಗವಹಿಸಿದೆ. ನಿರಾಶೆಗೊಂಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗ ಆಕಾಂಕ್ಷಿಗಳು ಮತದಾನ ಮತ್ತು ಚುನಾವಣಾ ಆಯ್ಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತಾರೆಯೇ ಹಾಗೂ ಪ್ರಮುಖ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಅವರ ದೂರುಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತವೆಯೇ ಎಂಬುದು ಇದರ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲಿದೆ.

ಈ ಚುನಾವಣಾ ತೀರ್ಪುಗಳು ದೇಶದ ಮುಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮುಂಬರುವ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ನೆರವಾಗಲಿವೆ. ಬಿಜೆಪಿಗೆ, ಸುದೀರ್ಘ ಆಡಳಿತದ ನಡುವೆಯೂ ತನ್ನ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗಿದೆ. ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ, ಅಖಿಲೇಶ್, ರಾಹುಲ್, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ಇತರ ನಾಯಕರು ಚದುರಿಹೋಗಿರುವ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಸಂಘಟನಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಬಲವಾದ ಮೈತ್ರಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಎಂಬುದು ಸವಾಲಾಗಿದೆ. ಉದಯೋನ್ಮುಖ ಯುವ ಚಳವಳಿಗೆ, ಬೀದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆಕ್ರೋಶವು ಮತಪೆಟ್ಟಿಗೆಯವರೆಗೂ ತಲುಪುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬುದು ನಿರ್ಣಾಯಕ. ಆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, 2027ರ ಮೊದಲ ಮತಗಳು 2029ರ ರಾಜಕೀಯದ ದಾರಿಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಲಿವೆ.

ಸೌಜನ್ಯ: India Today