ಇದು ಹಿಂದೂ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವೆ?

ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರ ಧರ್ಮವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಗುರುತಿನ ಕೇಂದ್ರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು, ಮುಲ್ಲಾಗಳು, ಪುರೋಹಿತರು, ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಅಥವಾ ರಬ್ಬಿಗಳ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಕಾನೂನುಗಳು, ನೀತಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸುವುದು, ಸುನ್ನಿ, ಶಿಯಾ, ಬೌದ್ಧ ಅಥವಾ ಯಹೂದಿಗಳಂತಹ ವಿವಿಧ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹಾನಿಕಾರಕ ಫಲಿತಾಂಶಗಳನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಹಿಂದೂಗಳು ಹೇಗಾದರೂ ಈ ನಿಯಮದಿಂದ ವಿನಾಯಿತಿ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲು ಯಾವುದೇ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಭಜನೆಯ ಎರಡು ತಿಂಗಳ ನಂತರ, 1947ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 15 ರಂದು, ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಪ್ರಧಾನಿ ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರೂ ಅವರು ಪ್ರಾಂತಗಳ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದರು: ‘ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಿಂದ ಏನೇ ಪ್ರಚೋದನೆ ಬಂದರೂ, ಅಲ್ಲಿನ ಮುಸ್ಲಿಮೇತರರಿಗೆ ಏನೇ ಅವಮಾನಗಳು ಮತ್ತು ಭಯಾನಕತೆಗಳು ಉಂಟಾದರೂ, ನಾವು ಈ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರನ್ನು ನಾಗರಿಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕರ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.’

ಜಾತ್ಯತೀತತೆ ಮತ್ತು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಿಗೆ ಸಮಾನ ಹಕ್ಕುಗಳ ಬಗೆಗಿನ ನೆಹರೂ ಅವರ ಬದ್ಧತೆಯು ಅವರ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದೊಳಗೆ ಸಹ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವಾಗಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲಿ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿ ಹಿಂದೂಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇದ್ದರು. ಆದರೂ, ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ, ಅವರು ಸ್ವತಃ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂಸೇವಕ ಸಂಘ (ಆರೆಸ್ಸೆಸ್) ಮತ್ತು ಜನಸಂಘವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಹಿಂದುತ್ವದ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಅಂಚಿನಲ್ಲಿಡಲು ಶ್ರಮಿಸಿದರು. ಅವರ ಮರಣದ ನಂತರದ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಮತ್ತು ಜನಸಂಘದ ನಂತರದ ರೂಪವಾದ ಭಾರತೀಯ ಜನತಾ ಪಕ್ಷ (ಬಿಜೆಪಿ) ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದವು. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಆಗಸ್ಟ್ 1947ರ ನಂತರ ತನ್ನ ನೆರೆಯವರಿಗಿಂತ ವಿಭಿನ್ನವಾದ, ಹೆಚ್ಚು ಒಳಗೊಳ್ಳುವ, ಮಾರ್ಗವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಶಿಸಿದ್ದ ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರವು, ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಈಗ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಕಳೆದ ಮೂರು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿಯಿಂದ ಆಯ್ಕೆಯಾದ 800ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಸತ್ ಸದಸ್ಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೂ ಮುಸ್ಲಿಮರಲ್ಲ ಎಂಬ ಅಂಶದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಭಾರತದ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತತೆಯ ಪಾತ್ರವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಅಮಿತ್ ಶಾ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಹಿಂದೂ ಮತಬ್ಯಾಂಕನ್ನು ರಚಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಹಿಂದೂಗಳ ಬೆಂಬಲದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡಿ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ. ‘ಹಿಂದೂ ಮೊದಲು’ ರಾಜಕೀಯವು ಅವರನ್ನು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ತರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸಂಘ ಪರಿವಾರವು ಭಾರತೀಯ ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು (ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರನ್ನು ಸಹ) ಕಿರುಕುಳ ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸೀಕರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿದೆ.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಪ್ರಮುಖ ಕ್ಯಾಬಿನೆಟ್ ಹುದ್ದೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಪ್ರಮುಖ ಸರಕಾರಿ ಇಲಾಖೆಗಳನ್ನು (ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ದಳ ಮತ್ತು ಗುಪ್ತಚರ ಬ್ಯೂರೋ ಸೇರಿದಂತೆ) ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ವಾಯುಪಡೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿದ್ದರು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಜೀವಂತ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ, ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರ ತವರು ರಾಜ್ಯದ ಎರಡು ನಗರಗಳು ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಸಂಸದರನ್ನು ಆರಿಸಿದವು. ಆದರೂ, ಈಗ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಇಲ್ಲ. ಕಾರ್ಮಿಕ ವರ್ಗದ ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಅವರು ವಸತಿ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿ ತಾರತಮ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ನಿಯಮಿತವಾದ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮತ್ತು ಅವಮಾನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ (ಗುಂಪು ಹತ್ಯೆ ಮತ್ತು ಮನೆ ಧ್ವಂಸದಲ್ಲಿ) ಗುರಿ ಮಾಡಲಾದ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಹಿಂದೂ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತವಾದವು ಕಾನೂನು ರಂಗದಲ್ಲಿಯೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾಗರಿಕರ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಕಾಯ್ದೆಯು ಮುಸ್ಲಿಮರ ವಿರುದ್ಧ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಾರತಮ್ಯ ಮಾಡಿದೆ ಮತ್ತು 370ನೇ ವಿಧಿಯನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರ ಭಾರತದ ಏಕೈಕ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ರಾಜ್ಯವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬ ಅಂಶಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಾಂಕೇತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ, ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತವಾದವು ಭಾರತದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ರಾಜ್ಯದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯ ಕೇಸರಿ ನಿಲುವಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಹೊಸ ರಾಮ ದೇವಾಲಯದ ಉದ್ಘಾಟನೆಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ ವಹಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಈ ಸಂಕೇತವು ಮುಖ್ಯ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಸೇನಾ ಜನರಲ್‌ಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಹಿರಿಯ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಸಹ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಮಾನದಂಡಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಉಲ್ಲಂಘಿಸಲು ಮತ್ತು ಅವರು ಮೊದಲು ಹಿಂದೂಗಳು ಮತ್ತು ನಂತರ ಮಾತ್ರ ಭಾರತೀಯರು ಎಂಬಂತೆ ವರ್ತಿಸಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತದೆ. ಹಿಂದುತ್ವವು ಜನಪ್ರಿಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಸಹ ಭೇದಿಸಿದೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜಾತ್ಯತೀತತೆಯ ಭದ್ರಕೋಟೆಯಾಗಿದ್ದ ಬಾಲಿವುಡ್ ಈಗ ಹಿಂದೂಯೇತರರನ್ನು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸುವ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ.

ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಿರುವ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಗಳಿಗೆ ಬಿಜೆಪಿ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಚಾರದಲ್ಲಿ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಧರ್ಮಾಂಧತೆಯ ಬಹಿರಂಗ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರು, ಭಾರತದ ಕೇಂದ್ರ ಗೃಹ ಸಚಿವರು ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಸ್ಸಾಂ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರ ಭಾಷಣಗಳು, ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುವ ಗುರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಅವು ಭಾರತೀಯ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಮೇಲಿನ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಉನ್ನತ ನ್ಯಾಯಾಂಗವು (ಈ ಲೇಖನ ಬರೆಯುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ) ಯಾವುದೇ ರಾಜಕಾರಣಿಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸದಿರುವುದು ಆಘಾತಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಅದು ನಮ್ಮ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ನೈತಿಕ ಅವನತಿಯ ಲಕ್ಷಣವೂ ಆಗಿದೆ.

ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿ, ಸಂಕೇತ ಮತ್ತು ಸಾರದಲ್ಲಿ, ನುಡಿ ಮತ್ತು ನಡೆಯಲ್ಲಿ, ಭಾರತವು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಂತೆಯೇ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಇತರ ಧರ್ಮಗಳ ಸಹನಾಗರಿಕರನ್ನು ಆಳುವವರು ಮುಸ್ಲಿಮರಲ್ಲ, ಹಿಂದೂಗಳು ಮಾತ್ರ. ಇಂದು ಹಿಂದೂ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತವಾದದ ಪ್ರಬಲ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ವಿವರಿಸುವಾಗ, ಇದೆಲ್ಲವೂ ಮೇ 2014ರಿಂದಷ್ಟೇ ಶುರುವಾದದ್ದಲ್ಲ ಎಂದು ಒತ್ತಿ ಹೇಳಬೇಕು. ಇದು ತುಂಬಾ ಹಳೆಯ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಹಿಂದುತ್ವದ ಆಳವಾದ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. ಅದರ ಮೈಲಿಗಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ 19ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಮಿಷನರಿ ಸಮಾಜಗಳ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು, 20ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಭಾದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು 1925ರಲ್ಲಿ ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಸ್ಥಾಪನೆ ಸೇರಿವೆ.

ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರೂ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿದ್ದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ಹಿಂದುತ್ವವು ಹಿಂಜರಿತದಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ನೆಹರೂ ನಂತರದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನ ತಪ್ಪುಗಳ ಮೂಲಕ ಹಿಂದೂ ಬಲಪಂಥೀಯರಿಗೆ ಬೆಳೆಯಲು ಮತ್ತು ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಇಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರು ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿ. ಅವರು ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್‌ನ ಶಾಬಾನು ತೀರ್ಪನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸುವ ಮೂಲಕ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ತೀವ್ರಗಾಮಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ದೇವಾಲಯದ ಬೀಗಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುವ ಮೂಲಕ ಹಿಂದೂ ತೀವ್ರಗಾಮಿಗಳಿಗೆ ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರು. ಈ ತಪ್ಪುದಾರಿಗೆಳೆಯುವ ಕೃತ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪತ್ರಕರ್ತೆ ನೀರಜಾ ಚೌಧರಿ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದರು. ‘‘ಚುನಾವಣಾ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಸರಕಾರವು ಎರಡೂ ಸಮುದಾಯಗಳನ್ನು ಓಲೈಸುವ ನೀತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ವಿಷವರ್ತುಲವಾಗಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಮುರಿಯುವುದು ಕಷ್ಟಕರವಾಗುತ್ತದೆ’’ ಎಂದಿದ್ದರು. ಎಡಪಂಥೀಯ ಸಂಸದ ಸೈಫುದ್ದೀನ್ ಚೌಧರಿ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ‘‘ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿ ಭಾರತವನ್ನು 21ನೇ ಶತಮಾನಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವರ ಕೆಲಸಗಳು ಅವರಿಗೆ ಮುಲ್ಲಾಗಳು ಮತ್ತು ಪಂಡಿತರಂತೆ ಪ್ರಾಚೀನ ಮನಸ್ಸು ಇದೆ ಎಂದು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ’’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು.

ನೆಹರೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ರಾಜಕೀಯದಿಂದ ದೂರವಿಡಲು ಶ್ರಮಿಸಿದರು. ಅವರ ಮೊಮ್ಮಗ ಅದನ್ನು ಸಿನಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಾಧನವಾಗಿ ತಂದರು. ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿಯವರ ನೀತಿಗಳು ಬಿಜೆಪಿಯ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕವು. ಏಕೆಂದರೆ, ಅವರ ಸರಕಾರವು ಧರ್ಮವನ್ನು ದೇಶ ರಚನೆಯ ಆಧಾರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಅನಿವಾರ್ಯವಾದರೆ, ಅವರ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅಸಮತೋಲನವಾದರೆ, ಹಿಂದೂ ತೀವ್ರಗಾಮಿಗಳು ಮುಸ್ಲಿಮ್ ತೀವ್ರಗಾಮಿಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಬೀಗಮುದ್ರೆ ತೆರೆಯುವಿಕೆಯು ಸಂಘ ಪರಿವಾರವು ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿಯನ್ನು ಕೆಡವಿ ಅದರ ಬದಲಿಗೆ ರಾಮನಿಗೆ ಭವ್ಯವಾದ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಚಳವಳಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲು ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿತು. 1984ರ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಕೇವಲ 2 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಒಂದೂವರೆ ದಶಕದೊಳಗೆ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಕ್ಷವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು.

ಮೊದಲ ಬಿಜೆಪಿ ಪ್ರಧಾನಿ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿ ಅವರ ಬಹುಮತದ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳು, ಅವರ ಪಕ್ಷವು ಅನೇಕ ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಪಾಲುದಾರರೊಂದಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಸೀಮಿತವಾಗಿತ್ತು. ಬಿಜೆಪಿಯ ಎರಡನೇ ಪ್ರಧಾನಿ ಸತತ ಎರಡು ಬಾರಿ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಹುಮತ ಗಳಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಮೂರನೇ ಬಾರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ, ‘ಹಿಂದೂ ಮೊದಲು’ ಎಂಬ ಕಾರ್ಯಸೂಚಿಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರುವಲ್ಲಿ ತಾವು ನಿರ್ದಯಿ ಎಂದು ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಬಲಗೈ ಬಂಟ ಅಮಿತ್ ಶಾ, ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮತ್ತು ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಬಹುದಾದ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪೀಳಿಗೆಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ವಂಶಸ್ಥರಿಗಿಂತ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಬದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ಮತ್ತು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವತ್ತ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನಹರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ರಾಜಕೀಯದ ಆಸಕ್ತಿ ವಿರಳವಾಗಿ ಮತ್ತು ಅನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಬಹುದು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಸಂಘ ಪರಿವಾರವು ಪ್ರಭಾವ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಆದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ಕೊಳೆತಿದೆ.

ಹಿಂದೂ ಬಲಪಂಥೀಯ ಸಿದ್ಧಾಂತವಾದಿಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇಂದು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ನಾಗರಿಕತೆಯ ಪುನರುಜ್ಜೀವನ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸುಳ್ಳು. ಬಿಜೆಪಿ ಮತ್ತು ಆರೆಸ್ಸೆಸ್‌ನ ನಾಯಕರು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಬೌದ್ಧಿಕ ವಿರೋಧಿಗಳು. ಅವರಿಗೆ ಭಾರತೀಯ ಕಲೆ, ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪ, ಸಂಗೀತ ಅಥವಾ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ಮಹಾನ್ ಸಾಧನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ, ಅವುಗಳನ್ನು ಸಮಕಾಲೀನ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿಸುವ ಬಯಕೆ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಆಸಕ್ತಿ ಬೇರೆಡೆಗೆ, ಹಿಂದೂಗಳಲ್ಲದ ಭಾರತೀಯರ ಮೇಲೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಮೇಲೆ ಹಿಂದೂಗಳ ರಾಜಕೀಯ, ಆರ್ಥಿಕ, ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಘೋಷಿಸುವಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಇಂದು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು ನಾಗರಿಕತೆಯ ನವೀಕರಣವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರ ಕಾರ್ಯಸೂಚಿಯ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಯಾಗಿದೆ.

ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ, 2026ರಲ್ಲಿ ಭಾರತವು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹಿಂದೂ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವಾಗುವುದರ ಸಮಿಪದಲ್ಲಿದೆ. ಇದನ್ನು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಿ, ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಜಾತ್ಯತೀತ, ಪಂಗಡೇತರ ದೇಶವನ್ನು ಬೆಳೆಸಬಹುದೇ? ಅದು ಉತ್ತರಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ. ಆದರೂ, ಇತರ ದೇಶಗಳ ಅನುಭವವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ರಾಜಕೀಯದೊಂದಿಗಿನ ಧರ್ಮದ ಬೆರೆಸುವಿಕೆಯು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಎಂದು ತೋರುತ್ತದೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಗುರುತಿನ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿ ಇಸ್ಲಾಮ್ ಅನ್ನು ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಅದರ ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ತೀವ್ರ ಹಾನಿಯಾಗಿದೆ. ಅದು ಸ್ಥಾಪನೆಯಾದ ಜಾತ್ಯತೀತ ತತ್ವಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದರಿಂದ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಹಾನಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದ ದೇಶವಾಗಲು ಇರಾನ್‌ಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿತ್ತು.

ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತವಾದದ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. 1970ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ, ಲಿಂಗ ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಇತರ ಗುರುತುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಲಂಕಾ ಭಾರತಕ್ಕಿಂತ ಬಹಳ ಮುಂದಿತ್ತು. ಸಿಂಹಳ ಬೌದ್ಧ ಧರ್ಮಾಂಧತೆಯ ಉದಯ ಮತ್ತು ಅದು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದ ಅಂತರ್ಯುದ್ಧ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಬೆಂಗಳೂರು ಮತ್ತು ಹೈದರಾಬಾದ್‌ನಂತೆ ಕೊಲಂಬೊ ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಂಡಿ ಕೂಡ ಐಟಿ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಕೇಂದ್ರಗಳಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಬಹುದಿತ್ತು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಹಿಂದುತ್ವದವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರಿಯವಾದ ಇಸ್ರೇಲ್ ದೇಶವು ಆಧುನಿಕ ಯಹೂದಿ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರತಿಗಾಮಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸಿದ ಯುದ್ಧ ಅಪರಾಧಗಳ ಮೂಲಕ ವಿಶ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹೊರಗುಳಿಯುತ್ತಿದೆ.

ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರ ಧರ್ಮವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಗುರುತಿನ ಕೇಂದ್ರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು, ಮುಲ್ಲಾಗಳು, ಪುರೋಹಿತರು, ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಅಥವಾ ರಬ್ಬಿಗಳ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಕಾನೂನುಗಳು, ನೀತಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸುವುದು, ಸುನ್ನಿ, ಶಿಯಾ, ಬೌದ್ಧ ಅಥವಾ ಯಹೂದಿಗಳಂತಹ ವಿವಿಧ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹಾನಿಕಾರಕ ಫಲಿತಾಂಶಗಳನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಹಿಂದೂಗಳು ಹೇಗಾದರೂ ಈ ನಿಯಮದಿಂದ ವಿನಾಯಿತಿ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲು ಯಾವುದೇ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ.