ಅಮೆರಿಕದ ನಂಬಿಕೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಯುರೋಪ್‌ಗೆ ಭಾರತದ ನೆರವು
ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ತನ್ನ ಸೇನೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಭಾರತ ತಾನು ಜಗತ್ತಿನ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಬಲ್ಲೆ ಎಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದೆ. ಇದೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಚಾರವೂ ಆಗಿದೆ. ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಾಚರಿಸುವ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ಭಾರತದ ಕೌಶಲಗಳನ್ನು ಉತ್ತಮಗೊಳಿಸುವುದರಿಂದ, ಇದು ದೇಶದ ಭದ್ರತೆಯ ವಿಚಾರವೂ ಹೌದು.
ಭಾರತದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಾರ್ಖಾನೆ ಈಗ ರಾತ್ರಿ ಬಹಳ ಹೊತ್ತಿನ ತನಕ ಕಾರ್ಯಾಚರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಆರ್ಟಿಲರಿ ಶೆಲ್‌ಗಳು, ಮೋರ್ಟಾರ್ ರೌಂಡ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಸಿಡಿಸುವ ಪೌಡರ್‌ಗಳನ್ನು ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆನಂತರ ಈ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳು ಸಾವಿರಾರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿ ಯುರೋಪ್ ತಲುಪುತ್ತವೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಯುರೋಪ್ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಆಯುಧಗಳ ಮಾರಾಟ ನಡೆಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಇಂದು ಅದುವೇ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಅದು ಆಯುಧ ಖರೀದಿಸುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪೈಕಿ ಭಾರತವೂ ಒಂದು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತ ಇಂದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆಯುಧ ಮಾರಾಟಗಾರನಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಿದೆ.
ಮೊದಲಿಗೆ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸೋಣ. ಉಕ್ರೇನ್ ಯುದ್ಧ 2022ರ ಫೆಬ್ರವರಿಯಲ್ಲಿ ಆರಂಭಗೊಂಡಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ, ಭಾರತ ಅಂದಾಜು 800 ಮಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ಮೌಲ್ಯದ ರಕ್ಷಣಾ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ಯುರೋಪ್‌ಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದೆ. ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಭಾರತದ ರಫ್ತು ಮೌಲ್ಯ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆಯಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ, ಭಾರತದ ರಫ್ತು ಶೇ. 1,600ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಳೆದಿದೆ. ಯುರೋಪಿಯನ್ ಸರಕಾರಗಳು ಭಾರತೀಯ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಗೆ ದಾಖಲೆಯ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಖರೀದಿ ಆದೇಶ ಸಲ್ಲಿಸಿವೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಭಾರತ ಯುರೋಪಿಗೆ ಮೂರನೇ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಆಯುಧ ರಫ್ತುದಾರ ಎನಿಸಿದೆ.
ಈ ಬದಲಾವಣೆ ಏಕೆ ಉಂಟಾಗಿದೆ? ಹಲವಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ, ಒಂದು ಮನೆಯವರು ಮನೆಯನ್ನು ಕಾಯಲು ಪ್ರಬಲ ನೆರೆಯವರನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದ್ದರು ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ಆ ಪ್ರಬಲ ನೆರೆಯವರು ಅಮೆರಿಕ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನ! ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧದ ಬಳಿಕ, ಯುರೋಪಿನ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಅಮೆರಿಕದ ಭದ್ರತೆಯೇ ಮೂಲವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಆ ನಂಬಿಕೆ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಅಮೆರಿಕ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಡೊನಾಲ್ಡ್ ಟ್ರಂಪ್ ತನ್ನ ಎರಡನೇ ಅಧ್ಯಕ್ಷೀಯ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಉಕ್ರೇನ್‌ಗೆ ಮಿಲಿಟರಿ ಪೂರೈಕೆಗಳನ್ನು ವಿಳಂಬಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಮೆರಿಕ ಇನ್ನೂ ನೇಟೊಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕೇ ಎಂದೂ ಅವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನೇಟೊ ವಿವಿಧ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಒಂದು ಗುಂಪಾಗಿದ್ದು, ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಭರವಸೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಯುರೋಪ್ ಒಂದು ಕಷ್ಟಕರ ಪಾಠವನ್ನೇ ಕಲಿತಿದೆ. ಸಮುದ್ರದಾಚೆಯಿಂದ ಯಾವಾಗಲೂ ನೆರವು ಬಂದೇ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಯುರೋಪ್ ಕಾದು ಕುಳಿತಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಯುರೋಪ್ ತನ್ನದೇ ಆದ ರಕ್ಷಣಾ ಕವಚವನ್ನು ಹೊಂದಿರಲೇಬೇಕು.
ರಕ್ಷಣಾ ಕವಚ ಎನ್ನುವುದು ಅತ್ಯಂತ ದುಬಾರಿಯಾಗಿದ್ದು, ಯುರೋಪ್ ಈಗ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ವೆಚ್ಚ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. 2024ರಲ್ಲಿ, ಐರೋಪ್ಯ ಒಕ್ಕೂಟದ ದೇಶಗಳು ತಮ್ಮ ಜಿಡಿಪಿಯ ಶೇ. 1.9ನ್ನು ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಜಿಡಿಪಿ ಎನ್ನುವುದು ವರ್ಷವೊಂದರಲ್ಲಿ ದೇಶವೊಂದು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ಎಲ್ಲದರ ಒಟ್ಟು ಮೌಲ್ಯವಾಗಿದೆ. 2025ರಲ್ಲಿ, ಆ ಪಾಲು ಶೇ. 2.2ಕ್ಕೆ ಏರಿದೆ. 2026ರಲ್ಲಿ ಅದು ಶೇ. 2.4 ತಲುಪುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿವೆ. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಇದು ಸಣ್ಣ ಸಂಖ್ಯೆಯಂತೆ ಕಂಡರೂ, ಅದು ಬಿಲಿಯನ್‌ಗಟ್ಟಲೆ ಡಾಲರ್ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಇಯು ತನ್ನೆಲ್ಲ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಬ್ರಸೆಲ್ಸ್ ಸಹ ರಿಆರ್ಮ್ ಯುರೋಪ್ ಎನ್ನುವ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ಇದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇಶವೂ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸುವ ಬದಲು, ಎಲ್ಲವೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಆಯುಧ ಖರೀದಿಸಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುವ ನಿಧಿಯಂತೆ ಕಾರ್ಯಾಚರಿಸಲಿದೆ. ಯುರೋಪಿನ ಆಯುಧ ಉದ್ಯಮಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಲು ಮತ್ತು ಸೇನೆಗಳನ್ನು ಸಶಕ್ತವಾಗಿಸಲು 900 ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್‌ಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದು ಇದರ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ.
ಯುರೋಪ್ ಭಾರತದಿಂದ ಖರೀದಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಏನನ್ನು? ಬಹುತೇಕ ಮದ್ದುಗುಂಡುಗಳನ್ನು. ಫಿರಂಗಿ ಎನ್ನುವುದು ಕಾರ್ ಇದ್ದಂತಾದರೆ, ಮದ್ದುಗುಂಡು ಅದರ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಇದ್ದಂತೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ಇಂಧನ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಯಾವ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕಾರ್ ಸಹ ಚಲಿಸಲಾರದು. ಯುರೋಪಿನ ಖರೀದಿ ಆದೇಶ ದೊಡ್ಡ ಗನ್‌ಗಳಿಂದ ಪ್ರಯೋಗಿಸುವ ಆರ್ಟಿಲರಿ ಶೆಲ್‌ಗಳನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಇನ್ನು ಯೋಧರು ಒಯ್ಯುವ ಸಣ್ಣ ಟ್ಯೂಬ್‌ಗಳಿಂದ ಪ್ರಯೋಗಿಸುವ ಮೋರ್ಟಾರ್ ಶೆಲ್‌ಗಳು, ಸ್ಫೋಟಕಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರೊಪೆಲೆಂಟ್‌ಗಳನ್ನೂ ಖರೀದಿಸಲು ಯುರೋಪ್ ಮುಂದಾಗಿದೆ. ಪ್ರೊಪೆಲೆಂಟ್ ಎನ್ನುವುದು ಗನ್ನಿನ ಒಳಗೆ ದಹಿಸುವ ಪೌಡರ್ ಆಗಿದೆ. ಇದು ಶೆಲ್ ಅನ್ನು ಹಾರುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಬೇಕಾದ ಒತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಆಯುಧಗಳು ಅಂತಹ ಆಕರ್ಷಕವೇನಲ್ಲ. ಆದರೆ, ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಇವು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ.
ಭಾರತದಿಂದ ಖರೀದಿಸುತ್ತಿರುವ ಗ್ರಾಹಕರು ಯಾರು? ಭಾರತ ನೇರವಾಗಿ ತನ್ನ ಗ್ರಾಹಕರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಬಹುತೇಕ ಸರಕುಗಳು ಪೂರ್ವ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯ ಯುರೋಪಿನ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ದೇಶಗಳು ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಉಕ್ರೇನಿಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಉಕ್ರೇನ್ ಯುದ್ಧ ಭಾರತೀಯ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಿಗೆ ಹೊಸ, ಹೆಚ್ಚು ಹಸಿವಿನ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿವೆ.
ಇನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರದ ಮೌಲ್ಯದ ಕುರಿತೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಬೇಕು. ದೊಡ್ಡ ಪೂರೈಕೆದಾರರಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ಭಾರತದ 800 ಮಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ಬಹಳ ಸಣ್ಣ ಮೊತ್ತವೇ. ಅಮೆರಿಕ ಇಂದಿಗೂ ಯುರೋಪಿನ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಆಯುಧ ಪೂರೈಕೆದಾರನಾಗಿದೆ. ಅದು ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಒಂದರಲ್ಲೇ ಯುರೋಪಿಗೆ 38 ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್‌ಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಮೌಲ್ಯದ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿದೆ. ಎರಡನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವ ದಕ್ಷಿಣ ಕೊರಿಯಾ 2025ರಲ್ಲಿ 11 ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ಮೌಲ್ಯದ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ರಫ್ತು ಮಾಡಿದೆ. ಭಾರತ ಇವೆರಡಕ್ಕಿಂತ ಬಹಳಷ್ಟು ಹಿಂದಿದೆ. ಆದರೆ, ನೈಜ ಮಹತ್ವವಿರುವುದು ಇಂದಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ತೆರೆದಿರುವ ಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ. ಭಾರತೀಯ ರಕ್ಷಣಾ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಜಗತ್ತಿನ ಸುದೀರ್ಘ ಆಯುಧ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ಸ್ಥಾನ ಹೊಂದುವ ನೈಜ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಪಡೆದಿವೆ.
ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ಇದು ಕೇವಲ ಹಣಕಾಸಿನ ವಿಚಾರವಲ್ಲ. ಭಾರತೀಯ ಬಂದರುಗಳಿಂದ ತೆರಳುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಶೆಲ್ ಸಹ ಇಂಜಿನಿಯರ್‌ಗಳು, ತಂತ್ರಜ್ಞರು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಖಾನೆ ಕೆಲಸಗಾರರ ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮವನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ತಮ್ಮ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಜಾಗತಿಕ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ತಲುಪಲು ಅವರು ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ತನ್ನ ಸೇನೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಭಾರತ ತಾನು ಜಗತ್ತಿನ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಬಲ್ಲೆ ಎಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದೆ. ಇದೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಚಾರವೂ ಆಗಿದೆ. ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಾಚರಿಸುವ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ಭಾರತದ ಕೌಶಲಗಳನ್ನು ಉತ್ತಮಗೊಳಿಸುವುದರಿಂದ, ಇದು ದೇಶದ ಭದ್ರತೆಯ ವಿಚಾರವೂ ಹೌದು.
ಆದರೂ ತಜ್ಞರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಮದ್ದುಗುಂಡುಗಳ ಮಾರಾಟ ಕೇವಲ ಆರಂಭಿಕ ಹೆಜ್ಜೆಯಷ್ಟೇ. ಇದು ಬಾಗಿಲ ಬಳಿಯ ಹಸ್ತಲಾಘವವೇ ಹೊರತು ಮಾತುಕತೆಯ ಮೇಜಿನ ಸಭೆಯಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ಭಾರತ ಆಳವಾದ ಸಹಭಾಗಿತ್ವಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬೇಕು. ಜಂಟಿ ಖರೀದಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮಾರ್ಗ. ಇಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ದೇಶಗಳು ಜೊತೆಯಾಗಿ ತಮ್ಮ ಆಯುಧಗಳಿಗೆ ಆದೇಶ ಸಲ್ಲಿಸುವುದರಿಂದ, ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ಮುಂದಿನ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಗೆ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಬಹುದಾಗಿದ್ದು, ಇದರಿಂದ ಬೆಲೆಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ಯುರೋಪಿಯನ್ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಘಟಕಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸಲು ಸೂಚಿಸುವುದು. ಇಲ್ಲಿ ಅವುಗಳು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಕೌಶಲಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ದೊಡ್ಡದಾದ ಭಾರತೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೂ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಬಹುದು.
ಸದ್ಯದ ಮಟ್ಟಿಗೆ, ಭಾರತ ಬಹಳಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿದೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸರಳವಾದುದು: ಒಂದು ಮೊದಲ ಆರಂಭಿಕ ವ್ಯಾಪಾರ ಯುರೋಪಿನ ರಕ್ಷಣಾ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ಸ್ಥಾನ ಸಂಪಾದಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?
