ದೇಶದ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸರಣಿ ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳಿಗೆ ಹೊಣೆ ಯಾರು?

ದೇಶದ ರಾಜಧಾನಿ ಹೊಸದಿಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಲಾತ್ಕಾರಗಳ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಂತಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ನಗರದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯಲ್ಲ. ಇಡೀ ದೇಶದ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಬಡಿದ ನಾಚಿಕೆಗೇಡಿನ ಕಪಾಳಮೋಕ್ಷ.

ಅತ್ಯುನ್ನತ ಭದ್ರತಾ ವಲಯವೆಂದು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಅದೇ ದಿಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ನಡುಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಪೈಶಾಚಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ದಕ್ಷಿಣ ದಿಲ್ಲಿಯ ಕಲ್ಕಾಜಿ ಪ್ರದೇಶದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಉದ್ಯಾನವನದಲ್ಲಿ ಹದಿನೇಳು ವರ್ಷದ ಅಪ್ರಾಪ್ತ ವಯಸ್ಕ ಬಾಲಕಿಯ ಮೇಲೆ ಮೂವರು ಕಾಮುಕರು ಪೊಲೀಸರೆಂದು ಸೋಗುಹಾಕಿ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರವೆಸಗಿದ್ದಾರೆ.

ಆಕೆಯ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಯುವಕನ ಮೇಲೆ ಅಮಾನುಷವಾಗಿ ಹಲ್ಲೆ ನಡೆಸಿ ಬಾಲಕಿಯನ್ನು ಕಾಡಿಗೆ ಎಳೆದೊಯ್ದು ಈ ವಿಕೃತಿ ಮೆರೆದಿದ್ದಾರೆ.

ಪೊಲೀಸರು ಒಬ್ಬ ಆರೋಪಿಯ ಕಾಲಿಗೆ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿ ಬಂಧಿಸಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೆ ನೀಬಹುದು. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಕಣ್ಣೊರೆಸುವ ಕ್ರಮಗಳು ನಗರದ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಭಯಾನಕ ಸರಣಿ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?

ಕಳೆದ ಕೇವಲ ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ದಿಲ್ಲಿ ಕಂಡ ನಾಲ್ಕನೇ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಪ್ರಕರಣವಿದು. ಅತ್ಯಂತ ಆಘಾತಕಾರಿ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಈ ನಾಲ್ಕೂ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಬಲಿಯಾದವರೆಲ್ಲರೂ ಅಪ್ರಾಪ್ತ ವಯಸ್ಕ ಬಾಲಕಿಯರೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ.

ದಿನಾಂಕಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ವಿವರಗಳನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ನೋಡಿದರೆ ಈ ನಗರದ ಭೀಕರತೆ ಎದೆನಡುಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಸೆಪ್ಟಂಬರ್ ಹದಿಮೂರರಂದು ವಾಯವ್ಯ ದಿಲ್ಲಿಯ ಸ್ವರೂಪ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ಹದಿನೇಳು ವರ್ಷದ ಬಾಲಕಿಯನ್ನು ನಾಲ್ವರು ಕಾಮುಕರು ಎಳೆದೊಯ್ದು ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಎಸಗಿದರು.

ಆ ಘಟನೆಯ ಶಾಕ್ ಮುಗಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ ಸೆಪ್ಟಂಬರ್ ಹದಿನಾರರಂದು ಉತ್ತರ ದಿಲ್ಲಿಯ ಅಂಗಡಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಾಪ್ತ ಬಾಲಕಿಯ ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ ಅಮಾನವೀಯವಾಗಿ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಎಸಗಲಾಯಿತು.

ನಂತರ ಸೆಪ್ಟಂಬರ್ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದರಂದು ಕೇಂದ್ರ ದಿಲ್ಲಿಯ ಕಿಶನ್‌ಗಂಜ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಆರು ವರ್ಷದ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನ ಮೇಲೆ ಮೂವತ್ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದ ಕಾಮಪಿಶಾಚಿ ಕೃತ್ಯವೆಸಗಿದ್ದಾನೆ.

ಆರು ವರ್ಷದ ಮಗುವಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಯುವತಿಯರವರೆಗೆ ಯಾರೊಬ್ಬರಿಗೂ ಇಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲವೇ? ರಾಜಧಾನಿಯ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ನರಮೇಧ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅಧಿಕಾರಸ್ಥರು ಕುರುಡಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ.

ದಿಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಕೇಂದ್ರ ಗೃಹ ಸಚಿವಾಲಯದ ನೇರ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ.

ಕೇಂದ್ರ ಗೃಹ ಸಚಿವ ಅಮಿತ್ ಶಾ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಂದ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ದೇಶದ ಜನರಿಗೆ ಶಾಂತಿಯುತ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷಿತ ಜೀವನವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುವುದು ಗೃಹ ಸಚಿವರ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ.

ನೀಟ್ ಪರೀಕ್ಷಾ ಅಕ್ರಮಗಳು ನಡೆದಾಗ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವರ ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೇಳಿ ಬೀದಿಗೆ ಬರುವ ಜನರು, ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ದಿನನಿತ್ಯ ಭೀಕರ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಗೃಹ ಸಚಿವರ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಯಾಕೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ?

ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಪರಾಧ ದಾಖಲೆಗಳ ಬ್ಯೂರೋ ಅಂದರೆ ಎನ್‌ಸಿಆರ್‌ಬಿ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳ ಪ್ರಕಾರ 2023-24ರ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ದಿಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ 1058 ಅಪ್ರಾಪ್ತ ಬಾಲಕಿಯರು ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಕ್ಕಳು ಈ ನಗರದಲ್ಲಿ ಕಾಮುಕರ ಬಾಯಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತವೆನ್ನುವುದು ಜೀವಂತವಾಗಿದೆಯೇ?

ದಿಲ್ಲಿಯ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ವಲಸೆಯ ನೆಪಗಳನ್ನು ಕೆಲವರು ಮುಂದಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಯುಪಿ, ಬಿಹಾರ, ಹರ್ಯಾಣ, ಪಂಜಾಬ್ ಮುಂತಾದ ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ.

ಆದರೆ ದೇಶದ ಇತರ ಮೆಟ್ರೋ ನಗರಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ. ಮುಂಬೈ ಕೂಡ ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಬೃಹತ್ ವಲಸೆಯನ್ನು ಕಂಡ ನಗರ. ಬೆಂಗಳೂರು ಮತ್ತು ಚೆನ್ನೈ ನಗರಗಳಲ್ಲೂ ದೇಶದ ನಾನಾ ಭಾಗಗಳ ಜನರು ಬಂದು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಇಂತಹ ನರಕಯಾತನೆ ಇಲ್ಲ.

ದೇಶದ ರಾಜಧಾನಿ ದಿಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು ಅಥವಾ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೊಂದಿಗೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋದರೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದಲೇ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೊಳಗಾಗುವ ದುಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ. ಕೇವಲ ಗಾಳಿಯ ಮಾಲಿನ್ಯ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಈ ನಗರದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೇ ಅತ್ಯಂತ ಅಸಹನೀಯವಾಗಿ ಕೆಟ್ಟುಹೋಗಿದೆ.

ಹಿಂದೆ ನಿರ್ಭಯಾ ಪ್ರಕರಣ ನಡೆದಾಗ ಇಡೀ ದೇಶದ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿ ಬಡಿದೆದ್ದಿತ್ತು. ಜನರು ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಹೋರಾಡಿದ್ದರು, ಪ್ರಭುತ್ವ ನಡುಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬಸ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳು ಮರುಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಯಾವುದೇ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಕ್ರೋಶ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಇಂತಹ ಅಮಾನುಷ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಸಮಾಜ ದಿನನಿತ್ಯದ ಮಾಮೂಲಿ ಸುದ್ದಿಯಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದೆ.

ವರದಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಎಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಮತ್ತೊಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಐಆರ್‌ಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ವರ್ಷದ ಮಗಳು ಸಿವಿಲ್ ಸರ್ವೀಸಸ್ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಆಕೆ ಐಐಟಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರತಿಭಾವಂತೆ. ಪೋಷಕರು ಜಿಮ್‌ಗೆ ಹೋದ ಮುಂಜಾನೆಯ ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ಅಂತರದಲ್ಲಿ, ಈ ಹಿಂದೆ ಕೆಲಸದಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಯುವಕ ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನೆಗೆ ನುಗ್ಗಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಾಚಾರವೆಸಗಿ ಭೀಕರವಾಗಿ ಕೊಂದುಹಾಕಿದ.

ಎಷ್ಟೋ ಬಡವರ ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಸಾವುಗಳು ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮೂಲೆಗೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಎಂದು ಕಡತ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗುತ್ತವೆ.

ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹೊರಬಂದ ವೀಡಿಯೊ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಬೇಕು.

ಕೋಚಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿ ಗೆಳೆಯನ ಜೊತೆ ಬೈಕ್‌ನಲ್ಲಿ ವಾಪಸ್ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯನ್ನು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೇ ತಡೆದು, ನಡುಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿ ಗೂಂಡಾಗಳು ಅಪಹರಿಸಿದರು.

ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು?

ಆಕೆ ಸ್ಲೀವ್‌ಲೆಸ್ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿ ವೇಳೆ ಗೆಳೆಯನೊಂದಿಗೆ ಬೈಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಈ ಕಾಮುಕರಿಗೆ ಲೈಂಗಿಕ ಹಸಿವಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪುರುಷಪ್ರಧಾನ ದರ್ಪ ಮತ್ತು ಊಳಿಗಮಾನ್ಯ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ಅಹಂಕಾರವಿದೆ.

ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ಬರುವ ಹೆಣ್ಣು ತನಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಬಾರದು, ರಾತ್ರಿ ಓಡಾಡಬಾರದು, ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಬದುಕಬಾರದು ಮತ್ತು ಓದಬಾರದು ಎನ್ನುವ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇದು. ತನ್ನ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂಗಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಭೋಗದ ವಸ್ತು ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ಕೊಳಕು ಆಲೋಚನೆ ಈ ಪಾತಕಿಗಳದ್ದು.

ಈ ಅಪರಾಧಗಳ ಹಿಂದೆ ಗಂಭೀರವಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕೊಳೆ ಅಡಗಿದೆ.

ಆಧುನಿಕ ಮತ್ತು ಜಾತ್ಯತೀತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದು ಕಡೆಯಾದರೆ, ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಊಳಿಗಮಾನ್ಯ ಪದ್ಧತಿ ಮತ್ತು ಪಿತೃಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವ ಗುಂಪು ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಇದೆ.

ದಿಲ್ಲಿಯಂತಹ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಫ್ಯೂಡಲ್ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಬೇರೂರಿದೆ. ಪುಣೆಯಲ್ಲಿ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಕರೆ ನೀಡುತ್ತಾ ಪಿತೃಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬೇರುಸಹಿತ ಕಿತ್ತೊಗೆಯಿರಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದು ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ.

ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳನ್ನು ದೂಷಿಸಿ ಕೈತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಬಿಜೆಪಿ ಇರಲಿ ಅಥವಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರಲಿ, ಈ ಆಳವಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಕೃತಿ ತೊಲಗುವವರೆಗೆ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.

ದೇಶಕ್ಕೆ 1947ರಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಇವತ್ತಿಗೂ ಭಾರತ ಅರ್ಧ-ಊಳಿಗಮಾನ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಸಿಲುಕಿದೆ.

ಕಾನೂನಿಗೆ ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಭಯವಿಲ್ಲದಿರುವುದೇ ಇಂತಹ ಕ್ರಿಮಿನಲ್‌ಗಳು ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿ ಮೆರೆಯಲು ಮೂಲ ಕಾರಣ.

ಅಪರಾಧ ನಡೆದ ಮೇಲೆ ನಾಟಕೀಯವಾಗಿ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸುವುದಲ್ಲ, ಅಪರಾಧಗಳು ನಡೆಯದಂತೆ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆ ವಹಿಸುವ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ಕಾನೂನು ಪಾಲನೆ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಬೇಕು.

ರಾಜಧಾನಿಯ ಗದ್ದುಗೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಮತ್ತು ದಿಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಗಳು ತಮ್ಮ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ತನ್ನದೇ ರಾಜಧಾನಿಯ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡಲು ಹೆದರುತ್ತಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಆಡಳಿತಗಾರರು ನೇರ ಉತ್ತರ ನೀಡಲೇಬೇಕು.