ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗ: ಸಂವಿಧಾನದ ಆಶಯ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣದ ಅಸಹಾಯಕತೆ

ಭಾರತದಂತಹ ವೈವಿಧ್ಯಮಯವಾದ ಭಾಷಾ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಂಪರೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗದ ಅವಕಾಶಗಳು ನ್ಯಾಯಯುತವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೆಯಾಗುವುದು ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅಡಿಪಾಯವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಕಳವಳಕಾರಿ ಮತ್ತು ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾಗಿವೆ. ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಮಟ್ಟದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೆಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಏಕಪಕ್ಷೀಯ ಪದ್ಧತಿಗಳು ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿದ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಭೂತವು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಮರೀಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ವಿದ್ಯೆಯೆಂಬುದು ಜ್ಞಾನದ ದಾರಿದೀಪವಾಗಿರಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಕೆಲವು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರಭಾವಿ ಶಕ್ತಿಗಳ ಆಟದ ಮೈದಾನವಾಗಿರಬಾರದು. ನೀಟ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯಂತಹ ಪ್ರವೇಶಾತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪದೇ ಪದೇ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಸೋರಿಕೆ ಮತ್ತು ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಸದೆಬಡಿಯುತ್ತಿವೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಂತಹ ರಾಜ್ಯಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಸಂಪನ್ಮೂಲದಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಮೊದಲ ಹಕ್ಕು, ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಕೋಟಾದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯ ಮೇಲಿನ ನೇರ ಪ್ರಹಾರವಾಗಿದೆ. ದಶಕಗಳ ಕಾಲದ ಶ್ರಮ, ಸಾಲ ಮಾಡಿ ಓದಿಸುವ ಪೋಷಕರ ಕನಸು ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಅಡಿಪಾಯವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಅಕ್ರಮದಿಂದ ಕುಸಿದು ಬೀಳುತ್ತಿರುವುದು ಸಮಾಜದ ತಳಮಟ್ಟದ ನೋವಾಗಿದೆ.

ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ ಉದ್ಯೋಗ ನೇಮಕಾತಿಯಲ್ಲಿನ ತಾರತಮ್ಯವು ಭಾಷಾ ರಾಜಕಾರಣದ ಅತ್ಯಂತ ಕರಾಳ ಮುಖವನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸಿದೆ. ಸ್ಟಾಫ್ ಸೆಲೆಕ್ಷನ್ ಕಮಿಷನ್ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಕೃತ ಬ್ಯಾಂಕ್‌ಗಳ ನೇಮಕಾತಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿ ಅಥವಾ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಒತ್ತು ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಮಾತೃಭಾಷೆಗಳಾದ ಕನ್ನಡ, ತೆಲುಗು, ತಮಿಳು ಮತ್ತು ಮಲಯಾಳಂ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡುವ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಬೌದ್ಧಿಕ ಅಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಸಾಂಸ್ಥಿಕವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಯಿಂದ ದೂರವಿಡು ತ್ತಿದೆ. ರೈಲ್ವೆ ನೇಮಕಾತಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಸ್ಥಳೀಯರ ಬದಲು ಹೊರಗಿನವರದೇ ಮೇಲುಗೈ ಇರುವುದು, ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಮೇಲೆ ನಾವು ಹೊಂದಿರುವ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ಉದ್ಯೋಗದ ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಅವಕಾಶಗಳು ಭೌಗೋಳಿಕವಾಗಿ ಆಯಾ ಪ್ರದೇಶದ ಜನರಿಗೆ ಲಭ್ಯವಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೂಲಭೂತ ತತ್ವ. ಆದರೆ ಇಂದು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದು ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು. ಸ್ಥಳೀಯರ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಗಂಭೀರವಾದ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಮಾತುಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿರುವ ಈ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ತಾರತಮ್ಯವು ಮುಂದೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾಧಾನಕ್ಕೂ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡಬಹುದು. ನಮ್ಮ ಯುವಕರು ಪ್ರತಿಭೆಯಿದ್ದರೂ ಪರೀಕ್ಷಾ ಪದ್ಧತಿಯ ಮಿತಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾದ ತಾರತಮ್ಯದಿಂದಾಗಿ ನಿರುದ್ಯೋಗಿಗಳಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ದೇಶದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲದ ವ್ಯರ್ಥ ಬಳಕೆಯಾಗಿದೆ.

ಈ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಆಳವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಇದು ಕೇವಲ ಪರೀಕ್ಷಾ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ; ಇದು ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ದುರ್ಬಲವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೇಲೆ ರಾಜ್ಯದ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಸಡಿಲಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವುದು, ಸ್ಥಳೀಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವ ಹುನ್ನಾರವಾಗಿದೆ. ಒಂದು ದೇಶವಾಗಿ ನಾವು ಒಂದಾಗಿದ್ದರೂ, ನಮ್ಮ ವಿವಿಧತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಪದ್ಧತಿ ಇರಬೇಕಲ್ಲವೇ? ರಾಷ್ಟ್ರದ ಏಕತೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ದಮನ ಮಾಡುವುದು ತಪ್ಪು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲೆ ಹೇರಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಹೊರೆಯು ಕೇವಲ ಓದಿನ ಹೊರೆಯಲ್ಲ, ಇದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಕಟ. ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಸೋರಿಕೆಯಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಸರಕಾರಗಳು ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ತನಿಖೆಗಳ ಭರವಸೆ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಆ ತನಿಖೆಗಳು ಫಲಿತಾಂಶ ನೀಡುವ ಮುನ್ನವೇ ಮತ್ತೊಂದು ಸೋರಿಕೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಚಕ್ರವನ್ನು ಮುರಿಯುವ ಬದಲು, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಅದನ್ನು ಸಹಜವೆಂಬಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿರುವುದು ನಮ್ಮನ್ನು ಆತಂಕಕ್ಕೀಡುಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಕನ್ನಡಿಗರ ಪಾಲಿಗಂತೂ ಇದು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಬಜೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಮೀಸಲಿಡುವ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳು, ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮದೇ ರಾಜ್ಯದ ಯುವಕರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ಅಥವಾ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡಲು ವಿಫಲವಾದರೆ, ಆ ಆಡಳಿತದ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಏನು? ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷೆಯ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕೇಂದ್ರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಎದುರು ಮಂಡಿಯೂರುವಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ. ಭಾಷೆಯೊಂದನ್ನು ಬಲ್ಲವನಿಗೆ ಸಿಗುವ ಅವಕಾಶಗಳು ಅದನ್ನು ತಿಳಿಯದವನಿಗೆ ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಅಸಮಾನತೆಯ ಪರಮಾವಧಿ. ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಕೇವಲ ಅರ್ಹತೆಯನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಮಾಪನಗಳಾಗಿರಬೇಕು, ಅವು ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ಭಾಷಾ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಅವಹೇಳನ ಮಾಡುವ ಸಾಧನಗಳಾಗಬಾರದು.

ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೌನವು ಗಾಯದ ಮೇಲೆ ಬರೆ ಎಳೆದಂತಾಗಿದೆ. ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿಯೂ ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳ ಕಾಳಜಿಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿತವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ದಟ್ಟವಾಗಿ ಬೇರೂರಿದೆ. ತಮಿಳುನಾಡು ತನ್ನ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಹಕ್ಕುಗಳಿಗಾಗಿ ತೋರುತ್ತಿರುವ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಪ್ರತಿರೋಧ ಮತ್ತು ಹೋರಾಟದ ದಾರಿ ನಮಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಬೇಕಿದೆ. ಆದರೆ, ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾವು ಇನ್ನೂ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳ ಕುರಿತು ಗಂಭೀರವಾದ ಚರ್ಚೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದೇವೆ. ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಚುನಾವಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಈ ವಿಷಯ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ, ಮತಗಳನ್ನು ಕ್ರೋಡೀಕರಿಸಲು ಬಳಸುವ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ ಹೊರತು, ಶಾಶ್ವತ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ರಾಜಕೀಯ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಗಳ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೆ ಕೇಂದ್ರದ ವಿರುದ್ಧದ ಬಂಡಾಯವಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ಇಂದು ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತದಿದ್ದರೆ, ನಾಳೆ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗ ಎರಡೂ ಇಲ್ಲದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎದುರಾಗಲಿದೆ.

ಈ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಕೇವಲ ಆರ್ಥಿಕವಾದದ್ದಲ್ಲ, ಇದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಭೌಗೋಳಿಕ ಪರಿಸರದ ಅರಿವು ಇರುವ ಯುವಕರು ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾದ ಜನಪರ ಆಡಳಿತ ಸಾಧ್ಯ. ಕೇಂದ್ರದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಅವುಗಳ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಪದ್ಧತಿಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆಗಳ ತಯಾರಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ಸಮಾನ ಆದ್ಯತೆ ದೊರೆಯಬೇಕು. ಪರೀಕ್ಷಾ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿನ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಲು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ನಿಗಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರಬೇಕು ಮತ್ತು ಪ್ರತೀ ಸೋರಿಕೆ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲೂ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರಿಗೆ ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಬೇಕು. ಇದಲ್ಲದೆ, ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳು ಕೂಡ ಕೇಂದ್ರದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಿ, ರಾಜ್ಯದ ಉದ್ಯೋಗ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯರಿಗೆ ಮೀಸಲಿಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಯ್ದೆ ರೂಪಿಸಲು ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳ ಅಥವಾ ಸಾಂಘಿಕ ಧ್ವನಿಗಳ ಪಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಿದೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಗಳು, ಬೀದಿ ನಾಟಕಗಳು, ಕವನ ವಾಚನಗಳು ಮತ್ತು ಲೇಖನಗಳ ಮೂಲಕ ಈ ಅನ್ಯಾಯದ ಅರಿವನ್ನು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಮನೆಮನೆಗೆ ತಲುಪಿಸಬೇಕು. ಅಧಿಕಾರ ಎಷ್ಟೇ ಕೇಂದ್ರಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅಂತಿಮ ಅಧಿಕಾರ ಇರುವುದು ಜನರ ಕೈಯಲ್ಲಿ. ನಮ್ಮ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ನಾವೇ ಪಡೆಯಬೇಕು, ಯಾರೋ ಬಂದು ದಾನ ಮಾಡುವವರೆಗೂ ಕಾಯಬಾರದು. ಭಾಷಾ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಸಮಾನ ಅವಕಾಶಗಳು ಸಿಗದಿದ್ದರೆ, ಅದು ದೇಶದ ಏಕತೆಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುವ ವಿಷಯವೆಂದು ಸರಕಾರಗಳು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು. ಈ ಹೋರಾಟ ಕೇವಲ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಾಗದೆ, ಒಂದು ಬೌದ್ಧಿಕ ಚಳವಳಿ ಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಬೇಕು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ನಾವು ಕಂಡ ಕನಸಿನ ಭಾರತದ ನಿರ್ಮಾಣ ಸಾಧ್ಯ.