ಸಂಘದ ನೈತಿಕತೆ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವ: ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆಯೇ?

ಭಾರತವು ತನ್ನನ್ನು ವಿವಿಧತೆ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಮತ್ತು ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಮೌಲ್ಯಗಳ ರಾಷ್ಟ್ರವೆಂದು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತದೆ. ಈ ದೇಶದ ಶಕ್ತಿ ಅದರ ಧಾರ್ಮಿಕ, ಭಾಷಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬಹುತ್ವದಲ್ಲಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ ಅಥವಾ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಹಿಂಸಾಚಾರವು ಕೇವಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಯಲ್ಲ; ಅದು ಸಂವಿಧಾನದ ಆತ್ಮದ ಮೇಲಿನ ಸವಾಲಾಗಿದೆ. ಇದೇ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದುತ್ವದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರುವ ಹಿಂಸಾಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.

ಪ್ರಸ್ತುತ ವಿವಿಧ ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುಚರ್ಚಿತ ವಿಷಯ ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ನೋಂದಣಿಯ ಕುರಿತು. ಪರ-ವಿರೋಧ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರಕಾರದ ಗೃಹಮಂತ್ರಿ ಪ್ರಿಯಾಂಕ್ ಖರ್ಗೆಯವರು ಎತ್ತಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಚರ್ಚೆಗೆ ಎಡೆಮಾಡಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರ ಮಟ್ಟದ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಜನರ ಗುಂಪೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಘಟನೆ ನೈತಿಕತೆಗೆ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಬಂದೊಂದಗಿದೆ. ಅದೇನೇ ಆದರೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಅರಿವು ಮೂಡಿದ್ದು ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯೇ ಸರಿ.

ಭಾರತದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಘಟನೆ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿರಲಿ, ಅದರ ನೈತಿಕತೆ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯನ್ನು ಅದರ ಭಾಷಣಗಳಿಂದಲ್ಲ, ಅದರ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವದಿಂದ ಅಳೆಯಬೇಕು. ಇದೇ ಮಾನದಂಡವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂಸೇವಕ ಸಂಘ (ಆರೆಸ್ಸೆಸ್)ಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಶಿಸ್ತು, ಸೇವೆ, ರಾಷ್ಟ್ರಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಬೋಧಿಸುವ ಸಂಘಟನೆ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.

ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಂಘಟನೆಯ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಸ್ಥೆಯೂ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮತ್ತು ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವದ ಮಾನದಂಡಗಳಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿರಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಸಮಾಜದ ವಿವಿಧ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವ ಸಂಘಟನೆಗಳು ತಮ್ಮ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಹಣಕಾಸು ಮೂಲಗಳು ಮತ್ತು ನಿರ್ಧಾರ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಸ್ಪಷ್ಟನೆ ನೀಡುವುದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಲ್ಲವೇ?

ಎರಡನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಣಕಾಸಿನ ಪಾರದರ್ಶಕತೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ. ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಮತ್ತು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುವ ವಿವಿಧ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ದೇಶಾದ್ಯಂತ ವ್ಯಾಪಕ ಸೇವಾ ಮತ್ತು ಸಂಘಟನಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ಹಣ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ? ದೇಣಿಗೆಗಳು, ಆಸ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ವೆಚ್ಚಗಳ ಕುರಿತು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದಾದ ವಾರ್ಷಿಕ ಲೆಕ್ಕಪತ್ರಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಲಭ್ಯವಿದೆಯೇ? ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಕೇಳುವ ಯಾವುದೇ ಸಂಘಟನೆ ತನ್ನ ಹಣಕಾಸಿನ ಪಾರದರ್ಶಕತೆಯನ್ನು ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತವಾಗಿ ತೋರಿಸಬೇಕಲ್ಲವೇ?

ಮೂರನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ನೈತಿಕತೆಯಾಗಿದೆ. ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರಭಕ್ತಿಯನ್ನು ತನ್ನ ತತ್ವಗಳ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಇಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನೈತಿಕತೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಇತರರಿಗೆ ಉಪದೇಶ ನೀಡುವುದೇ ಅಥವಾ ತನ್ನ ಮೇಲೂ ಅದೇ ಮಾನದಂಡವನ್ನು ಅನ್ವಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ? ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ನೈತಿಕತೆಯ ಮೊದಲ ಪರೀಕ್ಷೆ ಎಂದರೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿರುವುದು. ವಿಮರ್ಶೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು, ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ನೈತಿಕ ನಾಯಕತ್ವದ ಲಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲವೇ?

ನಾಲ್ಕನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಂವಿಧಾನದ ಕುರಿತು. ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ತನ್ನನ್ನು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಘಟನೆಯೆಂದು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದರ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿರುವ ಅನೇಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನೀತಿಗಳ ಮೇಲೆ ಗಮನಾರ್ಹ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಯಾಗುವ ವಿಷಯ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಅಂತಹ ಪ್ರಭಾವ ಹೊಂದಿರುವ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಸಂವಿಧಾನದ ಆತ್ಮವಾದ ಸಮಾನತೆ, ಧರ್ಮನಿರಪೇಕ್ಷತೆ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಭ್ರಾತೃತ್ವದ ತತ್ವಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಬೇಕಲ್ಲವೇ?

ಐದನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಒಳಗಿನ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಕುರಿತು. ನಾಯಕತ್ವದ ಆಯ್ಕೆ ಹೇಗೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ? ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ನಿರ್ಧಾರ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮಟ್ಟದ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆ ಇದೆ? ಆಂತರಿಕ ಚುನಾವಣೆಗಳು, ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಮಾಹಿತಿ ಲಭ್ಯವಿದೆಯೇ? ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳುವ ಯಾವುದೇ ಸಂಘಟನೆ ಮೊದಲು ತನ್ನೊಳಗೇ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕಲ್ಲವೇ?

ಆರನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವದ ಕುರಿತು. ಸರಕಾರದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುವ ಯಾವುದೇ ಸಂಘಟನೆ, ತನ್ನ ಸಲಹೆಗಳು ಅಥವಾ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪರಿಣಾಮಗಳಿಗೆ ನೈತಿಕವಾಗಿ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವ ಹೊಂದಿರಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಪ್ರಭಾವವಿದ್ದರೆ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಇರಬೇಕಲ್ಲವೇ?

ಇದು ಕೇವಲ ಆರೆಸ್ಸೆಸ್‌ಗೆ ಸೀಮಿತವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ. ಭಾರತದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ದೊಡ್ಡ ಸಾಮಾಜಿಕ, ಧಾರ್ಮಿಕ, ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೂ ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತವೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವ ಹೆಚ್ಚಿದಷ್ಟೂ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮತ್ತು ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವದ ಅಗತ್ಯವೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ನೈತಿಕತೆ ಎಂದರೆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಗಳಿಸುವುದಲ್ಲ; ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸುವುದು. ಪಾರದರ್ಶಕತೆಯಿಲ್ಲದ ನೈತಿಕತೆ ಕೇವಲ ಘೋಷಣೆಯಾಗಬಹುದು; ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವವಿಲ್ಲದ ರಾಷ್ಟ್ರಭಕ್ತಿ ಕೇವಲ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ರಾಜಕೀಯವಾಗಬಹುದು.

ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಶ್ನೆ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಯಾವುದೇ ಸಂಘಟನೆ-ಅದು ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಆಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಮತ್ತಾವುದೇ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿರಲಿ-ತನ್ನ ಹಣಕಾಸು, ಆಡಳಿತ, ನಿರ್ಧಾರ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿ ಜನರ ಮುಂದೆ ಇರಿಸಲು ಸಿದ್ಧವಿದೆಯೇ? ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವುದು ಟೀಕೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದಲ್ಲ; ಅದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೇಲಿನ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವುದಾಗಿದೆ.

ಕಳೆದ ಒಂದು ದಶಕದಲ್ಲಿ ಗೋರಕ್ಷಣೆ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಮೆರವಣಿಗೆಗಳು, ಮತಾಂತರದ ಆರೋಪಗಳು, ‘ಲವ್ ಜಿಹಾದ್’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಅಭಿಯಾನಗಳು ಮತ್ತು ಸಮುದಾಯ ಸಂಘರ್ಷಗಳ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಘಟನೆಗಳು ವರದಿಯಾಗಿವೆ. ವಿವಿಧ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಸಂಶೋಧನಾ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ದೇಶದ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರುವುದನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿವೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಘಟನೆಯಲ್ಲೂ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಂಘಟನೆಯ ನೇರ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಪಾತ್ರವನ್ನು ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳು ಅಥವಾ ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸ್ಥಾಪಿಸಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಗಮನದಲ್ಲಿಡಬೇಕು.

ಹ್ಯೂಮನ್ ರೈಟ್ಸ್ ವಾಚ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ವರದಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ, 2015ರಿಂದ 2018ರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಗೋರಕ್ಷಣೆ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಿಂಸಾಚಾರದ ಘಟನೆಗಳು ದಾಖಲಾಗಿದ್ದು, ಕನಿಷ್ಠ 44 ಜನರು ಮೃತಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ವರದಿಯಾಗಿದೆ. ಮೃತಪಟ್ಟವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಮುಸ್ಲಿಮರಾಗಿದ್ದರು. ಈ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಗುಂಪು ಹಲ್ಲೆಗಳ ಗಂಭೀರತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ.

ಫ್ಯಾಕ್ಟ್‌ಚೆಕ್ಕರ್ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಹೇಟ್ ಕ್ರೈಂ ವಾಚ್ ದತ್ತಾಂಶದ ಪ್ರಕಾರ, 2009ರಿಂದ 2018ರವರೆಗೆ 254ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ದ್ವೇಷಾಪರಾಧ ಘಟನೆಗಳು ದಾಖಲಾಗಿವೆ. ಈ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ 91 ಜನರು ಮೃತಪಟ್ಟಿದ್ದು, ನೂರಾರು ಜನರು ಗಾಯಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ವರದಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಈ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷಪ್ರೇರಿತ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚಿಂತನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ.

ಈ ಎಲ್ಲ ಘಟನೆಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮೂಲಭೂತ ನೈತಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಸೇವೆ, ನೈತಿಕತೆ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ಸಂಘಟನೆಗಳು ತಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಹಿಂಸಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದಾಗ, ಅವರು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮತ್ತು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅಂತಹ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಖಂಡಿಸುತ್ತಾರೆಯೇ? ಮೌನವು ನೈತಿಕ ತಟಸ್ಥತೆಯ ಸಂಕೇತವೇ ಅಥವಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವದಿಂದ ದೂರ ಉಳಿಯುವ ಮಾರ್ಗವೇ?

ಯಾವುದೇ ಸಂಘಟನೆಯ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ಅದರ ಭಾಷಣಗಳಿಂದಲ್ಲ, ಅದರ ನಡೆ-ನುಡಿಯಿಂದ ಅಳೆಯಬೇಕು. ಅಹಿಂಸೆ, ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಶಿಸ್ತಿನ ಬಗ್ಗೆ ಉಪದೇಶ ನೀಡುವ ಸಂಘಟನೆ, ಕಾನೂನನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ಗುಂಪುಗಳ ವಿರುದ್ಧವೂ ಅದೇ ದೃಢತೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಬೇಕಲ್ಲವೇ? ನೈತಿಕತೆ ಎಂದರೆ ತನ್ನ ಬೆಂಬಲಿಗರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಕಾನೂನಿನ ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಾನರು ಎಂದು ಹೇಳುವ ಧೈರ್ಯವೂ ಆಗಿದೆ.

ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನವು ನ್ಯಾಯ, ಸಮಾನತೆ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಭ್ರಾತೃತ್ವವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮೂಲ ಮೌಲ್ಯಗಳಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಥವಾ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಘಟನೆ ಈ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗಿಂತ ಮೇಲಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಸಂಘಟನೆ ಅಥವಾ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಗುಂಪುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ಆರೋಪಗಳು ಬಂದಾಗ, ಸ್ವತಂತ್ರ ತನಿಖೆಗೆ ಸಹಕರಿಸುವುದು, ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ತೋರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಕಾನೂನು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ಅದರ ನೈತಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಾಗಿದೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವ ಹೊಂದಿರುವ ಸಂಘಟನೆಗಳು ತಮ್ಮ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಅಥವಾ ಬೆಂಬಲಿಗರಿಗೆ ಅಹಿಂಸೆ, ಸಂವಿಧಾನದ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಕಾನೂನಿನ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿರಂತರ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುತ್ತಿವೆಯೇ? ಅಥವಾ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಧ್ರುವೀಕರಣವು ಸಾಮಾಜಿಕ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಂಘಟನೆಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಎಲ್ಲಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.

ಹಿಂಸಾಚಾರವು ಯಾವ ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದರೂ ಅದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸೋಲು. ಹಿಂದೂ, ಮುಸ್ಲಿಮ್, ಕ್ರೈಸ್ತ, ಸಿಖ್ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಸಮುದಾಯದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವ ಗುಂಪು ಹಲ್ಲೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ಖಂಡನೀಯ. ಕಾನೂನಿನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಗುಂಪುಗಳು ಅತಿಕ್ರಮಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರೆ, ಅದು ಕೇವಲ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ; ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಭಾರತದ ಭವಿಷ್ಯವು ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಧರ್ಮ, ಸಂಘಟನೆ ಅಥವಾ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಪ್ರಾಬಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ; ಸಂವಿಧಾನದ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಅನ್ವಯಿಸುವಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಪ್ರಶ್ನೆ ಇರುವುದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವ ಹೊಂದಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಘಟನೆಯೂ ತನ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ತನ್ನ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಖಂಡಿಸಿ, ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವದ ಮಾನದಂಡಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಸಿದ್ಧವಿದೆಯೇ?