ವಿ.ವಿ. ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಗೋಡೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ವೈಮನಸ್ಸಿದೆ!

ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯವೆಂದರೆ ಜ್ಞಾನ, ವಿವೇಕ, ವಿಶಾಲ ಮನೋಭಾವ ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಕೇಂದ್ರ. ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಚಿಂತನೆಯ ದಿಕ್ಕು ನೀಡಬೇಕಾದವರು. ಆದರೆ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಕೆಲವು ಅಧ್ಯಯನ ವಿಭಾಗಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದಾಗ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸಹಕಾರಕ್ಕಿಂತ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹಗೆತನ, ವೃತ್ತಿಪರ ಅಸೂಯೆ, ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ಪೈಪೋಟಿ, ಸೇಡಿನ ಮನೋಭಾವ ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ಕೆಳಕ್ಕೆಳೆಯುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳೇ ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸುತ್ತಿವೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ವೈಯಕ್ತಿಕ ದ್ವೇಷ, ಪ್ರತೀಕಾರದ ಮನೋಭಾವ, ವೃತ್ತಿಪರ ಅಸೂಯೆ ಮತ್ತು ಹಗೆತನಕ್ಕೆ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯಗಳೇ ವೇದಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕಾದವರು ಯಾವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಇದು ಕೇವಲ ಇಬ್ಬರು ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರ ನಡುವಿನ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ. ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ವಿಭಾಗಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯದೆ, ಒಂದೇ ಅಧ್ಯಯನ ವಿಭಾಗದೊಳಗಿನ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರ ನಡುವೆಯೇ ಇನ್ನಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು. ಒಬ್ಬರ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಸಹಿಸದಿರುವುದು, ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ವೈಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೊಸ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಜೀವಂತವಾಗಿಡುವುದು ಇಂತಹ ಮನೋಭಾವಗಳು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಆವರಿಸಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಮೂಲ ಆಶಯವೇ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ.

ವೃತ್ತಿಪರ ಅಸೂಯೆ ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಸಂಗತಿಯಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಜ್ಞಾನ, ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ಪರಿಪಕ್ವತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕಾದವರಲ್ಲಿ ಅದು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವುದು ಆತಂಕಕಾರಿ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸಾಧನೆ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರ ನಡುವೆ ವೃತ್ತಿಪರ ಅಸೂಯೆ, ಒಬ್ಬ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ದೊರೆತರೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅಸಂತೋಷ; ಒಬ್ಬರು ಸಂಶೋಧನಾ ಅನುದಾನ ಪಡೆದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಅವಕಾಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಮಾಧಾನ ಹೊಂದಬಹುದು; ಒಬ್ಬರು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಗೆ ಧಕ್ಕೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸಬಹುದು. ಇಂತಹ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಇವೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗದು. ಆದರೆ ಅವು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹಗೆತನಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದಾಗ ಸಮಸ್ಯೆ ಗಂಭೀರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ವೈಫಲ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ಮನೋಭಾವವೇ ವೃತ್ತಿಪರ ಅಸೂಯೆಯ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಮುಖ. ಇತರರ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಿಂದ ಕಲಿಯುವ ಬದಲು, ಅವರ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಮೂಡಿದರೆ, ಅದು ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸಹಕಾರದ ನೆಲೆಯನ್ನೇ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಜ್ಞಾನ ಎಷ್ಟಿದ್ದರೂ, ವೃತ್ತಿಪರ ಉದಾರತೆ ಬೆಳೆದಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗದು.

ವೈಮನಸ್ಸು ಮರೆತುಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಪ್ರತೀಕಾರವಾಗಿ ಮರಳುತ್ತದೆ! ಕೆಲವು ವೃತ್ತಿಪರ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಪರಿಹಾರವಾಗುವ ಬದಲು, ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಸಂಗ್ರಹವಾಗುತ್ತವೆ. ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಒಂದು ಘಟನೆ, ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾದ ಒಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯ, ದೊರೆತ ಅಥವಾ ದೊರೆಯದ ಒಂದು ಅವಕಾಶ-ಇವೆಲ್ಲವೂ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಅಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಲ್ಲಿ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಆ ಅಸಮಾಧಾನವೇ ಸೇಡಿನ ಮನೋಭಾವವಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಹಾಗೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೊಸ ಘಟನೆಯನ್ನೂ ಹಳೆಯ ಸಂಘರ್ಷದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಎದುರಿನ ವ್ಯಕ್ತಿ ಉತ್ತಮ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೂ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದಿರುವುದು, ಅವರ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗೆ ಅದರ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ಬದಲು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪೂರ್ವಗ್ರಹದಿಂದ ವರ್ತಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಹಳೆಯ ವೈಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೊಸ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ನಿರ್ಧಾರಗಳಿಗೂ ಎಳೆದುತರುವುದು-ಇವು ಸಂಭವಿಸಿದಲ್ಲಿ ಅವು ವೃತ್ತಿಪರ ನೈತಿಕತೆಯ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಾಗುತ್ತವೆ.

ಪ್ರತೀಕಾರದ ಮನೋಭಾವದ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಬಹಿರಂಗ ಸಂಘರ್ಷದ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮೌನ, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ, ಸಹಕಾರದ ಕೊರತೆ ಅಥವಾ ಅನಗತ್ಯ ಅಡೆತಡೆಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಲ್ಲಿ ಅದು ವ್ಯಕ್ತವಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವರ್ತನೆಯ ಹಿಂದೆ ಪ್ರತೀಕಾರವೇ ಉದ್ದೇಶ ಎಂದು ಸಾಕ್ಷ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ತೀರ್ಮಾನಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಿಂತ ಅವರ ನಡವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದೇ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಮಾರ್ಗ. ಆದರೂ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಅನಿವಾರ್ಯ: ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಬೌದ್ಧಿಕ ಸಂವಾದದ ಮೂಲಕ ಪರಿಹರಿಸಬೇಕೇ ಅಥವಾ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವುಗಳನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸೇಡಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಸಾಗಬೇಕೇ?

ಮತ್ತೊಬ್ಬರನ್ನು ಕೆಳಕ್ಕೆಳೆಯುವುದರಿಂದ ಯಾರ ಎತ್ತರ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ? ವೃತ್ತಿಪರ ಅಸೂಯೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತೀಕಾರದ ಮನೋಭಾವ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸೇರಿದಾಗ, ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿ ತೋರಿಸುವುದು, ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಪೂರ್ವಗ್ರಹದಿಂದ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಅವರ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸುವ ಅಪಾಯ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೊಂದಿದೆ. ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಅಥವಾ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಕೆಲಸದ ವಿಮರ್ಶೆ ಅಗತ್ಯ. ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು, ದುರ್ಬಲ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ಟೀಕಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಕ್ಷೇಪ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದು ಆರೋಗ್ಯಕರ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಭಾಗ. ಆದರೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಿಮರ್ಶೆಯ ಮುಖವಾಡದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಿನ್ನವಾದ ಸಂಗತಿ.

ವಿಮರ್ಶೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ತಿದ್ದಬೇಕು; ಸೇಡು ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಬಾರದು. ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರೊಬ್ಬರ ನಿಜವಾದ ವೃತ್ತಿಪರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ತಮ್ಮ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗಿಂತ ಮುಂದೆ ಹೋಗುವುದರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿರುವವರೊಂದಿಗೂ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಾಗಿ ಮತ್ತು ಗೌರವದಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿಯೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಭಾಗಗಳ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳಿಗೆ ಇಟ್ಟಿಗೆ ಒದಗಿಸುವವರು ಯಾರು? ಒಂದೇ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಅಧ್ಯಯನ ವಿಭಾಗಗಳ ನಡುವೆ ಸಹಕಾರದ ಬದಲು ವೈಮನಸ್ಸು ಬೆಳೆದಾಗ, ಅದರ ಪರಿಣಾಮಗಳು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳ ಮಿತಿಯನ್ನು ಮೀರುತ್ತವೆ. ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ಕುಂಠಿತವಾಗಬಹುದು; ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಕಾರ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು; ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ದೊರೆಯಬಹುದಾದ ಅಂತರ್‌ಶಿಸ್ತೀಯ ಅವಕಾಶಗಳು ಸೀಮಿತವಾಗಬಹುದು. ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಲ್ಲಿ ಗುಂಪುಗಾರಿಕೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡಬಹುದು. ಇಂತಹ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಅರ್ಹತೆಗಿಂತ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ, ಸಂಶೋಧನೆಯ ಗುಣಮಟ್ಟಕ್ಕಿಂತ ಗುಂಪಿನ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಚರ್ಚೆಗಿಂತ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವ ದೊರೆಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಇವು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ವಾಸ್ತವಾಂಶಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳು ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದರೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜಗಳಗಳೆಂದು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಾಗದು. ವಿಭಾಗಗಳ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಾಣದ ಮೂಲಕ ನಿರ್ಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳು, ಅಸೂಯೆ, ಹಗೆತನ, ಪ್ರತೀಕಾರದ ಮನೋಭಾವ ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರರ ಬಗ್ಗೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳು ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತವೆ.

ಒಬ್ಬ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಿಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಅಸಮಾಧಾನವಿರಬಹುದು. ಅವರ ನಡುವೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಂಘರ್ಷವೂ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ಸಂಘರ್ಷದಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಂಶೋಧನೆ, ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಅವಕಾಶಗಳು ಅಥವಾ ವಿಭಾಗಗಳ ನಡುವಿನ ಸಹಕಾರಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ಖಾಸಗಿ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯವು ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊಂದಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆಡಳಿತವು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಆರೋಪಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ತೀರ್ಮಾನಿಸದೆ, ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಘಟನೆಗಳು, ದಾಖಲೆಗಳು, ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ವೃತ್ತಿಪರ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ಸಂವಾದದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರಬೇಕು. ಅನ್ಯಾಯದ ವರ್ತನೆಯ ಆರೋಪಗಳಿದ್ದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ನಿಷ್ಪಕ್ಷವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ಯಾರಾದರೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸುವುದೂ ಸರಿಯಲ್ಲ; ಅಧಿಕಾರ ಅಥವಾ ಹುದ್ದೆಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ಅನ್ಯಾಯವಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ.

ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಆಡಳಿತದ ನಿಷ್ಪಕ್ಷತೆಯೇ ಇಂತಹ ಸಂಘರ್ಷಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಪ್ರಮುಖ ಆಧಾರವಾಗಬೇಕು. ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡುವವರು. ಆದರೆ ಅವರ ವೃತ್ತಿಪರ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಅಸೂಯೆ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹಗೆತನ ಮತ್ತು ಪ್ರತೀಕಾರದ ಮನೋಭಾವ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರೆ, ಅದು ಕೇವಲ ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ; ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಕುರಿತ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ. ಒಂದು ವಿಭಾಗದ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು ಮತ್ತೊಂದು ವಿಭಾಗದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಹಿಂಜರಿಯುವ ಸ್ಥಿತಿ, ಜಂಟಿ ಸಂಶೋಧನಾ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಸಹಕಾರ ನೀಡದ ಮನೋಭಾವ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಉತ್ಸಾಹ

ತೋರದ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಅಥವಾ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ವಿಚಾರಗಳನ್ನೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ನಡವಳಿಕೆಗಳು ಎಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದರೂ ಅವು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಮೂಲ ಆಶಯಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿವೆ.

ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವುದು ತನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ. ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿರುವವರೊಂದಿಗೆ ಸಹಕರಿಸುವುದು ತನ್ನ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವುದಲ್ಲ. ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ದ್ವೇಷವನ್ನು ನ್ಯಾಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಸುವುದೂ ವೃತ್ತಿಪರ ನೈತಿಕತೆಯಲ್ಲ. ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರ ನಡುವಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವೂ ಅಸೂಯೆ ಅಥವಾ ಪ್ರತೀಕಾರದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವು ನಿಜವಾದ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ, ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಅಥವಾ ತಾತ್ವಿಕ ಭಿನ್ನತೆಗಳಾಗಿರಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯೀಕರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಯಾವ ವರ್ತನೆ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಹಿತಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲಕರವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಯಾವುದು ಹಾನಿಕಾರಕವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಒಂದು ಮಾತು ಮಾತ್ರ ನಿಸ್ಸಂದೇಹ: ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಕೆಳಕ್ಕೆಳೆಯುವುದರಿಂದ ಯಾರೂ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರುವುದಿಲ್ಲ. ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಸಹಿಸದಿರುವುದರಿಂದ ಸ್ವಂತ ಸಾಧನೆ ದೊಡ್ಡದಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಅಧ್ಯಯನ ವಿಭಾಗಗಳ ನಡುವೆ ಗೋಡೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಲ್ಲಿ ವೈಮನಸ್ಸು ಬೆಳೆದಿದ್ದರೆ, ಆ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಕೆಡವುವ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಪರಸ್ಪರರ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಪೂರ್ವಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದರಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕಾದ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರೇ ಅಸೂಯೆ, ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಪ್ರತೀಕಾರದ ಗೋಡೆಗಳೊಳಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡರೆ, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯವು ಜ್ಞಾನದ ಮಂದಿರವಾಗಿ ಉಳಿಯದು. ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವೇ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಜೀವಾಳ. ಆದರೆ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವು ವೈಮನಸ್ಸಾಗಿ, ವೈಮನಸ್ಸು ಗುಂಪುಗಾರಿಕೆಯಾಗಿ, ಗುಂಪುಗಾರಿಕೆ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುವ ಹಂತ ತಲುಪಿದಾಗ ಸಮಸ್ಯೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಭಾಗಗಳ ನಡುವೆ ಗೋಡೆಗಳಿರುವುದು ಎಷ್ಟು ಆತಂಕಕಾರಿಯೋ, ಒಂದೇ ವಿಭಾಗದೊಳಗಿನ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರ ಮನಸ್ಸುಗಳ ನಡುವೆ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಎತ್ತರದ ಗೋಡೆಗಳು ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿರುವುದು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಷಾದನೀಯ.