ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ v/s ಪ್ರಿಯಾಂಕ್ ಖರ್ಗೆ: ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಕೈ ಮೇಲಾಗಲಿದೆ?

ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸರಕಾರ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಆಡಳಿತಾರೂಢ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷವಾದ ಬಿಜೆಪಿ ನಡುವೆ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಜಟಾಪಟಿ ನಡೆದಿದೆ. ಈ ಸಂಘರ್ಷದ ಸರಣಿಯಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ವಿವಾದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿರುವುದು ರಾಜ್ಯದ ಗೃಹ ಸಚಿವ ಪ್ರಿಯಾಂಕ್ ಖರ್ಗೆ ಅವರು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂಸೇವಕ ಸಂಘದ ವಿರುದ್ಧ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಕಠಿಣ ನಿಲುವು ಮತ್ತು ನೀಡಿರುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆ.

ದೇಶದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಿ ಮತ್ತು ದಶಕಗಳಿಂದ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿರುವ ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಸಂಘಟನೆಯು ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ನೋಂದಾಯಿತ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲ ಎಂಬ ಅಂಶವನ್ನು ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತರುವ ಮೂಲಕ ಗೃಹ ಸಚಿವರು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಘಟನೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಘಟಕಗಳು ಮರು-ನೋಂದಣಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಥವಾ ಸರಕಾರದ ನಿಯಮಾವಳಿಗಳಿಗೆ ಒಳಪಡಬೇಕು ಎಂಬ ಸೂಚನೆಯನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ವರದಿಗಳು ಹರಿದಾಡುತ್ತಿವೆ.

ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆಯು ಭಾರತೀಯ ರಾಜಕೀಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿಯೇ ಅಭೂತಪೂರ್ವವಾಗಿದ್ದು, ತೀವ್ರ ಚರ್ಚೆಗಳಿಗೆ ಗ್ರಾಸವಾಗಿದೆ.

ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸರಕಾರವೊಂದು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸವಿರುವ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಸಂಘಟನೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಎಂಬ ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ.

ಇದರೊಂದಿಗೆ, ದೇಶದ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಸಂಘಟನೆ ಇಂದಿಗೂ ಕಾನೂನಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಔಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ನೋಂದಣಿಯಾಗದೆ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿರುವುದು ಹೇಗೆ ಮತ್ತು ಇದರ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಕಾನೂನಾತ್ಮಕ ಹಾಗೂ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ರಹಸ್ಯಗಳೇನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೂ ಕಾಡುತ್ತವೆ.

ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಗೃಹ ಸಚಿವರ ಈ ನಿಲುವಿನ ಹಿಂದೆ ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿವೆಯೇ ಅಥವಾ ಸಂವಿಧಾನದ ಆಶಯಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವ ನೈಜ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಇದೆಯೇ ಎಂಬುದು ತೀವ್ರ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗೆ ಒಳಪಡಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ.

ಯಾಕೆಂದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಆಗಲಿ, ಪ್ರಿಯಾಂಕ್ ಖರ್ಗೆ ಅವರಾಗಲಿ ಬಿಜೆಪಿ, ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ವಿರುದ್ಧ ಎಷ್ಟು ಕಠಿಣವಾಗಿ ಮಾತಾಡ್ತಾರೋ ಅಷ್ಟೇ ಕಠಿಣ ಕಾನೂನು ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಮುಂದಾದ ನಿದರ್ಶನಗಳು ತೀರಾ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ.

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಕಳೆದ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಬಜರಂಗದಳದಂತಹ ಸಂಘಟನೆಗಳನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ತನ್ನ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಿಷೇಧಿಸುವುದು ಹಾಗಿರಲಿ, ಅದರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕುವುದೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ.

ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಹೆಚ್ಚು ಸರಿ.

ಇನ್ನು ಪ್ರಿಯಾಂಕ್ ಖರ್ಗೆ -

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ವಿರುದ್ಧ ನೇರಾನೇರ ಸವಾಲು ಹಾಕಿ ಮಾತಾಡುವ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಮುಖಂಡರಲ್ಲಿ ಅವರೂ ಒಬ್ಬರು. ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವರಿಗೆ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಬದ್ಧತೆ ಇದೆ.

ಅವರು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಖಡಕ್, ಆದರೆ ಕ್ರಮದ ವಿಚಾರ ಬರುವಾಗ ಪ್ರಿಯಾಂಕ್ ಖರ್ಗೆ ಅಷ್ಟೇ ನೇರ, ನಿಷ್ಠುರವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಕಡಿಮೆ ಇದೆ.

ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ, ಸಂಘಪರಿವಾರ ಹಾಗೂ ಅದರ ಐಟಿ ಸೆಲ್ ದ್ವೇಷ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಈಗಲೂ ಯಾವುದೇ ಅಡೆತಡೆಯಿಲ್ಲದೆ ಈ ದ್ವೇಷ ಪ್ರಸಾರ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ತಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸರಕಾರ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಫಲವಾಗಿದೆ

ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ವರದಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಪ್ರಿಯಾಂಕ್ ಖರ್ಗೆ ಅವರು ಗೃಹ ಸಚಿವರಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ವಹಿಸಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಮೂಲಗಳಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಜೀವ ಬೆದರಿಕೆ ಕರೆಗಳು ಬಂದಿದ್ದವು ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಬೆದರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕದ ಪ್ರಿಯಾಂಕ್‌ಖರ್ಗೆ, ಸಂಘಟನೆಯ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ಅದರ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಕಾನೂನಿನ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೆ ತರಲು ಮುಂದಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಭಾರತದ ಕಾನೂನಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ 1860ರ ಸೊಸೈಟೀಸ್ ನೋಂದಣಿ ಕಾಯ್ದೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಂದಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅಧಿಕೃತ ಸಂಘಟನೆಯಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ವಿಷಯ.

ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಕೇವಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಒಕ್ಕೂಟ ಅಥವಾ ‘ಬಾಡಿ ಆಫ್ ಇಂಡಿವಿಜುವಲ್ಸ್’ ಎಂದು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಔಪಚಾರಿಕ ರಚನೆಯನ್ನು ಹೊಂದದೆ ಇರುವುದರಿಂದ, ಅದರ ಆಂತರಿಕ ಹುದ್ದೆಗಳ ಸ್ವರೂಪ, ನಾಯಕರ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಾನೂನಾತ್ಮಕ ನೀಲನಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ.

ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಹತ್ಯೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿ ಧ್ವಂಸದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಅನ್ನು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಬಾರಿ ನಿಷೇಧಿಸಲಾಗಿತ್ತು.

ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನಿಷೇಧವನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯುವಾಗ ಸಂಘಟನೆಯು ತನ್ನದೇ ಆದ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕು ಎಂದು ಅಂದಿನ ಗೃಹ ಸಚಿವರಾಗಿದ್ದ ಸರ್ದಾರ್ ವಲ್ಲಭಭಾಯಿ ಪಟೇಲರು ಷರತ್ತು ವಿಧಿಸಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಈ ಸಂವಿಧಾನವು ಕೇವಲ ನಿಷೇಧದಿಂದ ಪಾರಾಗಲು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ದಾಖಲೆಯಾಗಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಇಂದಿಗೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಸ್ವತಃ ಸಂಘಟನೆಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಿಗಾಗಲಿ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲೂ ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಟೀಕೆಗಳಿವೆ.

ಈ ಇಡೀ ವಿದ್ಯಮಾನದ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಸಂಘಟನೆಯು ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾದ ಆದರೆ ರಹಸ್ಯವಾದ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಅಥವಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನಂತಹ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ತಮ್ಮ ನಿರ್ಧಾರಗಳು, ಪತ್ರಿಕಾ ಪ್ರಕಟಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ವಿವಾದಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಉತ್ತರದಾಯಿಯಾಗಿರುತ್ತವೆ.

ಆದರೆ ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಯಾವುದೇ ಅಧಿಕೃತ ಲೆಟರ್‌ಹೆಡ್, ಲಿಖಿತ ಸುತ್ತೋಲೆಗಳು ಅಥವಾ ಬಹಿರಂಗ ಪ್ರಕಟಣೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ನಾಗಪುರದ ಕೇಂದ್ರ ಕಚೇರಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ದೇಶದ ಕಟ್ಟಕಡೆಯ ಹಳ್ಳಿಯವರೆಗೂ ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಮೌಖಿಕ ಸಂದೇಶಗಳ ಮೂಲಕ ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸುವ ಅದ್ಭುತ ನೆಟ್‌ವರ್ಕ್ ಹೊಂದಿದೆ.

ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ನಡೆದ ಹಲವಾರು ಕೋಮು ಗಲಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಘಟನೆಯ ಕೈವಾಡವಿದೆ ಎಂದು ವಿವಿಧ ತನಿಖಾ ಆಯೋಗಗಳು ಬೆರಳು ಮಾಡಿವೆಯಾದರೂ, ಯಾವುದೇ ಲಿಖಿತ ಪುರಾವೆಗಳು ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಕಾನೂನಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಸಿಲುಕಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಆರ್ಥಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದಲೂ, ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ನೇರವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ದೇಣಿಗೆ ಅಥವಾ ವಿದೇಶಿ ಹಣವನ್ನು ತನ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ;

ಬದಲಿಗೆ ಅದರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ವಿಶ್ವ ಹಿಂದೂ ಪರಿಷತ್, ಬಜರಂಗದಳದಂತಹ ನೂರಾರು ನೋಂದಾಯಿತ ಸಹವರ್ತಿ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಹಣಕಾಸಿನ ವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಈ ರಹಸ್ಯ ಮತ್ತು ಅಪಾರದರ್ಶಕ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಶೈಲಿಯೇ ಸಂಘಟನೆಯ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ.

ಅಲ್ಲದೆ ಸಂಘಟನೆಯ ಒಳಗೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮಾದರಿಯ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಿಲ್ಲದೆ, ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಉನ್ನತ ಜಾತಿಗೆ ಸೇರಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೇ ಸರಸಂಘಚಾಲಕರಾಗಿ ನೇಮಕಗೊಳ್ಳುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮುಂದುವರಿದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ.

ಪ್ರಿಯಾಂಕ್ ಖರ್ಗೆ ಅವರ ಈ ಇತ್ತೀಚಿನ ಕಾನೂನಾತ್ಮಕ ಸವಾಲು ಆರೆಸ್ಸೆಸ್‌ನ ಇಂತಹ ಅಪಾರದರ್ಶಕ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬುಡಕ್ಕೇ ಕೈಹಾಕುವ ಧೀರ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿದೆ.

ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರುವ ಮುನ್ನವೇ ದ್ವೇಷದ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕೋಮು ಸಂಘರ್ಷಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವುದಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿತ್ತು, ಅದರಂತೆ ಸರಕಾರವು ದ್ವೇಷದ ಅಪರಾಧ ತಡೆ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿದೆ.

ಹಿಜಾಬ್ ವಿವಾದದಂತಹ ತೀವ್ರ ಕೋಮು ಪ್ರಕ್ಷುಬ್ಧತೆಗಳನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಅಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರುವುದು ಸರಕಾರದ ಕಠಿಣ ನಿಲುವಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ.

ಆದರೆ, ಒಂದು ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರವಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಅನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಷೇಧಿಸಲು ಅಥವಾ ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದ ಅದರ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಲು ಕಾನೂನಿನ ಮಿತಿಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಖರ್ಗೆ ಅವರ ಈ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಆದೇಶವಾಗಿ ನೋಡುವ ಬದಲು, ಆರೆಸ್ಸೆಸ್‌ನ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಪ್ರಾಬಲ್ಯಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ ಪ್ರಬಲ ರಾಜಕೀಯ ಸವಾಲು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಕರ್ನಾಟಕ ಸರಕಾರದ ಈ ನಡೆ ದೇಶದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನದ ಸರ್ವೋಚ್ಚತೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಸಂಘಟನೆಯು ಕಾನೂನಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಲ್ಲ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಸ್ಥೆಯೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಉತ್ತರದಾಯಿಯಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ತತ್ವವನ್ನು ಇದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಿಯಾಂಕ್ ಖರ್ಗೆ ಅವರ ನಿಲುವು ದೇಶದಲ್ಲಿ ದಶಕಗಳಿಂದ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಿದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸರಕಾರಗಳು ಆರೆಸ್ಸೆಸ್‌ನ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ರಹಸ್ಯದ ವಿರುದ್ಧ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹಿಂಜರಿದಿದ್ದ ಕಠಿಣ ನಿಲುವನ್ನು ಇಂದು ಮುಂಚೂಣಿಗೆ ತಂದಿದೆ.

ಈ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಹೋರಾಟವು ಕೇವಲ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರದೆ, ಮುಂಬರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಡೀ ದೇಶದ ರಾಜಕೀಯದ ಮೇಲೆ ತೀವ್ರ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವಂತಿಲ್ಲ.