ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಬಗೆದ ದ್ರೋಹ

1950ರಿಂದ 2019ರವರೆಗೆ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರವು ಭಾರತದ ಒಕ್ಕೂಟದ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ರಾಜ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಭಾರತದೊಳಗಿನ ಇತರ ಒಂಭತ್ತು ಹಿಮಾಲಯನ್ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅಪ್ರಾಯೋಗಿಕವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದ್ದ ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನಕ್ಕೆ ಏರಿದವು. ಅವು ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶ, ನಾಗಾಲ್ಯಾಂಡ್, ಮಿಜೋರಾಂ, ಮೇಘಾಲಯ, ಸಿಕ್ಕಿಂ, ತ್ರಿಪುರಾ, ಮಣಿಪುರ, ಹಿಮಾಚಲ ಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ಉತ್ತರಾಖಂಡ.

ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯಗಳು ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ ಜನರಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರದೇಶಗಳು ರಾಜ್ಯಗಳಾಗಿ ಅರ್ಹತೆ ಪಡೆಯಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?

ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನದ 370ನೇ ವಿಧಿಯನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಿ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಿ 2026ರ ಆಗಸ್ಟ್ 5ಕ್ಕೆ ಏಳು ವರ್ಷಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದ ಪೂರ್ವಭಾವಿಯಾಗಿ, ಜಮ್ಮು -ಕಾಶ್ಮೀರದ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷವಾದ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್, ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಮರುಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಿ ಜುಲೈ 20ರಂದು ಹೊಸದಿಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿತ್ತು. ಎನ್‌ಸಿಯ ಕ್ರಮವನ್ನು ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿರುವ ಪೀಪಲ್ಸ್ ಡೆಮಾಕ್ರಟಿಕ್ ಪಕ್ಷ ಬೆಂಬಲಿಸಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಇಂಡಿಯಾ ಬಣದ ಇತರ ಸದಸ್ಯರಲ್ಲೂ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಅಂಥ ಉತ್ಸಾಹದ ಬೆಂಬಲವೇನೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಜುಲೈ 20ರಂದು ಕಾಕ್ರೋಚ್ ಜನತಾ ಪಾರ್ಟಿ ಸಂಸತ್ತಿಗೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೆರವಣಿಗೆ ನಡೆಸಿದ್ದರಿಂದ ಅದರ ಸಮಯ ಸರಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸುದ್ದಿಗಳೆಲ್ಲ ಸಿಜೆಪಿ ಮೆರವಣಿಗೆಗೆ ಹಾಜರಾದ ಬೃಹತ್ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಜನರು ಮತ್ತು ದಿಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸರಿಂದ ಅವರ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ಕ್ರೂರ ದಮನದಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಗಿದ್ದವು.

ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್‌ನ ಆಶಯಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಜನವರಿ 20ರಂದು ನಡೆದ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯು ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನದ ವಿಷಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಗೆ ತರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇನೇ ಇದ್ದರೂ, ಇದು ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಮತ್ತು ಬಗೆಹರಿಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ. ಆಗಸ್ಟ್ 2019ರಲ್ಲಿ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರವು ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶ ಸ್ಥಾನಮಾನಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮೊದಲ ರಾಜ್ಯವಾಯಿತು. ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗುವುದು ಎಂದು ಆಶಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೂ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರ ಕೇವಲ ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶವಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ. ಇದು ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾರತೀಯರಿಗೂ ಆಘಾತ ಮತ್ತು ನಿರಾಶೆಯನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತು.

ಎಪ್ರಿಲ್ 2024ರಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರ ವೆಬ್‌ಸೈಟ್ ‘ಕಾಶ್ಮೀರ್ ಟೈಮ್ಸ್’ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವು ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿಸಲು ನೀಡಿದ ಭರವಸೆಗಳ ಮತ್ತು ಅದು ಈಡೇರದೆ ಉಳಿದ ಕಾಲಾನುಕ್ರಮವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿತ್ತು. ಅಕ್ಟೋಬರ್ 2019ರಲ್ಲಿ ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶ ಸ್ಥಾನಮಾನಕ್ಕೆ ಹಠಾತ್ತನೆ ಇಳಿಸಿದ ಕೇವಲ ಎರಡು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಗೃಹ ಸಚಿವ ಅಮಿತ್ ಶಾ, ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಗುಂಪಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ಥಿತಿ ಮರಳಿದ ನಂತರ ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗುವುದು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅದೇ ವರ್ಷದ ಡಿಸೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ, ಆಗ ಆಡಳಿತಾರೂಢ ಭಾರತೀಯ ಜನತಾ ಪಕ್ಷದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರಧಾನ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯಾಗಿದ್ದ ರಾಮ್ ಮಾಧವ್, ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗುವುದು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಒಂದು ವರ್ಷವಾದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಫೆಬ್ರವರಿ 2021ರಲ್ಲಿ, ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವು ಸೂಕ್ತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣ ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಗೃಹ ಸಚಿವರು ಹೇಳಿಕೊಂಡರು. ನಂತರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 2021ರಲ್ಲಿ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದಾಗ, ಗೃಹ ಸಚಿವರು ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಗಳು ನಡೆದ ನಂತರ ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗುವುದು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಮುಂದೆ, ಜನವರಿ 2022ರಲ್ಲಿ ಗೃಹ ಸಚಿವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿರುವುದಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ: ‘ಕ್ಷೇತ್ರ ಮರುವಿಂಗಡಣೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಚುನಾವಣೆಗಳು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬರಲಿವೆ. ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ಥಿತಿ ಮರಳಿದ ನಂತರ ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗುವುದು ಎಂದು ನಾನು ಲೋಕಸಭೆಗೆ ಭರವಸೆ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ.’ ಒಂದು ವರ್ಷ ಮತ್ತು ಒಂದು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಗೃಹ ಸಚಿವರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ (ಈ ಬಾರಿ ಸರಕಾರದ ಪರ ದೂರದರ್ಶನ ಚಾನೆಲ್‌ಗೆ ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ) ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆಗಳು ನಡೆದ ನಂತರ ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗುವುದು ಎಂದು ನಾನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೆ ಎಂದು ದೃಢಪಡಿಸಿದರು.

2022ರಲ್ಲಿ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಮರುವಿಂಗಡಣೆಯನ್ನು ನಡೆಸಲಾಯಿತು, ಇದರಲ್ಲಿ ಆರು ವಿಧಾನಸಭಾ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಜಮ್ಮು ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಕೇವಲ ಒಂದು ವಿಧಾನಸಭಾ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕಾಶ್ಮೀರ ಕಣಿವೆಗೆ ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು. ಸೆಪ್ಟಂಬರ್ 2024ರಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆ ನಿಗದಿಯಾಗಿತ್ತು. ಎಪ್ರಿಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಉಧಂಪುರ್-ದೋಡಾದಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಾರ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ, ಚುನಾವಣೆಯ ನಂತರ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವು ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಕಣಿವೆ ಮೂಲದ ಪಕ್ಷಗಳ ನಡುವಿನ ಸೀಟು ಹಂಚಿಕೆ ಮತ್ತು ಮತಗಳ ವಿಭಜನೆಯು ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಶಾ ಆಶಿಸಿದ್ದರು ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಇದು ಬಿಜೆಪಿ ತನ್ನ ಬೆದರಿಕೆ, ವಂಚನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳ ಪರೀಕ್ಷಿತ ವಿಧಾನಗಳ ಮೂಲಕ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಕುತಂತ್ರಗಳು ಇಂಡಿಯಾ ಬಣ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾರೆ ಬಹುಮತವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ 90 ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ 49 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿತು, ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ ಪಕ್ಷವೊಂದೇ 42 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿತು. ಉಮರ್ ಅಬ್ದುಲ್ಲಾ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಪ್ರಮಾಣವಚನ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು.

ಕಾಶ್ಮೀರ ಟೈಮ್ಸ್‌ನ ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನದ ವಿಫಲ ಭರವಸೆಗಳ ಕಾಲಾನುಕ್ರಮ ಎಪ್ರಿಲ್ 2024ರ ಉಧಂಪುರ-ದೋಡಾದಲ್ಲಿನ ಮೋದಿಯವರ ಭಾಷಣದವರೆಗೂ ಇದೆ. ನಂತರ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಗಳು ಬಂದವು ಮತ್ತು ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಪ್ರಾಬಲ್ಯದ ಸರಕಾರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತದೆಂಬ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದ ಭರವಸೆ ಚೂರಾಗಿಹೋಯಿತು. ಹಾಗಿದ್ದರೂ, ಮಾರ್ಚ್ 2025ರಲ್ಲಿ ಅಮಿತ್ ಶಾ ದಿಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗುವುದು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು ಮತ್ತು ಆ ವರ್ಷದ ಅಕ್ಟೋಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಸೂಕ್ತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಲಾಗುವುದು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಈ ಅಮಾನ್ಯ ಭರವಸೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವಾಗ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ಥಿತಿ, ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ, ಸೂಕ್ತ ಸಂಧಿ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ತ ಸಮಯ ಎಂಬ ಪದಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ, ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಇರುವುದು ಅಚ್ಚರಿ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಷಣಗಳು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಬಂದಾಗ ಹೇಗೆ ನಿರ್ಣಯಿಸುವುದು? ಈ ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳು ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣ ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನ ನೀಡುವುದನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿಳಂಬಗೊಳಿಸುವ, ಅದನ್ನು ಬದಿಗೆ ತಳ್ಳುವ ಉದ್ದೇಶದ್ದವಾಗಿವೆ.

ಆಗಸ್ಟ್ 2019ರಿಂದ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಾಡಿರುವ (ಮತ್ತು ಮಾಡದ) ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ, ಮೋದಿ-ಶಾ ಆಡಳಿತವು ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಜನರ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ದುರಹಂಕಾರದ ತಿರಸ್ಕಾರವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದೆ. ಈ ತಿರಸ್ಕಾರದ ಇತ್ತೀಚಿನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯೆಂದರೆ ಈ ತಿಂಗಳ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅನಂತನಾಗ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ದಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸ್ ಕಾನ್‌ಸ್ಟೇಬಲ್ ಹತ್ಯೆಯ ನಂತರ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ 2,500 ಜನರನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಯಾವ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ, ಸಂವಿಧಾನದ ಯಾವ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದಿಂದ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹತ್ಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಭಾರತೀಯ ನಾಗರಿಕರನ್ನು ಶಂಕಿಸಬಹುದು?

ಈ ನಡುವೆ, ಪ್ರಧಾನಿ ಮತ್ತು ಗೃಹ ಸಚಿವರು ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಜನರ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ವಿಶಾಲವಾದ ಹಿಂದುತ್ವ ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಜನರನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಾಶ್ಮೀರ ಕಣಿವೆಯನ್ನು ರಾಕ್ಷಸೀಕರಿಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ‘ಚೌಹಾಣ್’ ಎಂಬ ಚಿತ್ರದ ಟ್ರೇಲರ್ ಅನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಾಶ್ಮೀರಿಗಳು ಪೊಲೀಸರು ಮತ್ತು ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಗಳಿಂದ ಅನುಭವಿಸಿದ ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನು ಅಣಕಿಸುವ ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ ಕಥೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಕಾಶ್ಮೀರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ಕೇಳಿದರೆ, ಅವರು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕ್ರೂರ ಹಿಂಸಾಚಾರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಸೂಚಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಟ್ರೇಲರ್ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಆಕ್ರೋಶವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದೆ.

2024ರ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಮತದಾನದ ಪ್ರಮಾಣವು ದಾಖಲೆಯ ಶೇ. 64 ಆಗಿದ್ದು, ಇದು ಬಹು ಪಕ್ಷ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಜನರ ಆಳವಾದ ಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಈಗ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಿಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಸಮಯವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಅಣಕದಲ್ಲಿ, ಇನ್ನೂ ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದೆ. ಈ ತಿಂಗಳ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಉಪಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸುರಿಂದರ್ ಚೌಧರಿ, ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನವಿಲ್ಲದೆ ಚುನಾಯಿತ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆ ಅಧಿಕಾರಗಳಿದ್ದವು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಿದರು. ನಾವು ಜನರಿಗೆ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ತಲುಪಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನೆಯಲ್ಲೂ ನಿರುದ್ಯೋಗವಿದೆ, ಆದರೆ ನಾವು ಒಬ್ಬ ದಿನಗೂಲಿಯನ್ನು ನೇಮಿಸಲು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ‘ಪ್ರಿಂಟ್’ನಲ್ಲಿನ ವರದಿಯೊಂದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದೆ.

1950ರಿಂದ 2019ರವರೆಗೆ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರವು ಭಾರತದ ಒಕ್ಕೂಟದ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ರಾಜ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಭಾರತದೊಳಗಿನ ಇತರ ಒಂಭತ್ತು ಹಿಮಾಲಯನ್ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅಪ್ರಾಯೋಗಿಕವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದ್ದ ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನಕ್ಕೆ ಏರಿದವು. ಅವು ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶ, ನಾಗಾಲ್ಯಾಂಡ್, ಮಿಜೋರಾಂ, ಮೇಘಾಲಯ, ಸಿಕ್ಕಿಂ, ತ್ರಿಪುರಾ, ಮಣಿಪುರ, ಹಿಮಾಚಲ ಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ಉತ್ತರಾಖಂಡ.

ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯಗಳು ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ ಜನರಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರದೇಶಗಳು ರಾಜ್ಯಗಳಾಗಿ ಅರ್ಹತೆ ಪಡೆಯಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಅವುಗಳ ಚುನಾಯಿತ ಸರಕಾರಗಳು ನಿಜವಾದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಆದರೆ ಆಗಸ್ಟ್ 2019ರಿಂದ ಹೊಸದಿಲ್ಲಿಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿ ಸರಕಾರದಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಾಸ್ತವಿಕ ವೈಸ್‌ರಾಯ್ ಆಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗದ ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಗವರ್ನರ್ ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರ ಹೇಗೆ ಅರ್ಹವಲ್ಲ? ಉತ್ತರವನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಕಷ್ಟವೇನಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆ ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ. ಪ್ರಧಾನಿ ಮತ್ತು ಗೃಹ ಸಚಿವರು ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಹಿಂದುತ್ವದ ಸಿದ್ಧಾಂತವು ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಗಣರಾಜ್ಯದ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ನಾಗರಿಕರಂತೆ ನೋಡದೆ, ಪ್ರಜೆಗಳು ಮತ್ತು ಅರ್ಜಿದಾರರಾಗಿ ನೋಡುತ್ತದೆ. ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನದ ನಿರಂತರ, ಅವಿವೇಕದ ನಿರಾಕರಣೆಯು ಭಾರತೀಯ ಗಣರಾಜ್ಯವನ್ನು ಛಿದ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವ ವಿನಾಶಕಾರಿ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತವಾದಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿದೆ.