ರಾಷ್ಟ್ರವಿರೋಧಿ ಯಾರು?

ಮೋದಿಯವರ ಬೆಂಬಲಿಗರು, ಅವರ ನೀತಿಗಳ ವಿರೋಧಿಗಳು ಭಾರತದ ಕಠಿಣ ನೆರೆಯ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ವೇತನ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಥವಾ ಅಮೆರಿಕನ್ ಉದ್ಯಮಿ ಜಾರ್ಜ್ ಸೊರೊಸ್ ಪರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆಡಳಿತಾರೂಢರ ಬಹುಮತ ಮತ್ತು ಸರ್ವಾಧಿಕಾರತ್ವವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವವರು ‘ತುಕ್ಡೆ-ತುಕ್ಡೆ ಗ್ಯಾಂಗ್’ನ ಸದಸ್ಯರು ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರು ವಿದೇಶಿ ಶಕ್ತಿಗಳ ಆಜ್ಞೆಯ ಮೇರೆಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಒಡೆಯಲು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ಟೀಕಾಕಾರರನ್ನು ಕೆಣಕಲು ಬಳಸುವ ಇತರ ವಿಶೇಷಣಗಳಲ್ಲಿ ‘ನಗರ ನಕ್ಸಲರು’ ಮತ್ತು ‘ಮೆಕಾಲೆ ಮಕ್ಕಳು’ ಎಂಬವು ಸೇರಿವೆ.

ಒಂದು ದೇಶದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾಗರಿಕರು ಪ್ರಭುತ್ವದ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಯೂರುವವರಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭುತ್ವದ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿ ಆ ದೇಶದ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅಚಲವಾಗಿರುವವರು.

ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಕಮು

ಪ್ರತಿಭಾನ್ವಿತ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಇತಿಹಾಸಕಾರ ಎ.ಜೆ.ಪಿ. ಟೇಲರ್ ಆಧುನಿಕ ಜರ್ಮನಿ, ಆಧುನಿಕ ಬ್ರಿಟನ್ ಮತ್ತು ಎರಡು ವಿಶ್ವ ಯುದ್ಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಗೂ ಮಾಧ್ಯಮ ದಿಗ್ಗಜ ಲಾರ್ಡ್ ಬೀವರ್‌ಬ್ರೂಕ್ ಅವರ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಮುಖ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಅವರು ಸ್ವತಃ ತಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದದ್ದು The Trouble Makers ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ತಮ್ಮ ದೇಶದ ವಿಸ್ತರಣಾವಾದಿ ಮತ್ತು ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಭಿನ್ನಮತೀಯರ ಅಧ್ಯಯನವಾಗಿದೆ. ಅವರ ಕಾಲದ ಆಕ್ಸ್‌ಫರ್ಡ್‌ನ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಟೇಲರ್ ಸ್ವತಃ ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಭುತ್ವ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಇದು ಈ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಬಹುದು. ಅದೇನೇ ಇದ್ದರೂ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಅದರ ಪಾತ್ರಗಳ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಪುಸ್ತಕವು ಇನ್ನೂ ಓದಲು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ.

ಎ.ಜೆ.ಪಿ. ಟೇಲರ್ ಅವರು ಗಮನಿಸಿದ ಪ್ರಭುತ್ವ ವಿರೋಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಹತ್ತೊಂಭತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಲಿಬರಲ್ ರಾಜಕಾರಣಿ ಜಾನ್ ಬ್ರೈಟ್ ಕೂಡ ಒಬ್ಬರು. ಮಧ್ಯ ವಿಕ್ಟೋರಿಯನ್ ಸಮಗ್ರವಾದದ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದು ಇತಿಹಾಸಕಾರ ಆಸಾ ಬ್ರಿಗ್ಸ್ ಅವರಿಂದ ಕರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಬ್ರೈಟ್ ಒಬ್ಬ ಅದ್ಭುತ ವಾಗ್ಮಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಕೆಲವು ಭಾಷಣಗಳು ಹೌಸ್ ಆಫ್ ಕಾಮನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ, 1850ರ ದಶಕದ ಕ್ರೈಮಿಯಾದಲ್ಲಿನ ಯುದ್ಧದಂಥ ಅವರ ದೇಶದ ವಿದೇಶಿ ಅಭಿಯಾನಗಳನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದವು. ಸರಕಾರಿ ನೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರ ಟೀಕೆಗಳು ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳನ್ನು ಕೆರಳಿಸಿದವು. ರಾಷ್ಟ್ರದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಅವರು ದ್ರೋಹ ಬಗೆದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಲಾಯಿತು. ಆ ಆರೋಪಗಳಿಗೆ ಬ್ರೈಟ್ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದರು:

‘‘ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗಿಂತ ನಾನು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ವಿರೋಧಿ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರ ವಿರೋಧಿಯಾಗಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ನಾನು ಇದೇ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲವೇ? ನಾನು ಇದೇ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕುಟುಂಬದಿಂದ ಬಂದವನಲ್ಲವೇ? ನನ್ನ ಕುಟುಂಬವು ಈ ದೇಶದ ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅಚಲವಾಗಿ ಬದ್ಧವಾಗಿಲ್ಲವೇ? ನಾನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುವ ಯಾವುದೇ ಆಸ್ತಿಯು ನಿಮ್ಮಂತೆಯೇ ನಮ್ಮ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪಿತೃಭೂಮಿಯ ಉತ್ತಮ ಸರಕಾರವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿಲ್ಲವೇ? ಹಾಗಾದರೆ, ದೇಶದ ಯಾರನ್ನಾದರೂ, ಅವರು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನೀತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಭಿನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೆ, ಆತ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ವಿರೋಧಿ, ರಾಷ್ಟ್ರ ವಿರೋಧಿ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದೆ?’’

ನಾನು ಮೊದಲು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಓದಿದೆ. ನನ್ನ ಯೌವನದ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರವಿರೋಧಿ ಎಂಬ ಖಂಡನೀಯ ಪದವನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ತಕ್ಷಣವೇ ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ಸೆಳೆದರು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಪ್ರಧಾನಿಯೂ ಸಹ ಏನೂ ಕಡಿಮೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. 1971ರಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯ ಜನಾದೇಶದ ಮೇರೆಗೆ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿ, ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಯಾದರು, ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಿದರು, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು ಮತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಕುಟುಂಬ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದರು. ಹಿರಿಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರ ಜಯಪ್ರಕಾಶ್ ನಾರಾಯಣ್ ನೇತೃತ್ವದ ಜನಪ್ರಿಯ ಚಳವಳಿಯು ಅವರ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ಅದರ ನಾಯಕರು (ಜೆಪಿ ಸೇರಿದಂತೆ) ವಿದೇಶಿ ಶಕ್ತಿಗಳ ವೇತನದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿಕೊಂಡರು ಮತ್ತು ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಜೈಲಿಗೆ ಹಾಕಿದರು.

ಭಾರತೀಯ ರಾಜಕೀಯ ಚರ್ಚೆಗೆ ಶ್ರೀಮತಿ ಗಾಂಧಿಯವರ ಏಕೈಕ ಕೊಡುಗೆ ವಿದೇಶಿ ಕೈ ಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಈ ಕೈ ಯಾವ ರಾಷ್ಟ್ರದ್ದೆಂದು ಖಚಿತಪಡಿಸುವುದು ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅದು ಬಿಳಿಯರದ್ದು ಎಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಘೋಷಣೆಯ ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ, ಪ್ರಧಾನಿ ‘ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ’ಕ್ಕೆ ಸಂದರ್ಶನ ನೀಡಿದರು. ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ಗುರಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಅದು ಸರಕಾರ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚಟುವಟಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸುವುದು ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರುವುದಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ‘‘ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹದಗೆಟ್ಟಿತ್ತು ಎಂದರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ವಿಭಜನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ವಿದೇಶಿ ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ಒಡ್ಡುತ್ತಿತ್ತು’’ ಎಂದರು.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ, ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿಯವರನ್ನು ಹೋಲುವ ಮತ್ತು ಬಹುಶಃ ಅವರನ್ನು ಮೀರಿಸುವಂತಹ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ವಿಮರ್ಶಕರನ್ನು ಮಾರಕ ರಾಷ್ಟ್ರವಿರೋಧಿಗಳೆಂದು ಟೀಕಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮೋದಿಯವರ ಬೆಂಬಲಿಗರು, ಅವರ ನೀತಿಗಳ ವಿರೋಧಿಗಳು ಭಾರತದ ಕಠಿಣ ನೆರೆಯ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ವೇತನ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಥವಾ ಅಮೆರಿಕನ್ ಉದ್ಯಮಿ ಜಾರ್ಜ್ ಸೊರೊಸ್ ಪರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆಡಳಿತಾರೂಢರ ಬಹುಮತ ಮತ್ತು ಸರ್ವಾಧಿಕಾರತ್ವವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವವರು ‘ತುಕ್ಡೆ-ತುಕ್ಡೆ ಗ್ಯಾಂಗ್’ನ ಸದಸ್ಯರು ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರು ವಿದೇಶಿ ಶಕ್ತಿಗಳ ಆಜ್ಞೆಯ ಮೇರೆಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಒಡೆಯಲು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ಟೀಕಾಕಾರರನ್ನು ಕೆಣಕಲು ಬಳಸುವ ಇತರ ವಿಶೇಷಣಗಳಲ್ಲಿ ‘ನಗರ ನಕ್ಸಲರು’ ಮತ್ತು ‘ಮೆಕಾಲೆ ಮಕ್ಕಳು’ ಎಂಬವು ಸೇರಿವೆ.

ಈ ಸಂಶಯಗ್ರಸ್ತ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಇತ್ತೀಚಿನ ಉದಾಹರಣೆಯೆಂದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಮೇಲೆ ಸಂಘ ಪರಿವಾರ ನಡೆಸಿದ ದಾಳಿಗಳು. ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರು ಅಹಿಂಸಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ, ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದತ್ತ ಗಮನ ಸೆಳೆದರು. ಆದರೂ (ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಪುರಾವೆಗಳಿಲ್ಲದೆ) ಭಾಗವಹಿಸುವವರು ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ ಅಥವಾ ಭಾರತವನ್ನು ಒಡೆಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದಾರೆಂದು ಹೇಳಲಾದ ಗುರುತಿಸಲಾಗದ ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಹಣಕಾಸು ಪಡೆಯಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಯಿತು. ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ವಿದೇಶಿ ಹಣಕಾಸು ನೆರವು ಸಿಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಹೊರತರಬೇಕು ಎಂದು ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಸಿದ್ಧಾಂತಿಯೊಬ್ಬರು ಸರಕಾರವನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರು. ಆರೆಸ್ಸೆಸ್‌ನ ಪತ್ರಿಕೆ ‘ಆರ್ಗನೈಸರ್’ನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಲೇಖನವೊಂದರಲ್ಲಿ, ‘ಉತ್ತಮ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿದ, ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಹೊಂದಿರುವ ಚಳವಳಿಗಾರರು ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತ ಕೋಪಕ್ಕಿಂತ ವೃತ್ತಿಪರವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅಭಿಯಾನದಂತೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಪಿಝ್ಝಾ ಮತ್ತು ಬರ್ಗರ್‌ಗಳು, ವಿದೇಶಿ ಖಾತೆಗಳು ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರಿಗೆ ಸಬ್ಸಿಡಿ ನೀಡುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಿವೆ. ಆಂದೋಲನಕ್ಕೆ ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತದ ದೇಶಗಳಿಂದ ಬೆಂಬಲ ದೊರೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಆ ಲೇಖನ ಹೇಳಿದೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಜಾರ್ಜ್ ಸೊರೊಸ್ ಮತ್ತು ಡೀಪ್ ಸ್ಟೇಟ್ ನೆಟ್‌ವರ್ಕ್‌ಗಳಂತಹ ಜಾಗತಿಕ ಆಟಗಾರರೊಂದಿಗೆ ಶಂಕಿತ ಸಂಪರ್ಕಗಳಿದ್ದವು ಎಂದು ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ.

ಸಂಘ ಪರಿವಾರದ ಅತಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದಿಗಳು ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಎರಡು ವರ್ಗಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲು ಒಲವು ತೋರುತ್ತಾರೆ. ದೇಶಭಕ್ತ, ರಾಷ್ಟ್ರದ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಸೇವಕ ಅಥವಾ ದೇಶದ್ರೋಹಿ, ರಾಷ್ಟ್ರ ದ್ರೋಹಿ. ಅಧಿಕಾರಸ್ಥರ ಬೆಂಬಲಿಗರು ಮೊದಲ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವವರು, ಅವರು ಸಾಂದರ್ಭಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೂ ಸಹ, ಎರಡನೇ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ದೇಶದ್ರೋಹಿ ಎಂಬ ಪದದ ಮಾರಕ ಟೊಳ್ಳುತನವು ತುಂಬಾ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಭಾರತ ಸರಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತನಾಡುವ ಜನರು ರಾಷ್ಟ್ರವಿರೋಧಿಗಳು ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾ ಬೆಳೆದ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಯುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ನೇಹಾ ದೀಕ್ಷಿತ್ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಹಿಮಾಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಪ್ರಬಂಧದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ. ‘ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಭಾರತ ಸರಕಾರವೇ ದೇಶವಿರೋಧಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಾ ಸೋರಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಅವನ್ನು ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವ ಪಕ್ಷವು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಿರುವುದು ತೋರಿಸಿದೆ’ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ.

ದೇಶವು ಪ್ರಸ್ತುತ ಕಂಡಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳ ಒಂದು ಗಮನಾರ್ಹ ಲಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ಸರಕಾರವನ್ನು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಲು ಅವರು ವಿಡಂಬನೆಯನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರು ಅದನ್ನು ತಿಳಿದಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವರ ವಿಡಂಬನಾತ್ಮಕ ಅಪಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಪೂರ್ವನಿದರ್ಶನಗಳಿದ್ದವು. ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿಯವರು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರನ್ನು ವಿದೇಶಿ ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಹಣ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಮೊದಲು ಆರೋಪಿಸಿದಾಗ, ಸ್ವತಂತ್ರ ಪಕ್ಷದ ಸಂಸತ್ ಸದಸ್ಯ ಪಿಲೂ ಮೋದಿ ಒಂದು ದಿನ ‘ನಾನು ಸಿಐಎ ಏಜೆಂಟ್’ ಎಂದು ಬರೆದ ಫಲಕವನ್ನು ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಲೋಕಸಭೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ದಶಕಗಳ ನಂತರ, ಮಹಾನ್ ನಾಟಕಕಾರ ಗಿರೀಶ್ ಕಾರ್ನಾಡ್ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಆಡಳಿತದ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತವಾದವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿ ನಡೆದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದಾಗ ‘ನಾನು ನಗರ ನಕ್ಸಲ್’ ಎಂದು ಬರೆದ ಫಲಕವನ್ನು ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನೇತುಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರು ಸರಕಾರವನ್ನು ಗೇಲಿ ಮಾಡುವ ತಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ಮತ್ತು ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ‘ಜಿರಳೆಗಳು’ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಲಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಭಾರತದ ಮುಖ್ಯ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿಗಳು ಅವಹೇಳನಕಾರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿದ ಪದವನ್ನು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಇಂಡೋನೇಶ್ಯದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಮಹಾನ್ ವಿದ್ವಾಂಸ ಬೆನೆಡಿಕ್ಟ್ ಆಂಡರ್ಸನ್ ಒಮ್ಮೆ ‘ತನ್ನ ರಾಜ್ಯ ಅಥವಾ ಸರಕಾರವು ತನ್ನ ನಾಗರಿಕರ ವಿರುದ್ಧವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ನಾಚಿಕೆಪಡಲು ಅಸಮರ್ಥನಾಗಿರುವ ಯಾರೂ ನಿಜವಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದರು. ಈ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಗಾಂಧಿ ಮತ್ತು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಇಬ್ಬರೂ ಒಪ್ಪುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿಭಿನ್ನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆದರೂ, ಭಾರತವು ಆಳವಾದ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಅಸಮಾನತೆಗಳಿಂದ ವಿರೂಪಗೊಂಡಿದೆ ಎಂದು ಇಬ್ಬರೂ ಗುರುತಿಸಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ದೇಶವು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಳ್ವಿಕೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗುವ ಮೊದಲೇ ಪರಿಹರಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಕೆಳಜಾತಿಗಳ ವಿರುದ್ಧದ ತಾರತಮ್ಯದಿಂದ ಅವರು ದಿಗ್ಭ್ರಮೆಗೊಂಡರು ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು.

ಭಾರತವು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾದಾಗ ಮತ್ತು ತನ್ನದೇ ಆದ ಸರಕಾರವನ್ನು ಹೊಂದಿದಾಗ, ಅದು ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಲಿಂಗ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸುವ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು. ಆದರೂ, ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಕೆಳಜಾತಿಗಳು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರ ವಿರುದ್ಧ ತಾರತಮ್ಯ ಮುಂದುವರಿದಿದೆ. ಒಬ್ಬ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದಿ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾಚಿಕೆಪಡಬೇಕು. ಸರಕಾರದ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಗಳು ಮಾಡಿದ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನಾಚಿಕೆಪಡಬೇಕು. ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಮತ್ತು ಲಂಪಟತನದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನಾಚಿಕೆಪಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಪದೇಪದೇ ಸಂಭವಿಸುವ ಹಾಗೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಶಿಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಕೈಬಿಡಲಾಗುವ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಹಾಗೂ ಲಂಚಕೋರತನದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನಾಚಿಕೆಯಾಗಬೇಕು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಈ ನಾಚಿಕೆಯನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಮಾತುಗಳ ಅಥವಾ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳ ಮೂಲಕ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಅದರ ಉತ್ತಮ ಅಥವಾ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಗೆ ಕರೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರ್ಥ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಆಕೆ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಒಡನಾಡಿಗಳು ನಿಜವಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಗಾಂಧಿ, ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಮತ್ತು ಜಯಪ್ರಕಾಶ್ ನಾರಾಯಣ್, ಜಾನ್ ಬ್ರೈಟ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು.