1,500 ರೂ. ಗೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಾಹಿತಿ ಲಭ್ಯ? ಭಾರತದ ಪರೀಕ್ಷಾ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಕರಾಳ ಮುಖ

CBSE OSM ಪೋರ್ಟಲ್ ವಿವಾದವು ಈಗಾಗಲೇ ವಾರಗಳಿಂದ ತೀವ್ರ ಚರ್ಚೆಗೆ ಗ್ರಾಸವಾಗಿದೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿನ ತಾಂತ್ರಿಕ ದೋಷಗಳು, ವಿಳಂಬ ಮತ್ತು ಗೊಂದಲಮಯ ಇಂಟರ್‌ಫೇಸ್ ವಿರುದ್ಧ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹಾಗೂ ಮೌಲ್ಯಮಾಪಕರು ತೀವ್ರ ಅಸಮಾಧಾನ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಸಾಮಾನ್ಯ ಹಂತವಾಗಬೇಕಿದ್ದ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬಳಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ ಹಲವರಿಗೆ ತೀವ್ರ ನಿರಾಶೆ ಮತ್ತು ಕಿರಿಕಿರಿಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿದೆ.

ಇದರ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ, NTA ಮರುಪರೀಕ್ಷಾ ಪೋರ್ಟಲ್ ಕುರಿತಾದ ಆರೋಪಗಳು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವೇದಿಕೆಗಳು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿಡುತ್ತಿವೆ ಎಂಬ ಹೊಸ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿವೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಖುದ್ದು ಹದಿಹರೆಯದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೇ ಸುರಕ್ಷತೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಆತಂಕಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಡೇಟಾವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಚರ್ಚೆಗೆ ಇದು ಮತ್ತೆ ಮರುಜೀವ ನೀಡಿದೆ.

ಕೋಡಿಂಗ್ ದೋಷಗಳ ನಡುವೆ ಬಯಲಾದ ಮಹಾ ವಂಚನೆ

ಕೋಡಿಂಗ್ ದೋಷಗಳು, ಪೋರ್ಟಲ್ ವೈಫಲ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಸೈಬರ್ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಲೋಪಗಳ ನಡುವೆಯೇ, ‘ಕೆರಿಯರ್ಸ್360’ ಸಂಸ್ಥಾಪಕ ಮಹೇಶ್ವರ್ ಪೇರಿ ಅವರು ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡದಾದ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಆತಂಕಕಾರಿ ಸಮಸ್ಯೆಯೊಂದರತ್ತ ಬೆರಳು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ಪೇರಿ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಭಾರತದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಾಹಿತಿ ಈಗಾಗಲೇ ಮುಕ್ತ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದು, ಕೇವಲ 1,500 ರೂಪಾಯಿ ಅತ್ಯಲ್ಪ ದರಕ್ಕೆ ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ಡೇಟಾಬೇಸ್‌ಗಳನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ತರಗತಿ, ನಗರ, ರಾಜ್ಯ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಮಂಡಳಿ ಅಥವಾ ಪರೀಕ್ಷಾ ವಿಭಾಗಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಫಿಲ್ಟರ್ ಮಾಡಿ ಮಾರಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಒಂದು ವೇಳೆ ಈ ಆರೋಪ ನಿಜವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಸಮಸ್ಯೆ ಕೇವಲ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪೋರ್ಟಲ್‌ನ ತಾಂತ್ರಿಕ ದೋಷಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಾಹಿತಿಯೇ ಭಾರತದ ಅತ್ಯಂತ ಮೌಲ್ಯಯುತ ವಾಣಿಜ್ಯ ಸರಕಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಕಾಡತೊಡಗಿದೆ.

ದೇಶದಲ್ಲಿ ಡಿಜಿಟಲ್ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಡೇಟಾ ಸಂರಕ್ಷಣೆ (DPDP) ಕಾಯ್ದೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಸುರಕ್ಷತಾ ಕ್ರಮಗಳಿದ್ದರೂ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಡೇಟಾಬೇಸ್‌ಗಳು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಿವೆ ಎಂದು ಪೇರಿ ತಮ್ಮ ಎಕ್ಸ್ ಖಾತೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

“ಇದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಡೇಟಾಬೇಸ್‌ಗಳು ಕೇವಲ 1,500 ರೂ. ನಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಮಾರಾಟಕ್ಕಿಡಲಾಗಿದೆ. ತರಗತಿ ಮಟ್ಟ, ನಗರ ಮಟ್ಟ ಅಥವಾ ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನೀವು ಇದನ್ನು ಖರೀದಿಸಬಹುದು. MeitY, NICSI ಮತ್ತು DPDP ಕಾಯ್ದೆಗಳು ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಇವೆಲ್ಲ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿಯೇ ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿವೆ” ಎಂದು ಅವರು ಆಕ್ರೋಶ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, “ಒಳಸಂಚು ಅಥವಾ ಇಲಾಖೆಯೊಳಗಿನವರ ಶಾಮೀಲಾತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಇಂತಹ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಡೇಟಾವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಯಾರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಪೇರಿ ಗಂಭೀರ ಆರೋಪ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ಆರೋಪ ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರ ಸ್ವರೂಪದ್ದಾಗಿದೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ CBSE ಅಥವಾ NTA ವಿವಾದಗಳು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಾಹಿತಿ ಮಾರಾಟದೊಂದಿಗೆ ನೇರ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಪುರಾವೆಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಪೇರಿ ಅವರ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪೋರ್ಟಲ್ ಅಥವಾ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮೀರಿ, ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಆಳವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿವೆ.

ತಾಂತ್ರಿಕ ದೋಷಗಳಿಂದ ಡೇಟಾ ಆರ್ಥಿಕತೆಯತ್ತ...

CBSE OSM ಮತ್ತು NTA ವಿವಾದಗಳು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಡೇಟಾ ಮಾರಾಟವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಕೇಳಿಬರುವ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರಶ್ನೆಯತ್ತ ಇವು ಗಮನ ಸೆಳೆದಿವೆ. ಅದೇನೆಂದರೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಮುಂದೆ ಏನು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ?

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರೀಕ್ಷಾ ಅರ್ಜಿ, ನೋಂದಣಿ ಪೋರ್ಟಲ್ ಮತ್ತು ಪ್ರವೇಶಾತಿ ವೇದಿಕೆಗಳು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹೆಸರು, ಫೋನ್ ಸಂಖ್ಯೆ, ಇಮೇಲ್ ವಿಳಾಸ ಮತ್ತು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ದಾಖಲೆಗಳ ಮತ್ತೊಂದು ಹೊಸ ಭಂಡಾರವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಆನ್‌ಲೈನ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಬದಲಾದಂತೆ, ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಡೇಟಾದ ಪ್ರಮಾಣವು ಭಾರಿ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿದೆ. ಇದು ಸುರಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಣ್ಣ ಲೋಪವನ್ನೂ ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದೆ.

ಏಕೆಂದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪೋರ್ಟಲ್‌ನ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಡೇಟಾಬೇಸ್ ಇರುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ಡೇಟಾಬೇಸ್‌ನ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸಂಭಾವ್ಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ.

ಭಾರತವೇ ಏಕೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಡೇಟಾದ ಗಣಿ?

ಇದಕ್ಕೆ ಸರಳ ಉತ್ತರ ಅದರ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಮಾಣ.

ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ಶಾಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ 26 ಕೋಟಿಗಳಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ದಾಖಲಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಸಂಖ್ಯೆ ವಿಶ್ವದ ಬಹುತೇಕ ದೇಶಗಳ ಒಟ್ಟು ಜನಸಂಖ್ಯೆಗಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದೆ.

ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಲಕ್ಷಾಂತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮಂಡಳಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗ ಆಧಾರಿತ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಹಾಜರಾಗುತ್ತಾರೆ. CBSE ಒಂದೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 10 ಮತ್ತು 12ನೇ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸರಿಸುಮಾರು 35ರಿಂದ 40 ಲಕ್ಷ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ. NTA ನಡೆಸುವ ಪ್ರಮುಖ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಾದ JEE ಮೇನ್, NEET ಮತ್ತು CUET ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಬರೆಯುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ 1 ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು. ಇದು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಭಾರಿ ಪ್ರಮಾಣದ ಸಂಭಾವ್ಯ ಗ್ರಾಹಕರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಇಂದು 10ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯು ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ಕೋಚಿಂಗ್ ತರಗತಿಗೆ ಸೇರಬಹುದು. 12ನೇ ತರಗತಿಯ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯು ಉತ್ತಮ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರಬಹುದು. ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಆಕಾಂಕ್ಷಿಯು ಮುಂದೆ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಕೋರ್ಸ್‌ಗಳು, ನೇಮಕಾತಿ ವೇದಿಕೆಗಳು, ವಿದೇಶಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಲಹೆಗಾರರು ಅಥವಾ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿ ಪ್ರವೇಶಾತಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಪ್ರಮುಖ ಗುರಿಯಾಗಬಹುದು.

ಭಾರತದ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಹಾರದ ಬೃಹತ್ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ದೇಶದ ಎಡ್‌ಟೆಕ್ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಮೌಲ್ಯ ಈಗಾಗಲೇ ಸುಮಾರು 7.5 ಶತಕೋಟಿ ಡಾಲರ್ ತಲುಪಿದ್ದರೆ, ಕೋಚಿಂಗ್ ಉದ್ಯಮದ ಮೌಲ್ಯ ಸುಮಾರು 6.5 ಶತಕೋಟಿ ಡಾಲರ್‌ನಷ್ಟಿದೆ.

ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಇದು ಸರಿಸುಮಾರು 14 ಶತಕೋಟಿ ಡಾಲರ್ (ಸುಮಾರು 1.15 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ) ಮೌಲ್ಯದ ಬೃಹತ್ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕೋಚಿಂಗ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಕಾಲೇಜುಗಳು, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು, ಎಜುಟೆಕ್ ಕಂಪೆನಿಗಳು, ವಿದೇಶಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಲಹೆಗಾರರು, ಶಿಕ್ಷಣ ಸಾಲ ಪೂರೈಕೆದಾರರು, ಸ್ಕಾಲರ್‌ಶಿಪ್ ವೇದಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ನೇಮಕಾತಿದಾರರು ಎಲ್ಲರೂ ಇದೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಸೆಳೆಯಲು ಪರಸ್ಪರ ಪೈಪೋಟಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಇದಕ್ಕೆ ಪುಷ್ಟಿ ನೀಡುವಂತೆ, ದಾಖಲಾತಿ ವೇದಿಕೆಯಾದ ‘ಮೆರಿಟ್ಟೋ’ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ 2025ರ ಉದ್ಯಮ ವರದಿಯೊಂದು ಮಹತ್ವದ ಅಂಶವನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿದೆ. ಸುಮಾರು 2.3 ಕೋಟಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಡೇಟಾವನ್ನು ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ಆಧಾರಿತ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿದಾಗ, ಇಡೀ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವ ಒಟ್ಟು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಪರ್ಕಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ 72ರಷ್ಟು ಡಿಜಿಟಲ್ ಚಾನೆಲ್‌ ಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಲಭಿಸುತ್ತಿವೆ. ಒಟ್ಟು ದಾಖಲಾತಿಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ 62ರಷ್ಟು ಇದೇ ಡಿಜಿಟಲ್ ಮಾರ್ಗಗಳ ಮೂಲಕವೇ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದು ವರದಿಯಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಹೊಸ ಗ್ರಾಹಕರನ್ನು ಹುಡುಕುವುದರ ಮೇಲೆಯೇ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿರುವ ಇಂತಹ ಉದ್ಯಮದಲ್ಲಿ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಾಹಿತಿ ಲಭ್ಯವಾಗುವುದು ಎಂದರೆ ಅತ್ಯಂತ ಮೌಲ್ಯಯುತ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಂತೆ.

ಒಂದು ವೇಳೆ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಕಂಪೆನಿಯು 25 ಕೋಟಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪೈಕಿ ಕೇವಲ ಶೇ 1ರಷ್ಟು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರೂ, ಅದರ ಬಳಿ ಸರಿಸುಮಾರು 25 ಲಕ್ಷ ಸಂಭಾವ್ಯ ಗ್ರಾಹಕರ ಬೃಹತ್ ಡೇಟಾಬೇಸ್ ಸಿದ್ಧವಿರುತ್ತದೆ.

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಡೇಟಾಬೇಸ್ ಎಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಮಾಹಿತಿಯಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಅದು ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವ ಮಾರಾಟದ ಮಾರ್ಗ.

ಸಾವಿರಾರು ಸಂಭಾವ್ಯ ಗ್ರಾಹಕರನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಇಂತಹ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಡೇಟಾಬೇಸ್‌ಗಾಗಿ ಯಾರಾದರೂ 1,500 ರೂಪಾಯಿ ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಣವನ್ನು ನೀಡಲು ಏಕೆ ಸಿದ್ಧರಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಅಂಶವೇ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಡೇಟಾ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯವಹಾರ

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಖರೀದಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವುದು ಕೇವಲ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ.

ಅಮೆರಿಕದ ಫೋರ್ಡ್‌ಹ್ಯಾಮ್ ಲಾ ಸ್ಕೂಲ್‌ನ ಸಂಶೋಧಕರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಡೇಟಾವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಇಡೀ ವಾಣಿಜ್ಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಜಾಲವನ್ನೇ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಆರ್ಥಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ, ಜನಾಂಗ, ಜೀವನಶೈಲಿ, ಆಸಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ಮುಂದಿನ ನಡವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ.

ಡೇಟಾ ಬ್ರೋಕರ್‌ ಗಳು ಯಾವುದೇ ಪಾರದರ್ಶಕತೆಯಿಲ್ಲದೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ಮಾಡಿ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಅತ್ಯಂತ ರಹಸ್ಯದ ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಎಳೆಎಳೆಯಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿದೆ.

ಅಮೆರಿಕದ ‘ಕಾಲೇಜ್ ಬೋರ್ಡ್ ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್ ಸರ್ಚ್ ಸರ್ವಿಸ್’ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಾಹಿತಿ ಎಷ್ಟು ಮೌಲ್ಯಯುತವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮೂಲಕ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಮಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯಿರುವ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಮತ್ತು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತವಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಇದರಲ್ಲಿ 1,900ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಭಾಗವಹಿಸಿವೆ. ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಡೇಟಾ ಬಳಕೆ ಎಷ್ಟು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಮತ್ತು ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಖಾಸಗಿತನ ರಕ್ಷಣೆಯ ಕುರಿತು ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸುವವರ ಪ್ರಕಾರ, ಇಡೀ ಡೇಟಾ ಬ್ರೋಕರ್ ಉದ್ಯಮವು ಇಂದು ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಶತಕೋಟಿ ಡಾಲರ್ ಮೌಲ್ಯದ ಬೃಹತ್ ವ್ಯವಹಾರವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ವೈಯಕ್ತಿಕ ಡೇಟಾವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿರುವ ಈ ಬೃಹತ್ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಾಹಿತಿಯೂ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಲಾಭದಾಯಕ ಭಾಗವಾಗಿದೆ.

ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಾಹಿತಿ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಕೇವಲ ‘ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ದಾಖಲೆ’ಯಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಅದು ಈಗ ‘ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್ ಡೇಟಾ’ವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಪಕ್ವವಾದ ಮತ್ತು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ಖಾಸಗಿತನ ಸಂರಕ್ಷಣಾ ಕಾನೂನುಗಳಿರುವ ದೇಶಗಳಲ್ಲೇ ಇಂತಹ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿವೆ ಎಂದಾದರೆ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಮತ್ತು ಡೇಟಾ ಸಂರಕ್ಷಣಾ ಕಾಯ್ದೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಅನುಷ್ಠಾನದ ಹಂತದಲ್ಲೇ ಇರುವ ಭಾರತದಂತಹ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಂಭೀರವಾಗುತ್ತವೆ.

ಭಾರತ ಯಾಕೆ ಇನ್ನೂ ದೊಡ್ಡ ಗುರಿಯಾಗಬಹುದು?

ಭಾರತದ ಶಿಕ್ಷಣ ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಅತ್ಯಂತ ಬೃಹತ್ ಗಾತ್ರದ್ದಾಗಿದೆ. ಶಾಲೆಗಳು, ಕೋಚಿಂಗ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಕಾಲೇಜುಗಳು, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು, ಎಡ್‌ಟೆಕ್ ವೇದಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿದೇಶಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಲಹಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಇದೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಮೂಹವನ್ನು ತಮ್ಮತ್ತ ಸೆಳೆಯಲು ಪರಸ್ಪರ ಪೈಪೋಟಿ ನಡೆಸುತ್ತಿವೆ.

ಇಂತಹ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ತಲುಪಲು ಮತ್ತು ಸೆಳೆಯಲು ಭಾರಿ ಹಣದ ಅಗತ್ಯವಿರುತ್ತದೆ. ಭಾರತದ ಎಜು ಟೆಕ್ ವಲಯವೊಂದೇ ಕಳೆದ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಗ್ರಾಹಕರನ್ನು ಸೆಳೆಯಲು, ಜಾಹೀರಾತು ಮತ್ತು ಸಂಪರ್ಕ ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಡಾಲರ್‌ಗಳನ್ನು ವ್ಯಯಿಸಿದೆ. ಇಂತಹ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಿದ್ಧ ಡೇಟಾ ಲಭ್ಯವಾಗುವುದು ವ್ಯವಹಾರಸ್ಥರಿಗೆ ಸುಲಭದ ಶಾರ್ಟ್‌ಕಟ್ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.

ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದರೂ ಶಾಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಡೇಟಾಬೇಸ್, ಕೋಚಿಂಗ್ ತರಗತಿ ಡೇಟಾಬೇಸ್ ಮತ್ತು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಜಾಹೀರಾತು ನೀಡಿ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ವೆಬ್‌ಸೈಟ್‌ಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವೆಬ್‌ಸೈಟ್‌ಗಳು ನಗರ, ವಯಸ್ಸು, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಮಟ್ಟ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಮಂಡಳಿ ಮತ್ತು ಪರೀಕ್ಷಾ ವಿಭಾಗಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವರ್ಗೀಕರಿಸಿದ ಡೇಟಾವನ್ನು ನೀಡುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ಹೀಗೆ ಜಾಹೀರಾತು ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಡೇಟಾಬೇಸ್ ಅಸಲಿಯೇ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯಾದರೆ, ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿರುವ ಮಾಹಿತಿ ಎಷ್ಟು ನಿಖರವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಆದರೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದಾಗಿ ಇಂತಹ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಜಾಹೀರಾತು ನೀಡುತ್ತಿರುವುದು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ದೊಡ್ಡ ಆತಂಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ.

ಒಂದು ವೇಳೆ ಇಷ್ಟು ನಿಖರವಾಗಿ ವರ್ಗೀಕರಿಸಿದ ಡೇಟಾಬೇಸ್‌ ಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ ಎಂದಾದರೆ, ಈ ಮಾಹಿತಿ ಅಸಲಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಸೋರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ?

ಮಹೇಶ್ವರ್ ಪೇರಿ ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ, “ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಳಗಿನವರ ಶಾಮೀಲಾತಿ ಅಥವಾ ಒಳಸಂಚು ಇಲ್ಲದೆ ಇಂತಹ ಡೇಟಾವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.”

ಡೇಟಾ ಸಂರಕ್ಷಣಾ ಕಾಯ್ದೆಗಳಿವೆ, ಆದರೆ...

ಭಾರತದ ‘ಡಿಜಿಟಲ್ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಡೇಟಾ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಕಾಯ್ದೆ–2023’ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಬೇಕು, ಸಂಸ್ಕರಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿದೆ.

ಈ ಕಾನೂನು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಮತ್ತು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಬಳಕೆ ಎಂಬ ತತ್ವಗಳ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿದೆ. ಸೂಕ್ತ ಅಧಿಕಾರ ಅಥವಾ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವುದು ಗಂಭೀರ ಕಾನೂನು ಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡಬಹುದು.

ಆದರೆ, ಭಾರತದ ಡೇಟಾ ಸಂರಕ್ಷಣಾ ಚೌಕಟ್ಟು ಇನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅನುಷ್ಠಾನದ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ನಿಯಮಗಳು, ಜಾರಿ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳು ಮತ್ತು ಉಸ್ತುವಾರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಇನ್ನೂ ವಿಕಸನಗೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ.

ಇದು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಠಿಣ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ. ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ಕಾನೂನುಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ ಮತ್ತು ಸಂಶಯಾಸ್ಪದ ಡೇಟಾ ದಂಧೆಗಳು ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿವೆ.